13/06/2013
Schepdaalse motards in UK (inleiding)
Ergens in 2012 schuifelde een enthousiaste Pappy volgend voorstel onder de neus van de vergaderende aanwezigen en we citeren: “Awel lestert,
De linkse kotei van ingeland emmen nog nie gedoen, ettes er vriët skuun en altaaid
geu weir want da es doe è mikroklimoet. Doe stoen palmbuumen. K’em doe valeive geweist mé men vra”.
Aangezien er geen enkel acceptabel alternatief naar voor werd gebracht zouden de Vetsmotards dus in 2013 ‘de linkse koteij van ingeland’ berijden. Maar wat bedoelt Pappy met de ‘linkse kotei van ingeland’? Cornwall natuurlijk, een hertogdom in het uiterste zuidwesten van Engeland met een bevolkingsdichtheid van 144 mensen/km².
Dat zouden de Vetsmotards in mei 2013 wel beseffen. Cornwall heeft een ruig en ongerept landschap. Het kent een zeeklimaat met zachte winters en het vriest er zelden. De subtropische planten (de palmbuumen) zijn er, net als de Vetsmotards, echter geïmporteerd. In Cornwall werd het Cornisch (Keltische taal) gesproken maar stierf uit in de 18 de eeuw. Men blies de taal nieuw leven in en in 2011 spreken duizenden Cornwallers opnieuw Cornisch. De Raad van Europa erkende in 2002 de taal als een officiële minderheidstaal. Maar goed…. een overdosis aan cultuur en geschiedenis zou zonder enige twijfel nefast zijn voor het overgrote deel van de gemotoriseerde Homo erectus-bende uit het Pajottenland.
Nu, vooraleer de zwerm ronkers in alle ernst kon vertrekken naar Tatcher’s natie moesten er toch nog een paar nutteloze maar geanimeerde vergaderingen georganiseerd worden. Aangezien het gangbaar hoofdkwartier van de Vetsmotards, op dat moment, door omstandigheden gesloten was werd geopteerd om te profiteren van De Smalle’s toevluchtoord ergens in het oosten van het bisdom Wambeek.
Het is dan ook courant dat het startuur van dergelijke meetings steeds onvoorwaardelijk verbonden is aan de respectievelijke tijdzone waarin de verschillende leden van de Vetsmotards virtueel die dag vertoeven.
De eerste agendapunten die dag werden stante pede door De Witte op de brouwerstafel gedeponeerd: ‘Wat is er nodig om een vrouw met een chronisch orgasme-probleem toch een betoverende trip te bezorgen’? Iedereen had er wel steevast een eigen denkbeeld, en misschien ervaring, over maar toch bleef een verlichtend antwoord uit. En toen sprak de Witte: “Men heeft nodig….een afrikaan met zwarte huid, een kast, wat plaats tussen de kast en de zoldering, een vlag en een
professionele know-how hoe met de vlag te waaien”. Eventuele lezers die kampen met identieke problemen kunnen hierover rechtsreeks contact opnemen met De Witte zelf (0476.25.26.67).
Tweede agendapunt: De Witte stelde tevens voor om vanaf dit jaar niet meer met helmen te rijden maar deze te vervangen door mutsen. Hij stelde dat een muts veel veiliger is dan een motorhelm want hijzelf had een test uitgevoerd en gooide van op het dak van het OCMW te Dilbeek een motorhelm en een muts op het beton. Resultaat van de keuring : de motorhelm was per totale maar de muts bleek volledig intact (!).
Derde agendapunt: Nu stelde De Witte dat het in wezen nergens voor nodig is om tweemaal per dag uitgebreid te eten. Als reden duidde hij op het aantal onnodige calorieën die men naar binnen joeg tijdens zo’n expeditie. “Dat scheelt toch een paar kilo’s bij het thuiskomen” stelde hij. Dit derde agendapunt was geïntroduceerd met voorbedachte rade, een doordachte zet bleek achteraf. De Witte verving telkens een uitgebreide maaltijd door Guinness. Het donkere bier ‘with a thick creamy head’ is er nergens zo lekker als op de eilanden zelf, en natuurlijk moet het getapt zijn en niet geschonken. Als men zou stellen dat één Guinness de voedingswaarde heeft van één kotelet dan kunnen we met onbetwistbare zekerheid bepalen dat er die week een aanzienlijk aantal varkens naar de slachtbank werden gevoerd. Maar hij was niet de enige, ook Schwarzkopf en L’Africain verorberden molto hespen en hammetjes. ’50 tinten Guinness’ was een bestseller !
Voila, ondertussen was het al donker geworden en kon het congres verder aan de toogrand afgesloten worden. Uiteindelijk waren de meest noodzakelijke aspecten van de reis al gearrangeerd: Pappy zorgde voor een hotel in Exeter, White Bison zou uitzien naar een onderkomen in Brighton. Silver Shadow plande reeds de routes en verrichtte al een tijd terug de reservaties voor de Eurochannel (heenreis) en P&O (terugreis).
Afspraak dus zaterdagochtend 25 mei om 05u45 op de markt in Schepdaal. (wordt vervolgd)
