09/03/2026
Ny 29 Martsa 1947 dia andro tsy fanadino eo amin’ny tantaran’i Madagasikara.
Andro iray nanehoan’ny vahoaka fa tsy azo esorina ao am-pony ny fitiavana ny tanindrazana sy ny fahafahana.
Tsy mpanjaka na mpitondra lehibe akory no nitsangana tamin’izany fotoana izany. Fa tantsaha, mpiasa, renim-pianakaviana, tanora, ary zokiolona avy amin’ny tanà na sy vohitra maro manerana ny nosy.
Tao anaty fahanginana no nisy lehilahy sy vehivavy nanao safidy sarotra. Safidy hiaro ny tanin-drazany, na dia fantany aza fa mety tsy hiverina intsony izy ireo.
Maro tamin’izy ireo no very teny an-dalana. Maro no tsy tafaverina tany an-tokantranony. Maro no lasa fahatsiarovana mangina ao anatin’ny tantaran’ny firenena.
Kanefa tsy very maina ny fahafoizany ny tenany. Ny herim-po sy ny finoana nentiny no nandalo tamin’ny fotoana, nifindra avy amin’ny ray aman-dreny ho any amin’ny zanaka,
ary avy amin’ny taranaka iray ho any amin’ny taranaka manaraka.
Ankehitriny, ny fahafahana iainantsika isan’andro dia tsy vokatry ny fotoana fotsiny. Fa lova navelan’ireo izay sahy nijoro tamin’ny fotoana sarotra indrindra.
Izany no antony tsy hanadinoantsika.
Tsy fanomezana tsotra fotsiny ny fahafahana. Fa adidy sy lova tokony hotandrovintsika. Ary raha mbola velona ao am-pon’ny Malagasy ny fahatsiarovana, dia mbola velona koa ny herin’ireo izay nitsangana tamin’ny 1947.
Lovantsika ny fahafahana.