Franga Gerczo Gerczew

Call Directions Website Contact the business

Franga Gerczo Gerczew Touroperator „Franga”. Kompleksowa obsługa grup na miejscu. 20 lat na rynku w Polsce. Prowadzimy sprzedaż agencyjną. Franga - Twój partner w Bułgarii!
(1)

Organizacja wypoczynku w Bułgarii: wczasy, kolonie i obozy młodzieżowe, wycieczki fakultatywne i objazdowe po Bułgarii, wyjazdy integracyjne. Turystyka:
◾ hotele
◾ obozy młodzieżowe
◾ wycieczki dla grup szyte na miarę
◾ wyjazdy integracyjne
◾ szkolenia i konferencje
◾ zielone i białe szkoły
◾ obsługa rezydentów i pilotów w języku polskim
◾ wycieczki fakultatywne w języku polskim ze Złotych Piasków i Słonecznego Brzegu
◾ transfery

Świadczymy usługi dla klientów grupowych, biur podróży i klientów indywidualnych. Pośredniczymy w sprzedaży biletów lotniczych i autokarowych do Bułgarii. Posiadamy wpis do rejestru organizatorów turystyki – zezwolenie nr 05602 i ubezpieczenie organizatora turystyki zawarte z ZPAD„Bulstrad” – № polisy 3405070800R00641. Reklama i marketing
Nieruchomości
Pomoc polskim przedsiębiorcom w rozwoju biznesu w Bułgarii i bułgarskim przedsiębiorcom w Polsce.

23/10/2026

🏞️ W północno-zachodniej Bułgarii znajduje się niezwykły zakątek, w którym ziemia nagle rozstępuje się, odsłaniając kilkudziesięciometrowe skalne ściany, tajemnicze jaskinie i wąwozy wyrzeźbione przez wodę. To okolice wsi Kunino, gdzie surowa przyroda splata się z opowieścią o wojowniczej królowej, która według miejscowej legendy wolała rzucić się w przepaść, niż oddać w ręce najeźdźców.

🏞️ Kunino leży w obwodzie Wraca, w północno-zachodniej Bułgarii, pomiędzy miastami Mezdra i Czerwen Brjag (Cherven Briag). To część Przedbałkanu, czyli pasa pagórków, dolin i wapiennych wzniesień rozciągających się na północ od właściwego pasma Starej Płaniny, znanej również jako Bałkany. Najłatwiej umiejscowić Kunino na mapie, kierując wzrok na obszar na północny wschód od Sofii, w stronę doliny rzeki Iskyr. To właśnie ta rzeka, jeden z najważniejszych dopływów Dunaju na terytorium Bułgarii, przez miliony lat kształtowała tutejszy krajobraz.

🏞️ Okolica z pozoru nie zapowiada niczego nadzwyczajnego. Rozległe pola, niewielkie wzniesienia, wiejskie zabudowania i spokojny rytm życia. Wystarczy jednak oddalić się od ostatnich domów, aby znaleźć się w świecie pionowych urwisk, skalnych wież i głębokich rozpadlin. Najbardziej niezwykłe jest to, że ogromny wąwóz pojawia się niemal niespodziewanie, przecinając pozornie równą powierzchnię płaskowyżu.

🏞️Największą przyrodniczą osobliwością Kunina jest kanion Golemi Doł, nazywany również Wąwozem Kunińskim. Jego dolna część otwiera się w kierunku doliny rzeki Iskyr i sięga niemal centrum wsi. Niewielki potok, który przepływa przez Kunino, prowadzi w głąb skalnego korytarza. Początkowo krajobraz jest stosunkowo łagodny, ale z każdym kolejnym odcinkiem ściany wąwozu stają się wyższe, a przestrzeń coraz bardziej zamknięta.

🏞️ Kanion wcina się w podłoże na głębokość około 50 metrów, a niektóre skalne ściany osiągają ponad 60 metrów wysokości. Jego szerokość jest bardzo zróżnicowana. W jednym miejscu między skałami rozciąga się przestrzeń szeroka na ponad 50 metrów, w innym ściany zbliżają się do siebie na zaledwie kilka metrów. To właśnie te gwałtowne zmiany nadają wąwozowi wyjątkowy charakter.

🏞️ Na dnie panuje wilgoć i cień. Rosną tu trawy, krzewy i pnącza, a ścieżki miejscami giną w roślinności. Nad głową wznoszą się masywne wapienne ściany. Tymczasem kilkadziesiąt metrów wyżej rozciąga się niemal bezdrzewny płaskowyż, na którym trudno odgadnąć, że tuż obok znajduje się głęboki skalny labirynt.

🏞️ Jedną z największych atrakcji Golemi Doł jest wodospad o wysokości około 50 metrów, znajdujący się w początkowej części kanionu. Nie jest to jednak wodospad, który przez cały rok zachwyca potężną kaskadą. Przez znaczną część roku pozostaje suchy lub niesie bardzo niewiele wody. Wszystko zmienia się po intensywnych opadach deszczu albo podczas wiosennych roztopów. Wówczas woda spływa wysokim skalnym żlebem, tworząc widowiskową kaskadę.

