Sufi haus Vienna

31/10/2016

19/10/2016

Hagh

16/10/2016

Love

13/10/2016

In Sufism the self (nafs) is real and at the same time illusory. It is real insofar as we perceive it, but it is illusory in the sense that our perception of self does not correspond to something real. It is similar to our perceptions that a straight stick half immersed in water is bent. Our perception that the stick is bent is real. Yet the bend is an illusion; in reality the stick is stratght. Many Sufis have likened our experience od self to our experience of a mirage in a desert. Rumi writes in his Masnavi:

Don't become united with yourself at every moment,
like a donkey stuck in the mud.
You see a mirage from a distance and you rush;
you fall in love with your own discovery.

Excerpt from The Illusion of Self by Alireza Nurbakhsh
SUFI Issue 85

Photo credit: David Silva

For current and back issues go to: www.sufijournal.org

Sufi Journal SUFI Journal explores the diverse aspects of mysticism, spiritual thought and practice through articles, interviews, poetry, narratives, art and reviews. And much more. Click here to see what's in the latest issue.     IN THE LATEST ISSUE

06/10/2016

اضطراب

بشر همواره در معرض دو نـوع اضطراب است. يکـي اضطراب مـربوط بـه نـارسائي‌هـاي گذشته کـه از زمـان کودکـي شــروع مي‌شود. اين دشواري‌ها سخت پيوسته به نفس مي‌باشند. ديگري اضطرابي است که مربوط به مـرگ انسان است. همه مي‌داننـد که در معرض فنا و نابودي هستند و از آن ترس دارند و اين را به‌ اصطلاح اضطراب حياتي مي‌گويند.
يکي از آمـوزش‌هاي علـم تصـوف رهــائـي از ايـن دو نوع اضطراب است. تصـوف مـي‌گويـد تـا تـو تـوئــي هميشه مضطـرب و افسرده‌اي. پس بايد از دنياي من و ما بيرون آئي تا افسردگي و اضطراب تو تمام شود. براي خارج شدن از خود، تصوف دو برنامه پيشنهاد مي‌کند، يکي توجه به وحـدت و وجـود مطلق است با پـاي عشق که هميشه به ياد او بـاشي که در اين باره بزرگان صـوفيه گفته‌ا ند:
ز بس کردم خيال تو، تو گشتم پاي تا سرمن ......................... تو آمد خرده خرده، رفت من آ هسته آهسته
يکي ديگر مي‌گويد:
بس که نشست روبـرو بـا دل خـو پـذيـر من ......................... دل بگرفت سر به سر عادت و خلق و خوي او
" گِل که شود قرين گُل گيرد رنگ و بوي او"
اينها تمرين‌هاي ذهني هستند. اما تمرين عملي خدمت است. اين مي‌تواند به صورت خـدمت به خـانقاه، درويشان و يا خلق خدا باشد. براي اينکه وقتي که براي ديگران باشي از خودت غافل مي‌شوي و توجه به خودت معطوف مي‌شود به توجه به ديگران.
حالا شما نه ذهناً آنطـور که بايد به حـق توجه داريد و نه حـاضـريـد که خـدمتي بکنيد، بعـد از ده يا پانزده سـال که وارد خانقاه شده‌ايد، مي‌گويند چه نتيجه‌اي گرفته‌ايد، مي‌گوئيد هيچ. راست مي‌گوئيد. و اينکه گفته‌اند هفته‌اي يک يا دو شب به خـانقاه بيائيد براي اين است که به شما يادآور شود چه تعهدهائي کرده‌ايد و آنها را فراموش نکنيد، زيرا بشر فراموشکار است و وقتـي که مدتي آمدن به خانقاه را ترک کند، عهدي را که بسته فراموش مي‌کند و مانند بقـيه خلـق اللّه مي‌شود. عـوض اينکه بعـد از مـدتـي بگوئيد:
گريه بُدم خنده شدم، مرده بُدم زنده شدم .......................... دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدم
حـالا بيشتر درويشان را که مي‌نگريد افسـرده و دلتنگ‌اند و يک سينه سخن دارند که مـي‌خواهند بـا تو سخن بگويند. پس اگر درويشي را افسرده و نگران ديديد، بدانيد که در طريق تصوف چندان کاري انجام نداده است.

06/10/2016

تجـارب اصـلـي تصـوّف
دکتر عليرضا نوربخش
هدف اين زندگي آن نيست که ما در سکوت و ناآگاهي بميريم. وقتي شما تجربه‌اي عميق از زيبايي الهي به دست مي‌آوريد، اين زيبايي براي شما بس است و هيچ زيبايي ديگري نمي‌تواند قلب شما را پُر کند و اين دقيقاً معني "حسبي ربّي جلّ‌الله" است. و وقتي شما زيبايي الهي را درک مي‌کنيد، اين زيبايي تبديل به عشق مي‌شود و اين عشق الهي تمام وجود و قلب و روح شما را تسخير مي‌کند که معنيِ دقيقِ جمله‌ي "ما في قلبي غير الله" (چيزي غير از خدا در وجود و قلب من نيست)، است. و دوباره تجربه‌ي عشق شما را به تجربه‌ي وحدت وجود سوق مي‌دهد که: هيچ چيز غير از خدا نيست و همه چيز خداست "لا اله الاّ الله".
خداوند نظري بر ما کند و به تک‌تک ما درک و معرفت و تجربه‌ي حُسن و زيبايي الهي و عشق الهي و وحدت را عطا کند. آمين!