Pravasi Prapancha

Pravasi Prapancha ಪ್ರವಾಸಿ ಪ್ರಪಂಚ

ಟಿಕ್ಕರ್ ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ನಾಗರಿಕ ಸಮ್ಮಾನ– ನಾರಾಯಣ ಯಾಜಿ--ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಗಗನ...
22/09/2026

ಟಿಕ್ಕರ್ ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆ
ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ವಿಶಿಷ್ಟ ನಾಗರಿಕ ಸಮ್ಮಾನ

– ನಾರಾಯಣ ಯಾಜಿ
--
ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆಕಾಶಮುಖಿಯಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಫಳಫಳ ಹೊಳೆಯುವ ರಸ್ತೆ, ಏರುತಗ್ಗುಗಳಿಲ್ಲದ ದಾರಿ! ಇಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಬರುವ ದನಕರುಗಳಾಗಲಿ, ಮ್ಯಾನ್‌ಹೋಲ್‌ನ ಗುಂಡಿಗಳಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಭೀಕರ 9/11 ದಾಳಿಯ ನೆನಪಿನ 'ಗ್ರೌಂಡ್ ಜೀರೋ' ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊರಟು, ಪೂರ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಮಗೆ ಮೊದಲು ಎದುರಾಗುವುದು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿಯಾದ ಭವ್ಯ 'ಸಿಟಿ ಹಾಲ್'. ಸಿಟಿ ಹಾಲ್‌ನಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣದ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ, ಒಂದು ಕಾಲದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಫಿರಂಗಿ ಸೈನಿಕ ತಾಣವಾದ 'ಬ್ಯಾಟರಿ ಪಾರ್ಕ್'ವರೆಗೆ ಸಾಗುವ ಈ ರಸ್ತೆಯನ್ನು 'ಕ್ಯಾನ್ಯನ್ ಆಫ್ ಹೀರೋಸ್' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಕಾಲುದಾರಿಗೆ ಅಗಲಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಕಪ್ಪು ಗ್ರಾನೈಟ್ ಪಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಮೇಲೆ ಸ್ಟೇನ್‌ಲೆಸ್ ಸ್ಟೀಲ್‌ನಿಂದ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಹೆಸರುಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ʼOctober 17, 1949: Jawaharlal Nehru, Prime Minister of Indiaʼ ಹಾಗೂ ʼMay 8, 1950: Liaquat Ali Khan, Prime Minister of Pakistanʼ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿರುವ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ಸಾಧಕರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಕಂಡವು. ಆಗ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇ ವಿಶ್ವದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧಕರಿಗೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸುವ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಪರಂಪರೆ ʼಟಿಕ್ಕರ್ ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆʼ (Ticker Tape Parade).

ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಂಭ್ರಮದ ಉಗಮ
ಈ ಪರಂಪರೆಗೆ 140 ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅಮೆರಿಕವು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಂಡು 100 ವರ್ಷಗಳಾದ ಸವಿನೆನಪಿಗಾಗಿ ಹಾಗೂ ಈ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ನೇಹದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ದೇಶದ ನಾಗರಿಕರು 'ಸ್ಟ್ಯಾಚು ಆಫ್ ಲಿಬರ್ಟಿ' ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 29, 1886 ರಂದು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರವು 'ಸ್ಟ್ಯಾಚು ಆಫ್ ಲಿಬರ್ಟಿ' (ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೇವತೆಯ ಪ್ರತಿಮೆ) ಸಮರ್ಪಣಾ ಸಮಾರಂಭದ ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿತ್ತು.

ಮೆರವಣಿಗೆಯು ಬ್ರಾಡ್‌ವೇಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹತ್ತಿರದ ಹಣಕಾಸು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ನೌಕರರು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹಭರಿತರಾದರು. ಈ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ ಸ್ಟಾಕ್ ಬ್ರೋಕರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಗುಮಾಸ್ತರು, ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬೆಲೆಗಳನ್ನು ಮುದ್ರಿಸುವ 'ಟಿಕ್ಕರ್ ಮಷೀನ್'ಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಉದ್ದನೆಯ ತೆಳುವಾದ ಕಾಗದದ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು (ಟಿಕ್ಕರ್-ಟೇಪ್) ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಸೆದರು. ಇದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಹೊಸ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಜನ್ಮತಾಳಿತು.

