27/05/2026
🔸 მე და გურამი აუზის გვერდით მაგიდას მივუსხედით და ვიდრე საჭმელს მოგვიტანდნენ, ლუდი მოვითხოვეთ.
💥 ოფიციანტმა ორი ბოთლი ცივი ლუდი მოიტანა. მე ჭიქის პირს მარილი მოვაყარე და ნელა მოვსვი.
სასიამოვნო სიგრილემ დამიარა სხეულში.
🔸 ჩვენს მარჯვნივ, კუთხეში, კაცი იჯდა, ჩვენკენ ზურგით, ძალიან განიერი, ოდნავ მოხრილი ბეჭები და ძალიან ნაცნობი ტანი ჰქონდა, ძალიან.
ღვინოს სვამდა.
💥 უცებ მან თეფშზე ჩანგალი დააკაკუნა, ჩვენკენ მობრუნდა და ჩვენს ოფიციანტს მიმართა:
🔸 - ძამიკო, რამდენ ხანს უნდა გელოდო?
💥 - მოვდივარ, შე კაცო, ფრთებს ხომ არ გამოვისხამ, შენისთანა მილიონია და მე ერთი, - წყენით უთხრა ოფიციანტმა, თან ჩვენი შეკვეთის მოლოდინში ფანქარი და ქაღალდი მოიმარჯვა.
🔸️- გურამ, შეხედე. -ვუთხარი მე.
- ვის?
💥 - გალაკტიონი! - გურამი სწრაფად შეტრიალდა.
🔸 გალაკტიონი ზურგით იჯდა ჩვენკენ.
- ჯერ იმას მიუტანე, - ვუთხარი ოფიციანტს.
💥 - შეკვეთა მომეცი, შე კაცო, და იმას კი მივხედავ, ასე ზის მაგი ორი საათია და მიჩიჩინებია იმ ერთ ბოთლ ღვინოს. - გაიკრიჭა ოფიციანტი.
🔸 მე შევუკვეთე, რაც გვინდოდა და ვთხოვე, გალაკტიონის მაგიდასთან მოეტანა.
- მივიდეთ, გურამ?
- არ ეწყინოს, ბიჭო.
- რატომ უნდა ეწყინოს, მივიდეთ და დაველაპარაკოთ.
- მივიდეთ, - გადაწყვიტა გურამმა და ადგა. თავზე რომ დავადექით, გალაკტიონმა გაკვირვებით ამოგვხედა.
💥 - შეიძლება, ბატონო გალაკტიონ, თქვენ მაგიდასთან დავსხდეთ? - გავუბედე მე.
🔸 გალაკტიონმა მაგიდებს მოავლო თვალი, ცარიელი მაგიდები რომ დაინახა, გაეცინა.
- მაგიდების მეტი რა არის, ძამიკო, ამ რესტორანში?
💥 - ჩვენ თქვენთან გვინდა! - ისე სთხოვა გურამმა, გალაკტიონს კი არა, მე ამიჩუყდა გული.
- დაბრძანდით, დაბრძანდით! - მიგვიპატიჟა გალაკტიონმა.
🔸 ჩვენ დავსხედით, უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა.
- ვინ ხართ თქვენ, ყმაწვილებო? - დაარღვია სიჩუმე გალაკტიონმა.
- ჩვენ სტუდენტები ვართ, ბატონო გალაკტიონ. - ვუთხარი მე.
- კარგია, შესანიშნავია, უშესანიშნავესია! - თქვა გალაკტიონმა და ბოთლი აიღო ხელში.
🔸 უცებ აწრიალდა, რაღაცის ძებნა დაიწყო, მერე წამოდგა, მეზობელი მაგიდიდან ორი ჭიქა აიღო და მე და გურამს დაგვიდგა:
- ღვინოს ხომ სვამთ?
- კი! - თქვა გურამმა.
- მე მიცნობთ, არა? - გვკითხა და ღვინის დასხმა დაიწყო.
💥 - თქვენ ვინ არ გიცნობთ, ბატონო გალაკტიონ! - უთხრა გურამმა.
- ოფიციანტი არ მიცნობს, ძამიკო, ერთი საათია მიყურებს და ვერ მიცნო! - გაიღიმა გალაკტიონმა.
🔸 ოფიციანტი მოვიდა, სამი ბოთლი ღვინო მოიტანა, ყველი, მშრალად მოხარშული ხორცი და სალათი.
- შენ ვერ მიცნობ, ძამიკო? - ჰკითხა გალაკტიონმა.
💥 - რავა ვერ გიცნობ, შე კაცო, სულ ჩვენთან არ დადიხარ? - გაუღიმა ოფიციანტმა.
- აბა, ვის ვგავარ თუ იცი?
- ვის გავხარ და მღვდელს. - გამოიცნო ოფიციანტმა და გალაკტიონს წვერზე შეხედა.
- სწორი ხარ, ძამიკო, მღვდელს ვგავარ... - უპასუხა გალაკტიონმა ღიმილით...
💥🔸 დუმილი ჩამოვარდა.
- სად არის ჩვენი ოფიციანტი, აღარ მოდის? - აწრიალდა უცებ გალაკტიონი.
💥 მე თეფშზე ჩანგალი დავაკაკუნე.
რესტორნის მარცხენა კუთხეში დიდი ორომტრიალი იყო, ვიღაცეებს ოთხი მაგიდა შეეერთებინათ და მთელი რესტორნის ოფიციანტები მათ ემსახურებოდნენ.
ჩვენი ოფიციანტიც იქ ტრიალებდა ჯარასავით.
💥 - რას შვები, კაცო! - დავუქნიე ხელი.