🏞️ Przez tysiące lat płynąca tędy woda żłobiła skały, tworząc głęboki kanion, wąskie przejścia i strome ściany. Dawniej przepływała tędy znacznie większa rzeka, po której pozostał dziś jedynie niewielki potok. Choć w niektórych miejscach niemal całkowicie wysycha, w niższych partiach wąwozu woda utrzymuje się nawet latem.

🏞️ Niezwykłe formacje skalne można podziwiać także w innych zakątkach okolic Kunina. Wieś leży na południowym skraju obszaru krasowego Karłukowo, znanego z malowniczych skalnych łuków, naturalnych mostów i kamiennych wież. Można tu również zobaczyć fantazyjne formacje nazywane w Bułgarii „skalnymi lalkami”, których kształty przywodzą na myśl rozmaite postacie i przedmioty. Wśród wapiennych skał kryją się także liczne jaskinie.

🏞️ Szczególną uwagę zwraca Czerwenica, formacja skalna wyróżniająca się rdzawoczerwonym zabarwieniem. Jej kolor wyraźnie kontrastuje z jaśniejszymi wapiennymi skałami okolicy. W pobliżu znajdują się również chronione jaskinie Samuilica i Gołabarnika.

🏞️ Według opisu tego obszaru w północnej części okolic Kunina rozpoznano około 140 jaskiń. Najdłuższą z wymienianych jest Koszarata, licząca 256 metrów, natomiast Głożawa Jama osiąga głębokość 69 metrów. Te liczby pokazują, że krajobraz Kunina jest równie interesujący pod powierzchnią ziemi, jak i ponad nią. Nie wszystkie jaskinie są jednak udostępnione do zwiedzania. Wiele z nich wymaga odpowiedniego sprzętu, doświadczenia i znajomości miejscowych warunków.

🏞️ Wśród skał Golemi Doł zachowały się także ślady obecności człowieka sprzed wielu stuleci. Po jednej ze stron kanionu, w miejscu nazywanym Gradiszte, znajdowała się niegdyś twierdza Kunaj, znana również pod nazwą Trulenzis. Według przywoływanych przekazów historycznych warownia była wzmiankowana już w połowie VI wieku i przetrwała aż do podboju Bułgarii przez Osmanów pod koniec XIV wieku.

🏞️ Położenie twierdzy nie było przypadkowe. Wysokie skały i naturalne urwiska ułatwiały obronę, a z wyniesionego terenu można było kontrolować okoliczne przejścia. Dziś wśród traw i kamieni można jeszcze dostrzec pozostałości dawnych murów. Niestety, stanowisko ucierpiało również wskutek działalności nielegalnych poszukiwaczy skarbów. Ruiny są jednak czymś więcej niż tylko śladem dawnej budowli. To właśnie z nimi związana jest jedna z najbardziej przejmujących miejscowych legend.

🏞️ Według miejscowej tradycji nazwa Kunino ma związek z Królową Kuną, czyli Kuna Kralica. Opowieść przenosi nas do czasów, kiedy okoliczną twierdzą władał możny pan. Miał on jedyną córkę, Kunę, którą od dzieciństwa uczono nie tylko dworskich obyczajów, lecz także jazdy konnej, strzelania z łuku i posługiwania się bronią.

🏞️ Po śmierci ojca młoda kobieta przejęła władzę. Legenda przedstawia ją jako sprawiedliwą, piękną i niezwykle odważną władczynię. Najbardziej niezwykłym elementem tej historii jest jednak jej przyboczna straż. Kuna miała otaczać się oddziałem młodych kobiet, które podobnie jak ona potrafiły walczyć konno i posługiwać się łukiem oraz mieczem.

🏞️ Kiedy w okolice nadciągnęły wojska osmańskie, królowa wraz ze swoimi wojowniczkami stanęła do walki na płaskowyżu Rudinata. Siły były nierówne. Większość wojowniczek poległa w walce, a Kunie zaproponowano, by się poddała i zamieszkała w pałacu sułtana. Władczyni odmówiła.

🏞️ Według legendy, nie chcąc dostać się do niewoli, rzuciła się z wysokich skał ponad jaskinią Diabelski Młyn, po bułgarsku Djawołskata Wodenica. Miejscowi opowiadają, że jej długie, jasne włosy zaczepiły się o skały i krzewy nad przepaścią. Do dziś zwisające z urwisk pędy bluszczu bywają porównywane do włosów młodej królowej.

🏞️ To piękna, choć tragiczna opowieść o odwadze i wolności. Należy jednak traktować ją jako lokalną legendę, a nie historycznie potwierdzony opis wydarzeń.
Kamień, który stał się częścią tożsamości Kunina. Historia Kuny nie pozostała wyłącznie w ustnych przekazach. Na wzniesieniu ponad wsią znajduje się popiersie legendarnej królowej Kuny, wykonane przez ucznia miejscowej szkoły kamieniarskiej.