ಏಪ್ರಿಲ್ 29, 1889 ರಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಜಾರ್ಜ್ ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್ ಅವರ ಪ್ರಮಾಣವಚನದ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲೆಡೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಸಹ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕದ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಪದಗ್ರಹಣದ 100ನೆಯ ವರ್ಷದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಇಡೀ ನಗರ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದಾಗ ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿ ಈ ಕಾಗದದ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ನಂತರ ಮುಂದಿನ ಆಚರಣೆ ನಡೆಯಲು ಬರೋಬ್ಬರಿ 10 ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾದವು. ಸ್ಪ್ಯಾನಿಷ್-ಅಮೆರಿಕನ್ ಯುದ್ಧದ ಮಹಾ ಹೀರೊ ಅಡ್ಮಿರಲ್ ಜಾರ್ಜ್ ಡೀವಿ ಅವರು ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಬ್ಬ 'ವ್ಯಕ್ತಿ'ಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಲು ಈ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಅಂದು ಬರೋಬ್ಬರಿ 20 ಲಕ್ಷ ಜನರು ಬ್ರಾಡ್‌ವೇ ರಸ್ತೆಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ 1919ರವರೆಗೆ ಕೇವಲ ಆರು ಬಾರಿಯಷ್ಟೇ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿದ್ದ ಮಾರ್ಷಲ್ ಜೋಸೆಫ್ ಜಾಫ್ರೆ ಅವರು ಈ ಗೌರವ ಪಡೆದ ಮೊದಲ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರಜೆ ಎನಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಜನರ ಉತ್ಸವ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಅಸ್ತ್ರ
1919ರವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಟಿಕ್ಕರ್-ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರದ ಪಾತ್ರವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಾಗರಿಕರ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಬ್ರಾಡ್‌ವೇ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು ಅಥವಾ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ ಇರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ವಾಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಟ್‌ನ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಒಳಗಿದ್ದ ಶೇರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಬ್ರೋಕರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಗುಮಾಸ್ತರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

1919ರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಪರಂಪರೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಿರುವು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ಮೇಯರ್ ಕಚೇರಿಯು 'ಗ್ರೋವರ್ ವೇಲನ್'ನನ್ನು ನಗರದ ಅಧಿಕೃತ ಸ್ವಾಗತಕಾರರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿತು. ಇವರು ಬರೋಬ್ಬರಿ 35 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅಮೆರಿಕದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯ ಸಮ್ಮತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಡ್‌ವೇ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ 86ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭವ್ಯ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ನಿಂತು ಆಯೋಜಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ, ಯಾರಿಗೆ ಮೆರವಣಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ಮೇಯರ್ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1940 ಮತ್ತು 1950ರ ಶೀತಲ ಸಮರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಈ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಬ್ರಿಟನ್‌ನ ರಾಜಕುಮಾರ ಎಡ್ವರ್ಡ್ (1919), ವಿಜ್ಞಾನಿ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್‌ಸ್ಟೈನ್ (1921), ಮತ್ತು ಸಾಹಸಿ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಲಿಂಡ್‌ಬರ್ಗ್ (1927) ಸೇರಿದಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ದಿಗ್ಗಜರನ್ನು ಇದೇ ಗ್ರೋವರ್ ವೇಲನ್ ಟಿಕ್ಕರ್ ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಗೌರವಿಸಿ, ಇದನ್ನೊಂದು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿದನು.
ನೆಹರು ಮತ್ತು ಲಿಯಾಖತ್ ಅಲಿಗೆ ಗೌರವ
ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು (1949) ಮತ್ತು ಲಿಯಾಖತ್ ಅಲಿ ಖಾನ್ (1950) ಅವರಿಗೆ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಈ ಭವ್ಯ ಟಿಕ್ಕರ್-ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಶೀತಲ ಸಮರದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿನ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. 1949ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರಕಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣವೇ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ ಹರಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಭಾರತದಂಥ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ದೇಶದ ಬೆಂಬಲ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಹ್ಯಾರಿ ಟ್ರೂಮನ್ ಅವರು ನೆಹರು ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಬಣಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯಲು ಈ ಭವ್ಯ ನಾಗರಿಕ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆದರೆ ನೆಹರು ಅವರು ಭಾರತದ ಸ್ವತಂತ್ರ 'ಅಲಿಪ್ತ ನೀತಿ'ಗೇ ಬದ್ಧರಾಗಿ ಉಳಿದರು.

