Sanayei Ghaznawi Travel Agency

27/03/2024

🌸از شروعی
دوباره نهراسید

چرا ڪه هر شروع
فرصتی است

برای ساختن
آنچه ڪه واقعا می‌خواهید.
پچچچ
#سلام
شروع تان دل انگیز❤️

25/03/2024

27/07/2021

امید که دوباره شهر را به این حالت نبینیم.
😥😥
https://fb.watch/6-GDOTv5hs/

21/11/2020

💔💔😂😂😂
خداوندا بالای مردم بی دفاع رحم کن.

25/08/2020

ديار سنايي
در سو گ غزنه
درد دل هیله من غزنوی

اى غزنه اى ديارسرود وترانه ها

اى شهر شعر ودانش وافسانه وادب

اوج بلند عشق

نام تو برچكاد زمان چونگين فتح

درديده گان روشن خورشيد

بشگفته بى بديل

من ازديار دور

از مرز هاى سبز زمان قصه ميكنم

گوئى تمام هستى من چون فسانه يى

در جلوه شكوه تو ايجاد ميشود

من قصه مى كنم

اما هزار واژه افسوس

همچون شكوفه هاى فرو مرده روى خاك

درقصه هاى من بيدار ميشود

شهر بزرگ من

اقصاى روزگار

چون تو نديده بود جهانى كه آفتاب

هرصبحگاه از پى آن قله هاى دور

بربرجهاى روشن توبوسه مى نشاند

در باغ تو ترانه سبز بهار بود

دردشت توتبسم گلهاى زنده گى

در آسمان آبى تو خنده طلوع

هان اى ديار من

اى برترين نشانه عرفان

دانم زسيستان

مردى براى قامت سبز تومى تنيد

دركار گاه ذهن فروغين خويشتن

آن حله هاى شعر

تا جامه ْ فراخور اندام تو شود

من آشنا به نام توام در تمام عمر

من عشق خويش را

از صخره هاى كوه تو آغاز كرده ام

آخر چه گويمت اى آشيانه سيمرغ

آفتاب

اينجا هنوز هم

از جاودانه شط خروشان روزگار

نجواى غمگينانه تو ميرسد به گوش

زان شعله هاى شوم دنائت

آنجا كه مرد خيره سرى با دو دست شب

صد ها هزار پرچم بوناك دود را

بر برجهاى سوخته افراشت غصه ناك

اما شكوه تو

آن چشمه سار شعرسرود وترانه ها

ازعمق يك تباهى وآتش

از نو شگفته شد

ققنوس نام تو

با بالهاى روشن عرفان

تاسرزمين خنده آفاق پرگشود

اى جاودانه مادر من سرزمين من

تو زنده يى هنوز

نام بزرگ تو

در ضربه هاى نبض هزاران هزار شعر

درخنده هاى شاد هزاران هزار عشق

نام تو زنده است

بانام جاويدانه بومجد

آن ديده گان روشن مولاى روم وبلخ

نام توزنده است در خانقاه عشق

در جذبه سماع در امتداد جاده پر نور

زنده گى

تا بيكرانگى

شعر وسرود من

وين هست وبود من بادا فداى تو

بادا فداى تو اى غزنه بزرگ اى غزنه بزرگ

22/08/2020

چهل و دو سال چنین گذشت.
کسی پاره های تنِ گوشهٔ دلش را جمع می کند، کسی خانه، کاشانه و زادگاهش را ترک می کند...
قریهٔ ارزو، غزنی.

از برگه
وژمه فضلی

19/05/2020

غزنه در آتش می‌سوزد!

روزی نیست که خبري ناگوار از این دیار باستاني و تاریخی به گوش نرسد. حادثه‌های پیوسته، همچون زخم هاي عميق بر شانه‌ هاي اين شهر عزیز سنگيني مي كند و ديدن اين فجايع در شهري كه همواره بر تارك تاریخ تمدن بشری درخشيده بسیار جگرسوز و جانسوز است. هرچندی‌که اين روزها از «خطه سلاطین و عرفا» كمي دور هستم اما فکر و ذکرم‌ تا هنوز حول آن شهر می‌چرخد، حول مردمان خوب و شریف آن که خوبی و نیکی‌ جزء تاریخ و فرهنگ ریشه دار آن‌ها می‌باشد.
غزنین من! روز‌ پیش شکوه‌ و عظمت تو را از صفحات تاریخ ابوالفضل بیهقی مرور می‌کردم، در تاریخ چنان گوشه‌های تو با سرفرازی و سربلندی گره‌ خورده است، که هر شهروند این سرزمین و تمدن بزرگ زبان پارسی را بخود جذب می‌نماید. نام‌‌های سر افرازي چون امیر محمود و امیر مسعود که روزگاری‌ امپراتوری بزرگی را در فلات آریانا بزرگ رهبری می‌نمودند. از ابونصر مشکان تا خواجه حسن میمندی که از دیوان‌ سالاران مهم آن عصر بودند. در آنسوی دیگر بزرگاني چون فردوسی، البیرونی و سنایی که با نام تو پیوند ناگسستنی دارند. در این میان تاریخ، بيهقي از کوشک‌ کهنه و کوشک نو، باغ فیروزی، ده‌ یک، رباط، نای قلعه و... سخن می‌راند که از شنيدن اين نام ها، میراث‌های معنوی تو در ذهن آدمی تصویر می‌شود.
اما دریغا و دردا!
که امروز تو بی‌چاره ترین و بي كس ترين سرزمین در میان سرزمین‌های این منطقه هستی. امروز نه از شجاعت محمود کبیر خبریست و نه از عرفان سنایی! هر روز فرزندان تو در هر گوشه و کنار ترور می‌شوند و فضای دل آرام تو با خون و آتش آلوده شده است.
آه اي غزنین زيباي من!
از دردهای بی‌انتهای تو دردمندم...

استاد دانشگاه بلخ