🏞️ Tutaj pojawia się kolejna ciekawostka, która wyróżnia Kunino na tle wielu innych bułgarskich miejscowości. We wsi działa zawodowa szkoła obróbki kamienia, przedstawiana jako jedyna placówka tego rodzaju na Bałkanach i jedna z nielicznych w Europie. To nieprzypadkowa specjalizacja. Okoliczne wapienne skały od dawna stanowią ważny element lokalnego krajobrazu i tradycji rzemieślniczych.

🏞️ Kunino nie jest miejscem wielkich atrakcji turystycznych ani starannie przygotowanych punktów widokowych. Jego największą wartością jest krajobraz, który wciąż zachowuje surowy charakter.

🏞️ W jednym miejscu można zobaczyć, jak woda przez tysiąclecia rzeźbiła skały, odnaleźć ślady wczesnośredniowiecznej warowni, poznać legendę o kobiecym oddziale wojowniczek i odkryć miejscowość, w której obróbka kamienia stała się częścią lokalnej tradycji. Okolice Kunina mogą być jednak interesującym przystankiem podczas poznawania doliny Iskyru i północnej części Bułgarii.

21/10/2026

🍷🍽️ Ona zrobiła karierę modelki, pracowała dla prestiżowych magazynów, a jej zdjęcie trafiło nawet na okładkę Vogue’a. On zdobywał doświadczenie w renomowanych europejskich restauracjach, także tych wyróżnionych gwiazdkami Michelin, a wśród gości jednej z nich znaleźli się członkowie norweskiej rodziny królewskiej. Dziś Jana Rujczewa i Filip Zachariew mieszkają w niewielkiej wsi Stakowcy (Stakovtsi) w północno-zachodniej Bułgarii. To właśnie tam prowadzą restaurację ONÀ, w której doświadczenia zdobyte w europejskich metropoliach łączą z produktami i kulinarnymi tradycjami północno-zachodniej Bułgarii.

🍷🍽️ Na pierwszy rzut oka ich decyzja może wydawać się zaskakująca. Po latach spędzonych za granicą i karierach, o których wiele osób może tylko marzyć, wybrali jeden z najmniej oczywistych regionów Bułgarii. Nie Sofia, nie kolejna zagraniczna metropolia, lecz niewielka wieś Stakowcy, położona w okolicach Bełogradcziku.

🍷🍽️ Filip Zachariew pochodzi z Widynia (Vidin), miasta nad Dunajem w północno-zachodniej Bułgarii. Zawodowa droga zaprowadziła go jednak daleko od rodzinnych stron. Pracował w Sofii, Irlandii, Włoszech i Norwegii. Jak podają bułgarskie media, zdobywał doświadczenie również w restauracjach wyróżnionych gwiazdkami Michelin, jednym z najbardziej prestiżowych odznaczeń w świecie gastronomii.

🍷🍽️ Przez sześć lat pracował na Svalbardzie, norweskim archipelagu na Oceanie Arktycznym, znanym również jako Spitsbergen. Kierował tam kuchnią restauracji położonej w jednym z najbardziej wysuniętych na północ zamieszkanych regionów świata. Lokal zyskał uznanie, a wśród jego gości znaleźli się nawet członkowie norweskiej rodziny królewskiej.

🍷🍽️ Dla wielu kucharzy taki zawodowy życiorys byłby spełnieniem marzeń i początkiem dalszej kariery w najbardziej prestiżowych restauracjach świata. Filip zaczął jednak coraz częściej myśleć o powrocie do Bułgarii i stworzeniu restauracji na własnych zasadach. „Najwyższy czas wracać do domu i spróbować. Jeśli się nie uda, zawsze mogę wrócić” - wspomina swoją decyzję. Wrócił. Tyle że zamiast stolicy wybrał północno-zachodnią część kraju.

🍷🍽️ Jana Rujczewa również ma za sobą życie daleko od Bułgarii. Gdy miała 12 lat, jej rodzina wyemigrowała do Kanady. W tym samym okresie zaczęła zajmować się modelingiem. Z czasem przyszły profesjonalne sesje zdjęciowe i współpraca z rozpoznawalnymi magazynami modowymi. Pracowała między innymi dla Elle i Vogue’a, a na swoim koncie ma również okładkę słynnego magazynu. Mimo perspektyw, jakie dawało jej życie za granicą, postanowiła wrócić do Bułgarii.

🍷🍽️ Początkowo zamieszkała w Sofii. Szybko odkryła jednak, że wielkie miasto nie jest już miejscem dla niej. Wróciła więc w rodzinne strony i rozpoczęła zupełnie inny etap życia. Właśnie tam poznała Filipa.

🍷🍽️ Ich znajomość zaczęła się przez media społecznościowe. Szybko okazało się, że mimo zupełnie różnych zawodowych doświadczeń patrzą w podobnym kierunku. Oboje mieli za sobą życie poza Bułgarią. Oboje znali wielkie miasta i międzynarodowe środowisko. I oboje chcieli stworzyć coś własnego z dala od wielkomiejskiego pośpiechu. Tak narodził się pomysł restauracji ONÀ w Stakowcach.