ನೆಹರು ಅವರ ಈ ನಿಲುವಿನಿಂದಾಗಿ ಅಮೆರಿಕವು ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಯ ಮಿತ್ರನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಅಮೆರಿಕ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಂಡ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರಧಾನಿ ಲಿಯಾಖತ್ ಅಲಿ ಖಾನ್ ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಆರೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ಸ್ವಾಗತ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಮೆರಿಕದ ಮಿಲಿಟರಿ ಬಣಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಮುಕ್ತ ಒಲವು ತೋರಿದ ಲಿಯಾಖತ್ ಅವರ ಈ ಭೇಟಿಯು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಶೀತಲ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ಗಟ್ಟಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಪಾಲುದಾರನಾಗಲು ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಹಾಕಿತು.
ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಹತ್ವದ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು
ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಹತ್ವದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ 2021ರಲ್ಲಿ ಕೋವಿಡ್-19 ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ವೈದ್ಯರು, ದಾದಿಯರು ಮತ್ತು ಮುಂಚೂಣಿ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾದ 'ಹೋಮ್‌ಟೌನ್ ಹೀರೋಸ್' ಮೆರವಣಿಗೆ. ಅದಾದ ನಂತರ ಈ ವರ್ಷದ ಜೂನ್ 18, 2026 ರಂದು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಿಕ್ಸ್ ತಂಡವು ತನ್ನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಎನ್‌ಬಿಎ (NBA) ಚಾಂಪಿಯನ್‌ಶಿಪ್ ಕಿರೀಟ ಮುಕುಟ ಧರಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನ ‘ಕ್ಯಾನ್ಯನ್ ಆಫ್ ಹೀರೋಸ್’ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಭವ್ಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು 1886ರಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬ್ರಾಡ್‌ವೇ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಈ ಕಪ್ಪು ಗ್ರಾನೈಟ್ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾದದ್ದು 2003ರಲ್ಲಿ. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದ ಸೌಂದರ್ಯೀಕರಣ ಯೋಜನೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ, 2004ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ 1886ರ ಮೊದಲ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮೆರವಣಿಗೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಅಳವಡಿಸಿ ಮುಗಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಯ ನಂತರ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಟಿಕ್ಕರ್-ಟೇಪ್ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆದರೂ, ಮೆರವಣಿಗೆ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹೊಸ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಆಯಾ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಬರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಟನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಗದದ ಸ್ವಚ್ಛತಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ
ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಕಾಗದದ ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವೋ, ಅದನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಬಿದ್ದ ಕಾಗದಗಳು ಚರಂಡಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಮಳೆನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡದಂತೆ ತಡೆಯಲು, ಇಲಾಖೆಯು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ ಮರುಬಳಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೇ ಆಗಲಿ, ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅದರ ಕುರುಹೂ ಇರದಂತೆ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕು.

ವೆಬ್‌ ಲಿಂಕ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡಿ: 👇

ಸತ್ತವರಿಗೂ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ - ಹೀಗೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ- ನಾಗೇಂದ್ರ ಕಡೂರು-- ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ ಪಡೆಯಲು ಪಡುವ ಶ್ರಮ ಅಷ್ಟಿಟ್ಟಲ್ಲ. ...
22/09/2026

ಸತ್ತವರಿಗೂ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ - ಹೀಗೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ
- ನಾಗೇಂದ್ರ ಕಡೂರು
--
ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ ಪಡೆಯಲು ಪಡುವ ಶ್ರಮ ಅಷ್ಟಿಟ್ಟಲ್ಲ. ವಾಸ ಸ್ಥಳ ಪುರಾವೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಅದೆಷ್ಟೋ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಹಲವಾರು ಸಂಕೀರ್ಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಳಪಡಪೇಕು.

