14/09/2026
1.388 χλμ. σε 48 ώρες: Το Απόλυτο Καταδρομικό του Σαββατοκύριακου!
Όταν σου λένε ότι δεν προλαβαίνεις να γυρίσεις τη μισή ηπειρωτική Ελλάδα σε ένα διήμερο... απλά φοράς τον εξοπλισμό σου, γυρίζεις το κλειδί, ανάβεις κινητήρα και... άντε γεια!
Ξεκίνησα έτσι απλά, χωρίς ιδιαίτερο λόγο από την Αθήνα, με μόνο στόχο να «καταπιώ» χιλιόμετρα και να «προπονηθώ» ενόψει του μεγάλου ταξιδιού στο εξωτερικό.
Παράλληλα, ήθελα να ξαναζήσω μια οδηγική οδύσσεια: από τα καταγάλανα νερά του Ιονίου μέχρι τις πιο άγριες κορυφές της Πίνδου.
Όταν, μάλιστα, την ερχόμενη Πέμπτη σε περιμένει ένα back-to-back ταξίδι 2.000+ χιλιομέτρων στα Ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας, δεν επαναπαύεσαι.
Ανεβαίνεις στη σέλα για μια hardcore δοκιμασία αντοχής, θέλοντας να τσεκάρεις φυσική κατάσταση και όρια. Αυτό το Σαββατοκύριακο, λοιπόν, ήταν το ιδανικό «Crash Test»: 1.388 χλμ. στην ηπειρωτική Ελλάδα, δοκιμάζοντας δυνάμεις, αντανακλαστικά και εξοπλισμό στις πιο απαιτητικές συνθήκες.
Σύμμαχος σε αυτό το Iron Butt challenge, το Suzuki V-Strom 800DE, που αποδείχθηκε το απόλυτο εργαλείο για κάθε τερέν, καιρό και απαίτηση.
Απέδειξε, για ακόμα μια φορά, ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα!
📍 Σάββατο:
Η "προπόνηση" ξεκίνησε με γρήγορο ρυθμό στην Εθνική Οδό μέχρι την εμβληματική Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.
Από εκεί, ο επαρχιακός της Δυτικής Ελλάδας ξεδίπλωσε τη μαγεία του, με τις ακτές του Ιονίου να με συντροφεύουν στο πλάι.
Πρώτη απαραίτητη στάση στον Μύτικα για το ξακουστό γλυκό στον «Γαλάτη» με θέα τη θάλασσα, και μετά πέρασμα από την πανέμορφη, γραφική Βόνιτσα, που μου έκλεψε την καρδιά, ιδιαίτερα τώρα, που έχουν φύγει οι τουρίστες του καλοκαιριού.
Διάσχισα την Υπόγεια Σήραγγα του Ακτίου, άφησα πίσω την Πρέβεζα και, μετά από γεμάτες ώρες οδήγησης, καθώς ο ήλιος έπεφτε, οι δύο τροχοί με οδήγησαν στα ατμοσφαιρικά Ιωάννινα για τις απαραίτητες ανάσες ξεκούρασης.
📍 Κυριακή:
Το ξυπνητήρι χτύπησε νωρίς. Η δεύτερη μέρα ήταν το πραγματικό τεστ αντοχής για σώμα και μυαλό, γεμάτη αντιθέσεις, οδηγικές προκλήσεις και δέος.
Πρώτο Checkpoint η Κόνιτσα. Το ξακουστό μονότοξο γεφύρι της στεκόταν επιβλητικό μέσα στο τοπίο. Από εδώ, πεζοπορία-αστραπή (για να μη χαθεί ο ρυθμός) μέχρι την απομονωμένη Ιερά Μονή Παναγίας Στομίου στη χαράδρα του Αώου.
Γρήγορη επιστροφή στη σέλα με κατεύθυνση το Ελληνικό Ιωαννίνων, για μια στάση πολιτισμού στο συγκλονιστικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Θεόδωρος Παπαγιάννης» (η φωτό με τα μεταλλικά «Μάτια» στο προαύλιο μιλάει από μόνη της).
Αμέσως μετά, ανηφόρησα για την Ιερά Μονή Τσούκας. Όσες φορές κι αν έρθω εδώ, νιώθω την ίδια απόλυτη ηρεμία, μια πνευματική φόρτιση αντικρίζοντας την καθηλωτική θέα στη χαράδρα του Αράχθου.
Και κάπου εκεί ξεκινά η δική μου... Οδύσσεια των Τζουμέρκων: ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας, ανάβαση στο πάσο του Αμπελοχωρίου προς Άγναντα και Πράμαντα, μια μικρή στάση στον καταρράκτη στο Ματσούκι και φύγαμε για το μεγάλο highlight της διαδρομής: τον απρόβλεπτο Μπάρο.
Ένα από τα κορυφαία αλπικά περάσματα της Ελλάδας, που φρόντισε να μου δείξει τα δόντια του με τον κλασικό, άγριο χαρακτήρα του.Ενώ ανέβαινα με πεντακάθαρο καιρό, μέσα σε λίγα λεπτά όλα έγιναν λευκά.
Πυκνή ομίχλη, δυνατός αέρας και βροχή έγιναν ένα με τον δρόμο. Η αδρεναλίνη στα ύψη, τα μάτια δεκατέσσερα, και το V-Strom να βάζει κάτω τη δύναμή του, να «κεντάει» στην υγρή άσφαλτο και να μου προσφέρει απόλυτη σιγουριά παρά τις αντίξοες συνθήκες!
Για να αποφύγω προσωρινά την κακοκαιρία, κατηφόρισα για λίγο προς τους πανέμορφους Καλαρρύτες για ένα δροσιστικό αναψυκτικό.
Στη συνέχεια επανήλθα στο πέρασμα: μικρή στάση στη Μονή Γαλακτοτροφούσας (Ανθούσα), μετά στην Αγία Παρασκευή Νεραϊδοχωρίου και, μέσω Τρικάλων και Καρδίτσας, πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Η Αθήνα με υποδέχτηκε αργά το βράδυ. 1.388 χιλιόμετρα μετά, το σώμα νιώθει την κούραση, αλλά το μυαλό έχει ήδη «κλειδώσει» τον επόμενο στόχο.
Οι αντοχές δοκιμάστηκαν στο έπακρο και το Suzuki αποδείχθηκε το τέλειο εργαλείο.Όμως η εβδομάδα αυτή κρύβει κι άλλη εκπληκτική συνέχεια.
Μια άλλη σπουδαία «Γιαπωνέζα», η Honda XL750 Transalp, είναι ήδη έτοιμη και με περιμένει για να με συντροφεύσει στο εξωτερικό!Η ψυχή γέμισε με εικόνες απόλυτης ελευθερίας.
Ο αναβάτης είναι πανέτοιμος. Grecia Salentina, έρχομαι!
Την Πέμπτη ξεκινάει το πραγματικό ταξίδι. 30 μηχανές, 46 άτομα. Εις το επανιδείν!
, ,
