11/04/2026
Bir gün Hz. Ömer, Efendimizin yanına girdi…
Gördüğü manzara karşısında yüreği sızladı.
Hz. Muhammed, sert bir hasırın üzerinde yatıyordu.
Hasırın izleri mübarek bedenine işlemişti… Odada ise neredeyse hiçbir şey yoktu. Ne gösteriş, ne rahatlık… Sadece sadelik.
Hz. Ömer’in gözleri doldu, sesi titredi:
“Ya Resûlallah… Kisra ve Kayser saraylarda, nimetler içinde yaşıyor… Sen ise bu halde…”
Efendimiz hafifçe doğruldu…
Yüzünde sakin bir tebessüm vardı. Dünyayı aşan bir huzurla baktı ve dedi ki:
“Ey Ömer…
Onların dünyası varsa, bizim de ahiretimiz var… buna razı değil misin?”
O an, Hz. Ömer sustu…
Kalbi doldu, gözyaşları aktı. Çünkü anladı:
Dünya geçiciydi…
Ama O’nun gösterdiği yol, ebediyete açılıyordu.