🍷🍽️ Dziś tworzą restauracyjny duet. Podział obowiązków jest jasny. Filip odpowiada za kuchnię, a Jana za obsługę gości i atmosferę restauracji.
Była modelka musiała nauczyć się zupełnie nowego fachu. Ukończyła kursy dotyczące wina, zasad profesjonalnej obsługi oraz restauracyjnej etykiety.
Z czasem okazało się, że doświadczenie zdobyte w świecie mody i pracy z ludźmi może przydać się również w gastronomii, choć wymaga to zupełnie innych umiejętności i codziennego zaangażowania.

🍷🍽️ Kto spodziewa się w Stakowcach typowej wiejskiej restauracji, może być zaskoczony. Filip proponuje gościom siedmiodaniowe menu degustacyjne. To formuła kojarzona z tzw. fine diningiem, czyli gastronomią z najwyższej półki, w której liczą się nie tylko smak i jakość składników, ale także autorski pomysł szefa kuchni, sposób podania potraw oraz całe doświadczenie związane z posiłkiem.
Filip nie chce jednak po prostu przenieść do rodzinnej wsi tego, czego nauczył się w drogich europejskich restauracjach. Najważniejszy jest dla niego region.

🍷🍽️ Dlatego w kuchni wykorzystuje produkty, które może znaleźć w najbliższej okolicy. Są ziemniaki od miejscowych gospodarzy, orzechy, jabłka i domowe wino. Filip sięga po składniki, które mieszkańcy północno-zachodniej Bułgarii znają od pokoleń, ale interpretuje je za pomocą technik wyniesionych z najlepszych europejskich kuchni. Wśród opisywanych propozycji restauracji znalazły się między innymi tatar z jagnięciny oraz ryba marynowana z burakiem. Jest także deser inspirowany banicą - jednym z najbardziej charakterystycznych wypieków kuchni bułgarskiej.

🍷🍽️ W tym przypadku inspiracją jest jej słodka odmiana z rachatłukiem, popularnym w Bułgarii i innych krajach Bałkanów miękkim przysmakiem przypominającym galaretkę. Przygotowuje się go głównie z cukru i skrobi, często aromatyzuje wodą różaną lub cytrusami, a niekiedy wzbogaca orzechami. Poza Bałkanami jest szerzej znany pod angielską nazwą Turkish delight. Dla Filipa takie połączenia mają sens przede wszystkim wtedy, gdy pozwalają wydobyć charakter miejsca, w którym powstają.

🍷🍽️ Prowadzenie ambitnej restauracji w niewielkiej miejscowości ma jednak swoją cenę. Paradoksalnie Filipowi największego stresu nie przysparzają wymagający goście czy skomplikowane dania. Problemem potrafi być coś znacznie bardziej podstawowego - woda. Zdarza się, że restauracja przez kilka dni pozostaje bez bieżącej wody, a przerwy w jej dostawach pojawiają się bez wcześniejszego ostrzeżenia. Dla gospodarstwa domowego oznacza to poważną niedogodność. Dla restauracji - sytuację niemal kryzysową.

🍷🍽️ Filip i Jana muszą wtedy przywozić wodę z lokalnych źródeł. Bywa, że naczynia trzeba myć poza restauracją. Co ciekawe, Filip zetknął się z podobnymi wyzwaniami już podczas pracy na Svalbardzie. Tam wodę dostarczano w specjalnych zbiornikach. Różnica polegała na tym, że był to element organizacji życia w arktycznych warunkach. W Stakowcach infrastruktura wodociągowa istnieje, ale nie zawsze działa niezawodnie.

🍷🍽️ Dla człowieka, który przeszedł przez wymagające profesjonalne kuchnie Europy, właśnie te nieprzewidywalne problemy infrastrukturalne okazują się szczególnie obciążające. „Tutaj stresuję się bardziej właśnie przez czynniki zewnętrzne” - przyznaje Filip. To najlepiej pokazuje różnicę między romantycznym wyobrażeniem o przeprowadzce na wieś a rzeczywistością prowadzenia tam biznesu.

🍷🍽️ Mimo tych trudności Filip i Jana nie zamierzają rezygnować z tego, co stworzyli. Są przywiązani do regionu i chcą nadal rozwijać swoją restaurację, nawet jeśli codzienność wymaga od nich znacznie więcej wysiłku, niż mogliby się spodziewać.

🍷🍽️ Można byłoby przypuszczać, że naturalnym celem kucharza z takim doświadczeniem będzie zdobycie gwiazdki Michelin. Filip patrzy jednak na to inaczej. Pracował w restauracjach, w których prestiżowe wyróżnienia miały ogromne znaczenie. Zna presję związaną z ocenami, rankingami i oczekiwaniami świata wysokiej gastronomii. We własnym lokalu nie chce podporządkowywać wszystkiego takim ambicjom.

