Brussel is niet één stad, ze is vele steden, en daarom zo ongrijpbaar, zelfs voor Brusselaars. *
Je zou Brussel kunnen zien als een verzameling van volksstammen, elk met hun verschijning, codes, rituelen, trajecten, omgangsvormen en geografische spreiding. Een wonderlijke biotoop die zich door een antropoloog moeilijk laat doorgronden in de tijdspanne van één leven. Er zijn de nobiljons van de cercles en sociëteiten, de pendelaars, de armen, de toeristen, de bedelaars, de studenten, de asielzoekers, de transmigranten op weg naar Engeland, de daklozen, de brusseleirs, de bobo's, de immigranten van meerdere generaties en bijna honderdtachtig landen van herkomst. **
In Brussel moet je naar andere meningen leren luisteren. In die zin dwingt Brussel je ook tot bescheidenheid en relativering. ***
Iedereen leeft langs elkaar heen. Het is leven en laten leven. Dat betekent óók dat je kan zijn wie je wil zijn. Het is allemaal veel zakelijker geworden, afstandelijker, meer berekend. ****
(En dat leidt vaak tot) overcompensatie voor de onmacht (*****) (waarmee mensen geconfronteerd worden)...
(Wie) de steun van de bevolking wil herwinnen en behouden (…) moet zichzelf van (…) dogma's bevrijden. Stop met het afroepen van morele banvloeken over de ongelovigen., maak ruimte voor twijfel en tegenspraak. ******
Brussel laat zich moeilijk ontdekken. Het is een ondoorzichtige, versnipperde stad zonder centrum. Er is ook geen dominante cultuur. Dat is sympathiek en bevrijdend omdat je niet de druk van de meerderheid voelt. *******
Brussel heeft ook iets rommeligs (…). Er zijn zoveel botsende visies en belangen (…). (Het is) een voortdurende zoektocht naar het compromis.********
Brussel dat (is) de opwindende geur van vrijheid (…). *********
“Brutopia. De dromen van Brussel”, Pascal Verbeken, De Bezige Bij, 2021 (4de druk)
*p.14 - **p.88 - ***p. 90 - ****p.91 - *****p.93 - ******p.102 - *******p.103-104 -
********p.104 - *********p.111