ನಮ್ಮ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ಕೈರೋಗೆ ಬಂದಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ರಾಜನ ಹೆಸರಿನ ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಂಡೆವು. ನಾವು ಕೈರೋದಲ್ಲಿ ನೈಲ್ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಹಿಲ್ಟನ್ ಹೊಟೇಲ್ ಕೂಡ ರಾಮ್ಸೆಸ್ ಹಿಲ್ಟನ್ ಎಂದಿತ್ತು. ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ರಾಜನ ಕೊಡುಗೆ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ.
ಇದರ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಸುಮಾರು 3000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಹಲೋಕ ಯಾತ್ರೆ ಮುಗಿಸಿ ಇಂದಿಗೂ ಮಮ್ಮಿಯಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಲ್ಪಟ್ಟ ಜನಪ್ರಿಯ ಫೆರೋ ರಾಮ್ಸೆಸ್‌ನ ಕಳೆಬರ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದ್ದು ಅಚ್ಚರಿಯೆನಿಸಿತು.
ಒಂದು ಮಮ್ಮಿಯ ವಿದೇಶ ಪ್ರಯಾಣ? ಅದೂ ಒಂದು ದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ? ಅದರಲ್ಲೂ ವಲಸೆ ನಿಯಮ ಅತ್ಯಂತ ಬಿಗಿ ಇರುವ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ? ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರ ಬಳಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಕೇಳಿದ್ದು, ತಿಳಿದದ್ದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ʼರಾಮ್ಸೆಸ್ ದಿ ಗ್ರೇಟ್' (ಮಹಾನ್ ರಾಮ್ಸೆಸ್) ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ರಾಮ್ಸೆಸ್ II, ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1279ರಿಂದ 1213ರವರೆಗೆ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ 19ನೆಯ ರಾಜವಂಶದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಿಲಿಟರಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳು, ಬೃಹತ್ ನಿರ್ಮಾಣ ಯೋಜನೆಗಳು ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಬೃಹತ್ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIರ ಅಸಾಧಾರಣ ಪ್ರಯಾಣ
ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಫರೋಗಳಲ್ಲಿ (ರಾಜರಲ್ಲಿ) ಒಬ್ಬರಾದ ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIರ ಮಮ್ಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. 1976ರಲ್ಲಿ, 3000 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIರ ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನಿಂದ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಮಮ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಕೂಡ ಇತ್ತು.

ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIಗೆ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಏಕೆ ಬೇಕಾಯಿತು?
ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIರ ಮಮ್ಮಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದಾಗ ಈ ಕಥೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಜೈವಿಕ ಹಾನಿಗಳು ಆ ಅವಶೇಷಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ 'ಮ್ಯೂಸಿ ಡಿ ಎಲ್ ಹೋಮ್' (Musée de l’Homme) ನಲ್ಲಿರುವ ತಜ್ಞರು ಅದನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ, ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿತು.

ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣದ ದಾಖಲೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅಧಿಕೃತ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ರಾಮ್ಸೆಸ್ IIರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಅನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು, ಇದು ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ಫರೋಗೆ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.

ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ರನ್ನು ʼರಾಜ (ಮೃತ)ʼ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. 3000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆಡಳಿತಗಾರನೊಬ್ಬ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತಹ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ದಾಖಲೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.

ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಮರಳಿದ ಫರೋ
1976ರಲ್ಲಿ, ಫರೋ ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ರ ಮಮ್ಮೀಕರಿಸಿದ ಅವಶೇಷಗಳು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ಗೆ ಆಗಮಿಸಿದವು; ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಭೇಟಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುವ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಿಲಿಟರಿ ಸ್ವಾಗತವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು.
ಅವರ ಮಮ್ಮಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ಗೆ ಬಂದಾಗ, ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ವ್ಯಾಪಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳ ಸೋಂಕನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಸುಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುವುದು ಈ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಸಂಶೋಧಕರು ಆಧುನಿಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಫರೋನ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.
ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ನಂತರ, ಮಮ್ಮಿಯನ್ನು ಈಜಿಪ್ಟ್‌ಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲಾಯಿತು. ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಕಥೆಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು
ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಮಮ್ಮಿಯ ಕಲ್ಪನೆಯು ಕೇಳಲು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಈ ಘಟನೆಯು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಮಾನವ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಸಾಗಿಸುವಾಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಹಾಗೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಜನರ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನವು ಹೇಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಪ್ರಯಾಣವು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ರ ಮಮ್ಮಿಯು ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕುರಿತು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು, ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತುಗಳ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಗಮ
1976ರಲ್ಲಿ ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ಕೈಗೊಂಡ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಪ್ರಯಾಣವು ಈಜಿಪ್ಟ್ ಅಧ್ಯಯನದ (ಈಜಿಪ್ಟಾಲಜಿ) ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಮರಣೀಯ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಮೂರು ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ್ದ ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ರಾಜನೊಬ್ಬ, ಅಧಿಕೃತ ಪ್ರಯಾಣದ ದಾಖಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿದನು.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಕಥೆಯು ಕೇವಲ ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಹೊಂದಿರುವ ಮಮ್ಮಿಯ ಕುರಿತಾದ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ವಿಷಯವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸವು ಆಧುನಿಕ ಕಾನೂನು, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಿಸುವ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.