🍷🍽️ „Chcemy robić to, co kochamy, bez oglądania się na etykietki. Robić to, co sprawia nam przyjemność. Właśnie dlatego przyjechaliśmy na wieś” - tłumaczy.
Nie oznacza to braku ambicji. Przeciwnie - tylko cel jest inny. Filip i Jana chcą za pomocą swojej restauracji pokazać północno-zachodnią Bułgarię. Zależy im, aby ONÀ stała się wizytówką regionu i powodem, dla którego ktoś specjalnie przyjedzie do Stakowców, choć wcześniej być może nawet nie słyszał o tej miejscowości.

🍷🍽️ Ich restauracja pokazuje, że również niewielka wieś może stać się celem kulinarnej podróży, a miejscowe ziemniaki, jabłka, orzechy czy jagnięcina - podstawą ambitnej, autorskiej kuchni.

🍷🍽️ Czy warto wybrać się do Stakowców specjalnie na kolację? O tym najlepiej przekonać się osobiście.

19/10/2026

🔝 Bułgaria ma kolejny powód do dumy! Sofia, często niedoceniana przez europejskich turystów, zajęła pierwsze miejsce w rankingu najlepszych miast na krótki wypoczynek w 2027 roku. Stolica Bułgarii pokonała takie turystyczne potęgi jak Lizbona, Kopenhaga, Mediolan czy francuskie Cannes. Co sprawia, że właśnie Sofia zdobyła serca podróżników? I dlaczego również Polacy powinni uwzględnić bułgarską stolicę w swoich planach podróżniczych na 2027 rok?”

🔝 Przez wiele lat Bułgaria kojarzyła się polskim turystom przede wszystkim z wakacjami nad Morzem Czarnym. Słoneczny Brzeg, Złote Piaski, Nesebyr czy Sozopol od dawna przyciągają miłośników słońca, plaż i bałkańskiej atmosfery. Tymczasem coraz więcej powodów do odwiedzenia tego kraju dostarcza jego stolica.

🔝 Jak informuje bułgarski portal Pochivka Blitz, powołując się na Euronews, Sofia została uznana przez European Best Destinations za najlepsze europejskie miasto na krótki wyjazd w 2027 roku. To wyróżnienie jest szczególnie interesujące, ponieważ bułgarska stolica pozostawiła w tyle wiele znanych i popularnych kierunków turystycznych. Na drugim miejscu znalazła się portugalska Lizbona, a na trzecim Kopenhaga. Kolejne pozycje zajęły francuskie Cannes i szwajcarska Bazylea.

🔝 Dlaczego wygrała Sofia? Organizatorzy rankingu docenili przede wszystkim niezwykłe połączenie wielowiekowej historii, współczesnej kultury, miejskiego życia i bliskości gór. W Sofii można rano podziwiać zabytki pamiętające czasy rzymskie, po południu odpoczywać w kawiarni, a następnego dnia wybrać się na górski szlak. I właśnie ta różnorodność stanowi jedną z największych zalet miasta.

🔝 Zestawienie European Best Destinations opracowano na podstawie głosowania, które trwało 33 dni. Wzięło w nim udział 11 614 subskrybentów newslettera organizacji. Uczestnicy mogli oddać maksymalnie trzy głosy na miasta z listy 64 europejskich destynacji, wytypowanych wcześniej przez niezależnych dziennikarzy turystycznych. O ostatecznej kolejności zdecydowała liczba otrzymanych głosów.

🔝 Warto więc podkreślić, że jest to ranking popularności wśród uczestników głosowania, a nie kompleksowe badanie wszystkich europejskich kierunków turystycznych.

🔝 Dziesięć najlepszych miast na krótki wypoczynek w Europie w 2027 roku:

Sofia Bułgaria
Lizbona Portugalia
Kopenhaga Dania
Cannes Francja
Bazylea Szwajcaria
Bristol Wielka Brytania
Leuven (Lowanium)
Mediolan Włochy
Calpe Hiszpania
Werona Włochy

🔝 Sofia należy do najstarszych miast Europy. Jej historia sięga czasów starożytnych, kiedy na tych terenach rozwijała się tracka osada, a później rzymska Serdika. Ślady dawnych epok można odnaleźć niemal na każdym kroku. W samym centrum miasta, pomiędzy współczesnymi budynkami, znajdują się pozostałości rzymskich ulic, murów i budowli.

🔝 Jednym z najbardziej niezwykłych zabytków jest rotunda św. Jerzego, której początki sięgają IV wieku. Niewielka świątynia z czerwonej cegły, otoczona nowoczesną zabudową, przypomina o niezwykle bogatej przeszłości miasta. Nie sposób pominąć również monumentalnego soboru św. Aleksandra Newskiego, którego charakterystyczne złocone kopuły stały się jednym z symboli Bułgarii.

🔝 Na uwagę zasługuje także tak zwany plac Tolerancji, a właściwie okolice kilku świątyń różnych wyznań. W niewielkiej odległości znajdują się prawosławna cerkiew, meczet Bania Baszi, synagoga oraz katolicka katedra. To wyjątkowy przykład wielokulturowego dziedzictwa Sofii.

