05/02/2026
Είμαστε ηλίθιοι. Και όχι, δεν χρησιμοποιώ εντέχνως τώρα κάποια ελεγχόμενη υπερβολή με τον όρο «ηλίθιοι», προκειμένου να δώσω έμφαση στο παρακάτω κείμενο. Είμαστε στην κυριολεξία ηλίθιοι, πράγμα που θα το διαπιστώσεις πέρα για πέρα αν ποτέ διαβάσεις το βιβλίο μου.
Το ανθρώπινο είδος σε όλη τη διαδρομή του αμέτρητες φορές έβρισκε την αφορμή να αυτοδοξάζεται και να διακατέχεται από μια αφελή αυτολατρεία – συχνά με τάχα μου ακλόνητα επιχειρήματα του τύπου «κατασκευάσαμε διαστημόπλοια, τρομερούς υπολογιστές, μιλάμε και βλέπουμε δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά». Όλα αυτά τα εκ πρώτης όψεως ακλόνητα επιχειρήματα (συχνά ως αποτέλεσμα τρομερής αυταρέσκειας κορυφαίων επιστημόνων και φιλοσόφων) καταρρέουν σε μια στιγμή:
Όταν σκεφτείς πώς όλα τα επιτεύγματα της ανθρωπότητας (επιστημονικά, τεχνολογικά και κοινωνικής δομής) ήταν αποτέλεσμα της (ελαττωματικής, όπως αποδείχθηκε) ευφυίας που, όμως, μας τη δώρισε η φύση. Δεν δημιουργήσαμε αυτήν την ευφυΐα (εφευρετικότητα, είναι φιλοσοφικά το ορθό) εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Επομένως, εφόσον δεν έπεσε ένας μεγάλος αστεροειδής και είχαμε άπλετο χρόνο μπροστά μας για κάθε είδους πειραματισμό με όλες τις μορφές ύλης, τα τεχνολογικά επιτεύγματα που μας δημιουργούν ανέσεις, ήταν απολύτως αυτονόητα και υποχρεωτικά! Δεν είχαμε την επιλογή να παραμείνουμε πρωτόγονοι. Εντούτοις, οι αμέτρητες θηριωδίες με τους δισεκατομμύρια νεκρούς και ανάπηρους ανθρώπους ήταν και είναι αποτέλεσμα ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΑΣ – τουλάχιστον από ένα σημείο και έπειτα, δηλαδή πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, όταν ως homo sapiens αποκτήσαμε ευφυία, ορθολογικές και συναισθηματικές ικανότητες.
Και αυτός, είναι μόνο ένας άξονας –του βιβλίου μου άξονας– επιχειρημάτων για να γκρεμίσουμε τις αυταπάτες μας ως προς την τωρινή αξία μας, έτσι ώστε να δούμε κατάματα την πικρή αλήθεια και, κατά συνέπεια, να αποφασίσουμε να αλλάξουμε, αλλάζοντας και τον κόσμο.
Μερικοί κατά καιρούς με κριτικάρουν ή με ειρωνεύονται με σχόλια του τύπου «σιγά ρε φίλε, ποιος είσαι;», όταν λέω πως αν διαβάσετε το ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΜΕ ΡΟΥΧΑ θα ξέρετε πλέον –σε συνδυασμό με τις δικές σας γνώσεις και τους δικούς σας στοχασμούς– περισσότερα πράγματα για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα ως ολότητα από οποιονδήποτε άλλον στη Γη, όποιος κι αν είναι αυτός.
Το πιστεύω απολύτως, γιατί αν πιστεύω πως έχω κάποια αξιοσημείωτη ικανότητα –κατά τα άλλα είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος που έχει επίγνωση της ασημαντότητάς του– είναι το να διακρίνω καλά τις αυταπάτες του ανθρώπου διαχρονικά. Όλες.
Και να βρίσκω και τις εξηγήσεις πίσω απ' όλα αυτά. Μπορεί να ειπωθεί και χόμπι μου.
Μπορείτε τώρα ελεύθερα να με κατηγορήσετε ορισμένοι (ακόλουθοι ή μη ακόλουθοι) και να με κράξετε επίσης, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο σκοπός μου με το βιβλίο μου ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΜΕ ΡΟΥΧΑ είναι πολύ πιο μεγάλος και ιερός από την, πιθανώς, τσαλακωμένη εικόνα μου για κάποιους λίγους που σκέφτονται μόνο με όρους τυπικής ψυχολογίας – μια, συχνά, τυπική, περιορισμένης κλίμακας οπτική, ιδίως όταν μιλάμε για δύσκολα και θεμελιώδη ζητήματα. Αδιαφορώ.
Υ.Γ. Απεχθάνομαι στην κοινωνία μας και τους ανθρώπους την υποκρισία, τη σοβαροφάνεια και τους κοινωνικούς καθωσπρεπισμούς.
