03/02/2026
Totoo pala talaga na minsan, babaguhin ka ng sama ng loob — hanggang sa dumating sa punto na parang nawawalan ka na ng pake sa lahat.
Kapag paulit-ulit kang nasasaktan, napapagod ka ring umintindi. Kapag lagi kang nadidisappoint, unti-unti kang nagtatayo ng pader. Hindi dahil masama ka, kundi dahil gusto mo lang protektahan ang sarili mo. Yung dating sobrang caring, nagiging tahimik. Yung dating mabilis maapektuhan, natutong manahimik at mag-detach.
Ang sama ng loob, kapag hindi nailabas o na-process nang maayos, nagiging emotional armor. Sa simula, proteksyon siya. Pero kapag tumagal, nagiging pamamanhid. At kapag namanhid ka na, doon mo mararamdaman yung “wala na akong pake” mode — hindi dahil wala kang puso, kundi dahil pagod na ang puso mo.
Pero tandaan mo, hindi kailangang maging permanenteng pagbabago ang sakit. Oo, may matututunan ka. Oo, mas magiging matatag ka. Pero hindi mo kailangang hayaang kainin ng sama ng loob ang kabutihan mo.
Pwede kang maging mas maingat, pero hindi manhid.
Pwede kang maging mas matalino, pero hindi malamig.
Pwede kang magpatawad, kahit hindi mo na ibalik sa dati ang access nila sa’yo.
Ang sakit may kakayahang baguhin ka — pero nasa’yo pa rin kung anong klase ng tao ang pipiliin mong maging pagkatapos ng lahat.