🔝 Jednym z najcenniejszych zabytków stolicy jest Cerkiew Bojańska, położona u podnóża masywu Witoszy. Ta niepozorna z zewnątrz świątynia skrywa wyjątkowe średniowieczne freski, z których najważniejsze pochodzą z 1259 roku. Ich realizm i ekspresja sprawiają, że zaliczane są do najwybitniejszych osiągnięć europejskiego malarstwa średniowiecznego.

🔝 Cerkiew Bojańska została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO i stanowi obowiązkowy punkt programu dla miłośników historii oraz sztuki.

🔝 To co wyróżna Sofię na tle wielu innych europejskich stolic, to bliskość natury. Nad miastem wznosi się masyw Witoszy, którego najwyższy szczyt, Czerni Wrych, osiąga 2290 m.n.p.m. Dla mieszkańców Sofii góry są naturalnym miejscem weekendowego wypoczynku. Latem można spacerować po leśnych ścieżkach, wędrować po górskich szlakach i podziwiać rozległe panoramy. Zimą, przy odpowiednich warunkach śniegowych, okolica przyciąga amatorów sportów zimowych.

🔝 Dla turystów z Polski połączenie zwiedzania europejskiej stolicy z wypoczynkiem w górach podczas jednego krótkiego wyjazdu może być wyjątkowo ciekawą propozycją.

🔝 Sofia to również doskonałe miejsce, aby odkryć bułgarską kuchnię. W czasie weekendowego pobytu warto spróbować tradycyjnej banicy, czyli wypieku z cienkiego ciasta, najczęściej nadziewanego białym serem. Bułgarzy chętnie jedzą ją na śniadanie, często w towarzystwie ajranu. Na lunch świetnie sprawdzi się sałatka szopska z pomidorów, ogórków, papryki i tartego białego sera. Miłośnicy mięsnych potraw mogą skosztować kebapcze, czyli grillowanych, podłużnych kotlecików z przyprawionego mięsa mielonego. Wieczorem warto zajrzeć do tradycyjnej bułgarskiej restauracji, zwanej mehana, w której lokalne potrawy, muzyka i gościnna atmosfera pozwalają lepiej poznać charakter kraju.

🔝 Dla polskich podróżników bułgarska stolica ma kilka istotnych atutów. Przede wszystkim można ją zwiedzać bez konieczności organizowania długiego urlopu. Na poznanie najważniejszych atrakcji wystarczą dwa lub trzy dni, choć miasto i jego okolice oferują znacznie więcej.

🔝 Dodatkowym udogodnieniem jest członkostwo Bułgarii w strefie Schengen, które ułatwia podróżowanie pomiędzy Polską a Bułgarią oraz dobra dostępność komunikacyjna dla polskich turystów. Do bułgarskiej stolicy można polecieć bezpośrednio z Warszawy, Krakowa i Wrocławia. Połączenia obsługują m.in. LOT, Ryanair i Wizz Air, a sam lot trwa zazwyczaj około dwóch godzin. Dzięki temu Sofia jest atrakcyjnym kierunkiem nawet na krótki, dwu- lub trzydniowy wyjazd.

🔝 Sofia może zainteresować zarówno pary planujące romantyczny weekend, grupy przyjaciół, jak i turystów szukających alternatywy dla najbardziej obleganych europejskich stolic. Co ważne, bułgarska stolica jest kierunkiem całorocznym, a wiosna i jesień szczególnie sprzyjają zwiedzaniu oraz spacerom.

🔝 Pierwsze miejsce Sofii w zestawieniu European Best Destinations na 2027 rok może pomóc zmienić sposób, w jaki europejscy turyści postrzegają Bułgarię.
To kraj, który oferuje nie tylko nadmorskie kurorty, ale również zabytkowe miasta, górskie krajobrazy, bogate tradycje, znakomitą kuchnię i niezwykle interesującą historię. Sofia jest tego doskonałym przykładem. Nie próbuje naśladować Paryża, Rzymu czy Lizbony. Ma własny rytm, własny charakter i atmosferę, którą najlepiej odkrywać bez pośpiechu.

🔝 Być może więc planując kolejny weekend za granicą, zamiast wybierać po raz kolejny popularne zachodnioeuropejskie metropolie, warto skierować wzrok na południowy wschód Europy. Bo jak pokazuje najnowszy ranking, jedna z najciekawszych europejskich stolic czeka właśnie w Bułgarii.

16/10/2026

📚 Tak, Bułgaria też ma Sopot, tylko bez Monciaka, molo i Bałtyku. Za to ze Starą Płaniną za oknem i domem człowieka, którego w Bułgarii nazywa się Patriarchą literatury bułgarskiej. Właśnie w Sopocie po gruntownej renowacji ponownie otwarto muzeum Wazowów. Nie tylko Iwana, ale całej rodziny. Bo musicie wiedzieć, że była to rodzina zdecydowanie nietuzinkowa.

