24/04/2026
"මම මේ දුවන්නේ ඇත්තටම කොහේටද? මම ඇත්තටම සතුටින්ද?
ඔබත් මමත් අද ඉන්නේ මහා රේස් එකක. සල්ලි, තනතුරු, ලස්සන ගෙවල්, යානවාහන.... මේ හැමදේම පස්සේ අපි නොනවත්වාම දුවනවා. හැබැයි දවසක රෑට තනියම ඇස් දෙක පියාගත්තම හිතඇතුළෙන් පුංචි ප්රශ්නයක් ඇහෙනවා නේද?
"මම මේ දුවන්නේ ඇත්තටම කොහේටද? මේ ලබාගන්න දේවල් වලින් මම ඇත්තටම සතුටින්ද?"
අන්න ඒ ප්රශ්නයට ප්රායෝගිකවම උත්තර හොයපු අපූරු මිනිසෙක් ගැනයි මේ කතාව. ඒ අන් කවරෙකුවත් නොව, අමෙරිකාවේ ටෙක්සාස් හි වැඩවසන **පූජ්ය භික්ඛු පඤ්ඤාකාර (Venerable Bhikkhu Paññākāra / Thích Tuệ Nhân)** ວົງ වහන්සේයි.
**දිළිඳුකමෙන් ඇරඹී සුඛෝපභෝගී ජීවිතයකට....**
1981 වසරේ වියට්නාමයේ (Dak Lak) ඉතාම දුප්පත් පවුලක ඉපදුණු උන්වහන්සේගේ එකම හීනය වුණේ ඉගෙනගෙන ලොකු මිනිහෙක් වෙන එක. 1997 දී අතේ සතේ නැතුව ඇමරිකාවට යන්නේ ඒ හීනය පස්සේ. රෑ දවල් වෙහෙස වෙලා ඉගෙනගෙන අමෙරිකාවේ University of Texas හි උපාධියක්ද ලබාගන්නා උන්වහන්සේ, ලෝකප්රකට **Motorola සමාගමේ ඉහළම පෙළේ ඉංජිනේරුවෙක්** බවට පත් වෙනවා.
හොඳ පඩියක්, සමාජ ගරුත්වය, සුඛෝපභෝගී ජීවිතය... සාමාන්ය මනුස්සයෙක් හීන දකින හැමදේම උන්වහන්සේ ළඟ තිබුණා.
** සැබෑ සැනසුම සොයා ගිය ගමන **
බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ පරිදි *''තණ්හාය ජායතී සෝකෝ'* - තණ්හාව සහ ඇලීම නිසාම ශෝකයත් බියත් හටගන්නවා. කොපමණ භෞතික සම්පත් ලැබුණත් මේ ඉංජිනේරුවාගේ හිතට සැබෑ සැනසීමක්, නිවීමක් ලැබුණේ නැහැ.
ලෞකික ජීවිතයේ 'සාමිස සුඛය' (භෞතික දේ මත යැපෙන සතුට) තාවකාලික බව පසක් කරගත් උන්වහන්සේ, 2007 දී ලෝකයම පුදුම කරමින් තීරණයක් ගත්තා. තමන් සතු සියලු සැප සම්පත්, ඉහළ වැටුප් ලබන ඉංජිනේරු වෘත්තිය අතහැරලා ථේරවාදී සම්ප්රදායට අනුව උන්වහන්සේ මහණ වුණා. ලෝකයට පෙන්නන්න හැදුවේ එකම එක
දෙයයි:
*'' සැබෑ සැනසීම තියෙන්නේ අපට පිටතින් තියෙන භෞතික සම්පත්වල නෙවෙයි, තමන්ගේම හිතඇතුළේ (නිරාමිස සුඛය තුළයි)'*
**සාමය වෙනුවෙන් ඇවිද ගිය සැතපුම් 2300...**
උන්වහන්සේගේ මේ නිහඬ ආධ්යාත්මික ගමන ලෝකයේම අවධානය දිනාගත්තේ පසුගිය කාලයේදීයි. ඒ **''Walk for Peace" (සාමය සඳහා වූ පාගමන)** නිසාවෙන්.
