12/01/2026
Hindi lahat ng umaalis, naghahanap ng pera.
Yung iba, naghahanap lang ng pag-asa.
Akala ng marami, mas madali ang buhay sa abroad.
Maganda ang sweldo. Maayos ang sistema.
Akala nila, pag nakaalis ka, okay ka na.
Pero hindi nila nakikita ang kapalit.
May sakit ka, pero kailangan mo pa ring pumasok.
Pagod ka, pero bawal kang bumigay.
Homesick ka, pero wala kang choice kundi maging matatag.
Kasi may umaasa sayo
At hindi pwedeng ikaw ang unang sumuko.
Malaki ang sakripisyo.
Tahimik. Paulit-ulit. Walang palakpak.
At madalas, ikaw lang ang nakakaalam kung gaano kabigat.
At doon ka hinuhubog.
Hindi ka agad yumaman.
Hindi rin agad gumaan ang buhay.
Pero araw-araw, may nabubuo sayo
lakas ng loob na tumatayo kahit gusto mo nang umiyak,
disiplina na gumagalaw kahit wala nang gana,
tibay ng puso na natutong magtiis para sa iba.
Mga bagay na hindi kailanman ituturo
ng komportableng buhay.
Truth na bihirang sabihin:
Hindi lahat kayang iwan ang lahat
para sa kinabukasan ng iba.
Kaya kapag sinabing “OFW lang”
ngumiti ka.
Hindi dahil okay lang.
Kundi dahil alam mo ang totoo.
Hindi tayo produkto ng ibang bansa.
Produkto tayo ng sakripisyo.
Ng pananampalataya kahit mag-isa ka.
Ng pagpiling lumaban kahit pagod na pagod ka na
at paulit-ulit mong sinasabi sa sarili mo,
“Kaya ko pa.”
Kung may OFW sa buhay mo,
huwag mo lang tanungin kung okay sila.
Alalahanin mo:
hindi lahat ng ngiti sa video call ay magaan ang buhay.
Minsan, likod ng ngiti na ’yon ay luha,
pagod,
at tahimik na dasal na sana balang araw, sulit lahat ng ito.
OFW ka man noon, ngayon, o dati
be proud.
Hindi ka naging mahina dahil umalis ka.
Mas pinatatag ka ng pinagdaanan mo.
Hindi tayo pinayaman ng ibang bansa
pero hinubog tayo para sa kahit anong laban ng buhay.