📚 Bułgarski Sopot leży w środkowej części kraju, u południowych podnóży Starej Płaniny. Z polskim nadbałtyckim kurortem łączy go właściwie tylko nazwa. Zamiast spaceru po molo są górskie zbocza, niewysokie domy i pejzaż zupełnie innej Europy. Jest jednak coś, czego polski Sopot nie ma - rodzinny dom narodowego pisarza.

📚 To tutaj w 1850 roku urodził się Iwan Wazow. Dla Bułgarów jest kimś takim, jak dla Polaków Mickiewicz i Sienkiewicz. Poetą, powieściopisarzem i dramaturgiem, ale przede wszystkim pisarzem, na którego książkach wychowały się całe pokolenia Bułgarów. Pisał o historii, kraju i czasach, których sam był świadkiem.

📚 Dziś jego nazwisko jest w Bułgarii wszechobecne. Są ulice i szkoły Wazowa, teatry noszące jego imię, jego utwory czyta się w szkołach, a określenie „Patriarcha literatury bułgarskiej” brzmi niemal jak część nazwiska. Łatwo więc zapomnieć, że zanim trafił na pomniki, banknoty i do szkolnych podręczników, był chłopakiem z Sopotu, który miał zostać kupcem.

📚 Ojciec Iwana, Minczo Wazow, był zamożnym kupcem. Miał dużą rodzinę i całkiem rozsądne plany wobec syna. Iwan powinien nauczyć się interesu i w przyszłości zająć się handlem. Problem polegał na tym, że młodego Wazowa zdecydowanie bardziej interesowały książki.

📚 Ojciec wysłał go nawet do Rumunii, gdzie pod okiem wuja miał zdobywać kupieckie doświadczenie. Iwan rzeczywiście tam pojechał, tyle że zamiast bez reszty poświęcić się rachunkom i poznawać tajniki kupieckiego fachu, związał się ze środowiskiem bułgarskich emigrantów i rewolucjonistów. Wtedy też zetknął się między innymi z Christo Botewem - poetą i rewolucjonistą, który później sam stał się jedną z największych legend bułgarskiej historii.

📚 Można więc powiedzieć, że Minczo Wazow wysłał syna za granicę, aby zrobić z niego porządnego kupca, a ten wrócił z jeszcze większą ochotą, żeby zostać poetą. Pisał właściwie wszystko - poezję, opowiadania, powieści, dramaty, publicystykę. Był także zaangażowany w życie polityczne odradzającej się Bułgarii, a przez krótki czas pełnił nawet funkcję ministra oświaty. Ale jego największym literackim pomnikiem stała się powieść „Pod jarzmem” („Pod igoto”).

📚 „Pod jarzmem” opowiada o świecie poprzedzającym powstanie kwietniowe z 1876 roku - zryw Bułgarów przeciwko władzy osmańskiej. Dla bułgarskiej pamięci historycznej jest to wydarzenie fundamentalne, a powieść Wazowa miała ogromny wpływ na to, jak kolejne pokolenia wyobrażały sobie tamtą epokę.

📚 Pod tym względem można powiedzieć, że Wazow przypomina Sienkiewicza. Nie dlatego, że obaj pisali tak samo, ale dlatego, że ich książki stały się czymś więcej niż literaturą. To z nich kolejne pokolenia czerpały wyobrażenia o własnej historii, jej bohaterach, dramatach i mitach.

📚 Co ciekawe, większa część najsłynniejszej powieści Wazowa powstała z dala od Bułgarii. Pod koniec lat 80. XIX wieku pisarz przebywał na emigracji w Odessie i właśnie tam, w latach 1887-1888, napisał znaczną część „Pod jarzmem”. Oddalenie od ojczyzny nie osłabiło jego więzi z Bułgarią. Wręcz przeciwnie. Wazow wracał pamięcią do miejsc i ludzi, których znał z młodości. Na kartach powieści odtwarzał małe miasteczka i podwórza, rodzinne stoły i codzienne rozmowy, ale także strach, konspirację i atmosferę narastającego buntu.

📚 Szczególne miejsce w tych wspomnieniach zajmował rodzinny Sopot. Wazow czerpał nie tylko z zapamiętanych krajobrazów i scen z codziennego życia, lecz także z postaci, które znał osobiście. Pierwowzorem czorbadżiego Marka, czyli należącego do miejscowej elity zamożnego gospodarza, był ojciec pisarza, Minczo Wazow.

📚 Po latach okazało się, że literacka pamięć Wazowa ma również całkiem praktyczną wartość. Gdy odbudowywano zniszczony rodzinny dom pisarza, korzystano nie tylko ze wspomnień jego bliskich, lecz także z opisów zachowanych w jego utworach. Dom najpierw trafił do książek, a potem książki pomogły go odbudować.