რა ვქნაო, გაშალა ხელები და სამზარეულოსკენ გაიქცა.
ცოტა ხნის შემდეგ მოვიდა.
🔸️- სად ხარ, ძმაო, დაგვხოცე შიმშილით! - გაუჯავრდა გურამი.
💥 - შენთვის მეცალა, შე კაცო? ვერ ხედავ, ვინ გვესტუმრა? - გაუკვირდა ოფიციანტს.
🔸️- ვინ? - ჰკითხა გურამმა.
💥️- ვინ და, მსოფლიო ჩემპიონი ჭიდაობაში.
🔸️- რა გვარია?
💥 - რავა, პირველად გესმის ქიტუაშვილი გოგია, გაზეთებს არ კითხულობთ? - ახლა ოფიციანტი გაუჯავრდა გურამს. - ექიმებმა თქვეს, ორი სამწლიანი მოზვრის ღონე აქვსო, - თქვა ოფიციანტმა და ისევ გავარდა.
🔸 გაერთიანებული სუფრის თავში აღტაცებული ხალხის და ოფიციანტების ალყაში ორი სამწლიანი მოზვრის ღონის შარავანდედით მოსილი ქიტუაშვილი გოგია იჯდა და ძლიერი ყბებით მოხარშული ბეჭის ძვალს ფშვნიდა.
💥 - მე წავალ, ძამიკოებო, დიდი მადლობა, დიდი მადლობა, მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით. - გალაკტიონი წამოდგა.
- გაგაცილებთ, ბატონო გალაკტიონ! - წამოვცვივდით ჩვენც.
- არა, ბატონო, არა, რად მინდა გაცილება.
🔸 იგი წავიდა ნელი ნაბიჯით.
ისე გაიარა ამ ღმერთკაცმა მთელი რესტორანი, არავის არ შეუმჩნევია.
და მე ისევ შემეცოდა ღმერთი, კაცში ჩასახლებული ღმერთი, რომელიც ისე ახლობელია, ისე ჰგავს ადამიანს, ისე ხელშესახებია და ისე უბრალო, რომ არავის სჯერა მისი ღმერთობა.
გალაკტიონმა გაიარა რესტორანი და ქუჩაში გავიდა.
🔸 გაერთიანებული მაგიდის მეორე თავში, უზარმაზარი თასით ხელში, ფეხზე იდგა თამადა და სვამდა კაცის სადღეგრძელოს,
რომელმაც ჩვენი პატარა საქართველოს სახელი მსოფლიო ასპარეზზე გაიტანა, გააჯირითა,
მთელ მსოფლიოს გააცნო ჩვენი თავი,
რომლის ბეჭი ჯერ ნოხს არ შეხებია,
რომელიც ორფუთიან გირს სამასჯერ წევს,
მკლავზე იხვევს მაჯისსიმსხო რკინის მილს,
მუხლზე იღუნავს რელსს და თავით ტეხს მუხის ფიცარს,
რომელმაც მსოფლიოს რომელიღაც ქალაქში რვა მისნაირი მუტრუკი გააკრა მიწას,
არც ერთი საჯარიმო ქულა არ მიუღია და ძლევამოსილი დაბრუნდა მშვიდობით მის მშობლიურ მიწაზე
და, რომ მადლიერი ქართველი ხალხი უსურვებს მას ჯანმრთელობას, დიდხანს სიცოცხლეს და, რომ ჩვენი ერის დიდება არასოდეს არ შეერცხვინოს.
💥 - ძმებო და მეგობრებო, - მიმართა თამადამ საზოგადოებას სიტყვის დასასრულს, - გთხოვთ, ფეხზე ადგომით ვცეთ პატივი რაინდს, რომელმაც იმდენი რამ გააკეთა საქართველოსთვის, ალბათ, თვითეულმა ჩვენთაგანმა ას-ასი წელი რომ იცოცხლოს, იმის ნახევარსაც ვერ გააკეთებს.
💥 მთელი რესტორანი ფეხზე ადგა.
🔸 გურამმა ბოთლი აიღო და ფსკერით თეფშს დაარტყა, რაც ძალი და ღონე ჰქონდა.
თეფში მარილივით დაიფშვნა.
ყველამ ჩვენკენ მოიხედა.
- რაშია საქმე? - მოვარდა ჩვენი ოფიციანტი.
- არაფერში, თეფში გამიტყდა, გვიანგარიშე. - თქვა გურამმა.
- ას ორმოცდათექვსმეტი მანეთი თეფშიანად, - თქვა ოფიციანტმა.
ფული მივეცით.
🔸 ოფიციანტი ისევ ჩემპიონის სუფრისკენ გავარდა, ჩვენ გამოვედით.
რომ გამოვდიოდი, უკან მივიხედე, თამადა კისერზე ეკიდა ჩემპიონს და ყბებს ულოკავდა.
ქაშუეთამდე უხმოდ მოვედით.
- კაცი თავის საქმეს აკეთებს, თანაც კარგ საქმეს, ჩემპიონია, ღმერთმა ხელი მოუმართოს, ნამდვილად მადლობის ღირსია, რას ერჩი. - ვთქვი მე.
- არაფერს არ ვერჩი! - თქვა გურამმა და მწარედ გაიღიმა.
- ის კრეტინებია მოსაკლავი - ოფიციანტი და თამადა.
- ან იმ კრეტინებს რას ვერჩი. - აიწურა მხრები გურამმა და მკლავი მკლავში გამიყარა.
მთაწმინდის პლატოზე გაჩირაღდნებული რესტორანი შარავანდედივით ადგა საღამოს თბილისს თავზე.
/ნოდარ დუმბაძე/