ආරම්භය:** 2025 ඔක්තෝබර් 26 (ටෙක්සාස් ප්රාන්තයේ ෆෝට් වර්ත් නුවරින්)
***අවසානය:** 2026 පෙබරවාරි මැද භාගයේදී (වොෂිංටන් ඩී.සී. නුවරින්)
***දුර ප්රමාණය:** සැතපුම් 2300කට අධික දුරක්
(අදියර 108ක් ඔස්සේ)
හිතන්න... සැතපුම් 2300ක් කියන්නේ ලේසි දුරක් නෙවෙයි. විශේෂත්වය එය නොවේ, පූජ්ය පඤ්ඤාකාර ස්වාමීන් වහන්සේ මේ මුළු ගමනම ගියේ **පාවහන් පවා නොමැතිව, හිස් පයින්! ** උන්වහන්සේ මේ ගමන ගියේ කාටවත් බණ කියන්නවත් දේශපාලන විරෝධතාවක් කරන්නවත් නෙවෙයි. මෛත්රිය සහ කරුණාව පෙරදැරිව, කිසිම වචනයක් කතා නොකර නිහඬවයි උන්වහන්සේ පියවරෙන් පියවර ඉදිරියට ගියේ. උන්වහන්සේගේ එක පියවරක් ප්රාර්ථනාවක් වුණා. එක හුස්මක් සතිපට්ඨාන භාවනාවක් (Mindfulness) වුණා. සමහර දවස්වලට රෑ ගත කළේ මහමග ගහක් යට, එහෙමත් නැත්නම් අහස යට. අයිස් වගේ සීතල, හිම පතනය, වැස්ස, අව්ව, දෙපා තුවාල වීම්... මේ කිසිම දෙයක් ඒ වීර්යය නතර කළේ නැහැ.
**අපේ ජීවිතයට ගන්න තියෙන ආදර්ශය මොකක්ද?
**
අපි හැමෝම කියන්නේ "මට දැන් මේකෙන් අයින් වෙන්න බැහැ, මට වගකීම් තියෙනවා" කියලා. හැබැයි ඉහළම තනතුරක හිටපු ඉංජිනේරුවෙක්ට ඒ හැමදේම අතහරින්න පුළුවන් වුණා නම් අපිටත් අපේ ජීවිතයේ තියෙන අනවශ්ය බැඳීම් සහ බර (උපාදාන) ටිකක් හරි අඩු කරගන්න බැරි ඇයි?
අපි රුපියල් කෝටි ගණන් හෙව්වත් රෑට නින්ද යන්න පෙති බොන්න වෙනවා නම් ඒක සාර්ථකත්වයක්ද? නිහඬව සැතපුම් දහස් ගණන් ඇවිදින මේ ස්වාමීන් වහන්සේගේ මුහුණේ තියෙන ඒ ශාන්ත බව ලෝකයේ තියෙන කිසිම සල්ලියකට ගන්න බැහැ. අද ලෝකයේ හැමෝම බලන්නේ කෑගහලා තමන්ගේ මතය පතුරවන්න. හැබැයි කිසිම වචනයක් කතා නොකර, හුදෙක් සතියෙන් යුතුව (Mindfully) ඇවිදීමෙන් පමණක් ලෝකයේම හදවත් කම්පනය කරන්න මේ හිමියන්ට පුළුවන් වුණා. මේ ලිපිය කියවන ඔබත් සමහර විට අද ඉන්නේ ලොකු මානසික පීඩනයක වෙන්න පුළුවන්. හෙට ගැන බයෙන්, අනුන් මොනවා කියයිද කියන සැකයෙන් ඔබ මිරිකිලා ඇති. ඔබට සිවුරු දරන්න අවශ්ය නැහැ... සැතපුම් දහස් ගණන් පයින් යන්නත් අවශ්ය නැහැ... හැබැයි අද රෑට නින්දට යන්න කලින් විනාඩි 5ක් ඇස් දෙක පියන් හිතන්න:
** '' මම මේ දුවන ගමන ඇතුළේ මගේ හිතේ සාමය කොහේ හරි මග ඇරිලාද?" ** කියලා.
ඒ ප්රශ්නය ඔබේ හිතට ආපු මොහොතේ ඉඳන් ඔබත් ඔබේම සාමයේ ගමන පටන් අරන් ඉවරයි. විනාශ වී යන ලෝකයක සැබෑ මනුෂ්යත්වය සහ ආධ්යාත්මික සුවය සොයා ගිය පූජ්ය භික්ඛු පඤ්ඤාකාර ස්වාමීන් වහන්සේට අපගේ නමස්කාරය වේවා! 🙏🙏🙏
