04/07/2013
დღესა ერთსა ჯდა მეფე უსჯულოჲ (შაჰ-აბას I) პურობად მოსმურთა თვისთა თანა შუებითა და განცხრომითა მრავლითა და მოუწოდეს ამასცა ღმრთისმოყუარესა მეფესა (ლუარსაბს) და ინახით ჯდა იგი მახლობელად მისა (შაჰის). ხოლო იყვნეს დღენი იგი წმინდანი ორმეოცთა მარხვათანი (დიდი მარხვა იყო). და ვითარცა სხდეს იგინი და იყო განცხრომაჲ ფრიადი, მაშინ აიძულა მას (შაჰ-აბასმა) ჭამად თევზისა და ფრიადცა აიძულებდა, რაჲთა ერჩდეს ბრძანებასა მისსა და ჭამოს თევზი. ხოლო მას ნეტარსა (ლუარსაბს) უცხოდ აღუჩნდა სიტყუაჲ იგი მძლავრისა. რამეთუ სიჩჩოჲთგან მარხვითა აღზრდილ იყო და განპოხებულ მსგავსად დანიელისა, და ეტყოდა: „არა ჯერ არს, მეფეო, დღეთა ამათ შინა წმიდათა ორმეოცთასა ჭამად თევზისა, რამეთუ ესრეთ განწესებულ არს წმიდათა მიერ, და მე არაოდეს გარდავხდე საზღუარსა მამათასა და არცა დავხსნა სჯულისდებაჲ მათი. და უკუეთუ აწ გერჩდე და ვჭამო თევზი, მერმე კუალად მაიძულო ჭამად ხორცისა და ესრეთ მცირედ-მცირედ დაიხსნას ყოველი წესი. არა უწყია, მეფეო, რამეთუ მე ქრისტეანე ვარ და არაოდეს ვერჩდე ესევითარსა ბრძანებასა შენსა, არცა ვისმინო ამის ჯერისათვის სიტყუაჲ შენი. უმჯობეს არს სიკუდილი ჩემი, ვიდრე მცირედისაცა სარწმუნოებისა ჩემისა შეცვალებაჲ“.
ბესარიონ ორბელიშვილი, „ღუაწლი წმიდისა და სანატრელისა მოწამისა და მეფისა ლუარსაბისი...“
http://martlmadidebloba.ge/index.html
