25/03/2026
Waar het kleine weer groots voelt; Chalet Brammetje in Bramberg am Wildkogel
Ik zit aan tafel bij Chalet Brammetje in Bramberg am Wildkogel. Starend naar het dal, waar de auto’s op miniatuurtjes lijken. Op dinky toys. Waar de rivier glinsterend langs de dorpen stroomt.
De boeren bemesten hun weilanden, voordat de neerslag eind deze middag in sneeuw naar beneden komt. Een leuk weetje; Sneeuw schijnt de beste mestverdeler te zijn die er is; langzaam en verspreid wordt het opgenomen in de bodem.
Dit even niks doen, een beetje naar buiten kijken, genietend van een kop koffie, brengt me als vanzelf in een staat van vertraging. Vertraging die in deze roerige tijd, vol met wereld problemen, zo fijn voelt.
De ochtend lijkt hier anders dan thuis. Zachter en donziger of zoiets🤗. Kinderen die nog in hun pyjama rondlopen en het licht dat langzaam de bergen raakt.
We zijn zo gewend geraakt aan volle dagen. Aan plannen, regelen, doorgaan, jagen. Zelfs op vakantie nemen we dat haastige vaak nog mee. Alsof we bang zijn om onze tijd te ‘verdoen’.
Maar hier, starend naar de besneeuwde bergtoppen en de roofvogel volgend die voor je zweeft, glijdt dat langzaam van je af. Als vanzelf.
Dan besef je weer dat geluk en het leven niet draaien om grootse dingen. Niet om drukke dagen en om alles uit de dag halen wat erin zit.
Hier voel je weer waar het echte leven om draait. Zoals vorige week met een deel van de familie. Wat is dat toch waardevol.
Tijd hebben voor en met elkaar. Samen aan tafel zitten, aan de tafel die een week lang als no-phone zone wordt verklaard😉. Niemand die op de klok kijkt. Mooie gesprekken. Spelletjes doen die heel veel lachen meebrengen. En natuurlijk heerlijk losgaan op de pistes. Of een wandeling samen, die nergens naartoe hoeft te gaan.
Het leven laten gebeuren zoals het komt. En intens voelen dat dat genoeg is. Misschien is dat het wel wat we bijna vergeten zijn. Dat rust niet iets is wat je moet plannen, maar wat juist ontstaat in deze momenten van rust.
In Bramberg am Wildkogel lijkt de tijd zich nergens en niets van aan te trekken. De bergen staan er eeuw na eeuw, als rotsen in de branding. Waar de dagen zich omheen vouwen zoals ze zich voordoen. Waar jij en ik ons alleen maar in hoeven mee te laten bewegen.
We horen het vaker van onze gasten in ons chalet in Oostenrijk. Dat het niet eens zozeer gaat om wat ze hier doen, maar om hoe het hier voelt.
Samenzijn zonder vast programma. Een plek om te landen in een wereld van rust. Rust in jezelf en rust met elkaar.
Daar waar het kleine weer groots voelt.
www.chaletbrammetje.nl
