05/04/2026
Vandaag liep ik langs dat kruis.
De zon viel er precies op, met van die zachte stralen erdoorheen. Zo’n moment waarop je even stilvalt, zonder dat je daar moeite voor hoeft te doen.
En ineens dacht ik aan tijd.
Het enige wat we in dit leven echt krijgen… is tijd.
Geen zekerheid, geen controle, geen garanties. Alleen tijd. En hoe we die invullen.
En als ik eerlijk ben, vullen we die tijd vaak met van alles. Met moeten, met doorgaan, met zorgen dat we het goed doen. Dat we voldoen. Dat we niet tekortschieten.
Maar daar, bij dat kruis, voelde het anders. Alsof het even stilgezet werd. Want dat is ook wat Pasen voor mij is.
Niet nog iets wat moet. Niet nog iets wat je moet begrijpen of beter moet doen. Maar juist het besef… dat het al volbracht is.
Dat je jezelf niet meer hoeft te bewijzen. Dat je niet eerst iets hoeft te worden. Dat je er gewoon mag zijn. Precies zoals je bent. Nu. En misschien is dat wel de meest waardevolle manier om met onze tijd om te gaan.
Niet door alles eruit te halen. Niet door het vol te stoppen. Maar door af en toe stil te staan. Te ademen. En te voelen: dit moment is genoeg.
“Beter een hand vol rust dan beide vuisten vol zwoegen en najagen van wind.”
– Prediker 4:6
En precies dát… is ook waar onze week om draait.
Geen moeten. Geen prestatiedruk. Maar een plek waar je even mag landen. Waar geloof mag ademen… en jij ook.
Fijne Pasen 🤍