📚 Rodzinny dom Wazowów, który można dziś oglądać w Sopocie, nie jest oryginalnym budynkiem z dzieciństwa pisarza. W 1877 roku, podczas wojny rosyjsko-tureckiej, miasto zostało zaatakowane i podpalone, a znaczna część zabudowy legła w gruzach. Mieszkańcy uciekali, próbując ratować życie, a wraz z innymi budynkami spłonął także rodzinny dom Wazowów. Dramat dotknął rodzinę pisarza jeszcze boleśniej. Jego ojciec, Minczo Wazow, nie przeżył tych wydarzeń - został zabity podczas ucieczki z miasta.

📚 Dom Wazowów, który stoi dziś w Sopocie, jest więc rekonstrukcją. Odtworzono go wiele lat po pożarze, a zadanie nie było łatwe - oryginalnego budynku przecież już nie było. Pomogła rodzina, która pamiętała, jak wyglądał dom, ale wykorzystano też opisy pozostawione przez samego Wazowa. W swoich książkach często wracał do miejsc i scen zapamiętanych z dzieciństwa. To, co dla niego było materiałem literackim, po latach stało się wskazówką dla osób odbudowujących rodzinny dom.

📚 Tak krok po kroku przywracano miejsce, którego nie było już od kilkudziesięciu lat. Odbudowany dom otworzył swoje drzwi jako muzeum w 1935 roku. Jest w tym ciekawy paradoks. Wazow, pisząc swoje książki, czerpał z rodzinnego domu, a kiedy domu już nie było, to właśnie jego książki pomogły go odtworzyć.

📚 Nowa ekspozycja opowiada jednak nie tylko o Iwanie Wazowie. Bo kiedy przyjrzeć się bliżej jego rodzinie, okazuje się, że słynny pisarz wcale nie był jedynym Wazowem, który zapisał się w historii Bułgarii.

📚 Bracia Iwana zostali wojskowymi, politykami i działaczami publicznymi. Georgi Wazow doszedł do stopnia generała. Władimir Wazow, również generał, zapisał się w historii bułgarskiej armii. Boris Wazow działał w polityce i życiu publicznym. Nowa wystawa próbuje więc odpowiedzieć na pytanie, co było w tym domu, że wyrosło w nim tylu ludzi, którzy później znaleźli się w samym środku historii młodej Bułgarii.

📚 Dlatego zamiast kolejnego szeregu portretów wybitnych postaci oglądamy Wazowów od bardziej prywatnej strony. Są dziecięce zabawy, wspólny stół, książki, korespondencja między rodzeństwem, dawna sala lekcyjna i gabinet pisarza. Ważną postacią tej opowieści jest też matka, Saba Wazowa, wokół której skupiała się liczna rodzina.

📚 Pomnikowy „Patriarcha” staje się tu po prostu czyimś synem i bratem. I właśnie o to chodziło twórcom nowej ekspozycji.

📚 Odnowienie muzeum nie wynikało jednak wyłącznie z chęci stworzenia nowocześniejszej wystawy. Budynek od lat zmagał się z poważnymi problemami. Przeciekający dach zagrażał wnętrzom, malowidłom, eksponatom i archiwaliom. Potrzebny był poważny remont.

📚 Projekt udało się przeprowadzić dzięki Fundacji „America for Bulgaria” (Ameryka dla Bułgarii), która sfinansowała przedsięwzięcie realizowane we współpracy z gminą Sopot i Domem-Muzeum „Iwan Wazow”. Całość kosztowała około miliona lewów (około pół miliona euro), a prace trwały mniej więcej dwa lata. Pieniądze nie poszły jedynie na efektowne gabloty. Zabezpieczono sam budynek i jego zbiory, a jednocześnie stworzono nowy sposób opowiadania o Wazowach.

📚 Powstało także centrum edukacyjne dla dzieci, uczniów i grup zorganizowanych. Młodzi odwiedzający mają poznawać świat Wazowa nie tylko przez czytanie podpisów pod eksponatami, lecz także poprzez zabawę, twórczość i własne doświadczenie. Muzeum ma więc przestać być miejscem, do którego szkoła prowadzi dzieci dlatego, że „tak trzeba”. Ma być miejscem, w którym można coś odkryć.

📚 Podczas uroczystego otwarcia do muzeum trafił także kałamarz należący do Iwana Wazowa, przekazany przez bułgarskiego kolekcjonera i darczyńcę dr Rumena Manowa.

📚 Otwarcie odnowionego muzeum stało się w Sopocie lokalnym świętem. Byli przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, dyplomaci, potomkowie Wazowów i mieszkańcy miasta. Uczniowie wystawili fragment „Pod jarzmem”, a wieczorem odbył się koncert.

📚 Odnowiony Dom Wazowów jest już ponownie otwarty dla zwiedzających. Jeśli podczas podróży po Bułgarii będziecie w tej okolicy, warto się zatrzymać. Choćby po to, żeby zobaczyć, dlaczego niewielkie miasteczko u stóp Starej Płaniny zajmuje tak ważne miejsce na literackiej mapie Bułgarii. A potem można już opowiadać znajomym, że było się w Sopocie - tylko w Bułgarii.

Address

Oboriste 36
Varna
9000

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Franga Gerczo Gerczew posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Franga Gerczo Gerczew:

Shortcuts

Share

Category