ರಾಮ್ಸೆಸ್ II ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಮೃತಪಟ್ಟಿರಬಹುದು, ಆದರೆ 1976ರ ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಆ ಮಹಾನ್ ಫರೋ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದನು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ಮಹಾನ್ ನಾಯಕರ ಸಮಾಧಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಏನನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದು ನಾವೇ ಆತ್ಮ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ವೆಬ್‌ ಲಿಂಕ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡಿ: 👇

ತಿರುಗಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲವೋ ಅಪರಿಚಿತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಪರಿಚಿತ ಪದದ ಗಲಿಬಿಲಿ!- ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್‌ ಅಲ್ಮಾಟಿಯ ಚಳಿಗಾಲದ ಸಂಜೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಹನ...
22/09/2026

ತಿರುಗಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲವೋ

ಅಪರಿಚಿತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಪರಿಚಿತ ಪದದ ಗಲಿಬಿಲಿ!
- ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್‌

ಅಲ್ಮಾಟಿಯ ಚಳಿಗಾಲದ ಸಂಜೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಹನಿಗಳು ರಸ್ತೆಯ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೈಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಗೆ ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕೈಗಳನ್ನು ಓವರ್‌ಕೋಟಿನ ಜೇಬೊಳಗೆ ಭದ್ರವಾಗಿ ತುರುಕಿಕೊಂಡು, ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಸೂಪರ್‌ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ನೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟೆ. ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಸರಿದು ಒಳಕರೆದಾಗ, ಹೊರಗಿನ ಮೌನಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಒಳಗೆ ನವಿರಾದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಶಾಪಿಂಗ್ ಟ್ರಾಲಿಗಳ ಚಕ್ರದ ಸದ್ದು ಹಿತವಾದ ಲಯವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಪರಿಚಿತ ದೇಶದ ನೆಲದಲ್ಲಿ, ಪರಿಚಿತವಲ್ಲದ ಮುಖಗಳ ನಡುವೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಏನನ್ನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಹೊಸ ಊರನ್ನು ಅರಿಯಲು ಅಲ್ಲಿನ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಸಂಗ್ರಹಾಲಯಗಳಿಗಿಂತ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸೂಪರ್‌ಮಾರ್ಕೆಟ್‌ನ ಸಾಲುಸಾಲು ಕಪಾಟುಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭದ ದಾರಿ ತೋರುತ್ತವೆ.

ದಿನಸಿ ವಿಭಾಗದ ಹಾಲಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಒಂದು ಹಾಲಿನ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಸ್ಥಬ್ಧವಾದವು. ಮುಖದ ರೇಖೆಗಳು ತಾವೇ ಅರಳಿದವೋ ಅಥವಾ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವೋ ತಿಳಿಯದು. ಆ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಮೇಲೆ ದಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ರಷ್ಯನ್ ಭಾಷೆಯ ಸಿರಿಲಿಕ್ ಲಿಪಿಯಲ್ಲೂ, ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹೆಸರು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು: KUNDE (ಕುಂಡೆ). ಕನ್ನಡದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಹೊತ್ತು ಬೆಳೆದ ಯಾವೊಬ್ಬ ಜೀವಕ್ಕೂ ಈ ಅಕ್ಷರಗಳ ಜೋಡಣೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಒಳಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಂಪನವಾಗದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗೆ ಕೂತಿದ್ದ ಭಾಷೆಯೊಂದು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು, 'ಏನಿದು!' ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿತು.

ಕಪಾಟಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಆ ಡೈರಿ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. ಹಾಲಿನ ಬಾಟಲಿಗಳು, ಬೆಣ್ಣೆಯ ತುಂಡುಗಳು, ಚೀಸ್, ಕಾಟೇಜ್ ಚೀಸ್‌ನ ಡಬ್ಬಿಗಳು—ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಅದೇ ಆಪ್ತ, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಂಕೋಚದ ಹೆಸರು ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಜಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ 'ಕುಂಡೆ' ಎಂದರೆ ದಿನನಿತ್ಯದ, ಪ್ರತಿ ದಿನದ ಎಂದರ್ಥವಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದು ಶುದ್ಧತೆಯ, ನೈಸರ್ಗಿಕತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಅದು ಹಾಲಿನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ, ಮುಂಜಾನೆಯ ಚಹಾದ ಸವಿಯ ಸಂಕೇತ. ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡಿಗನಿಗೆ? ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹಳ್ಳಿಮನೆಯ ಜಗಲಿ, ಶಾಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಕೀಟಲೆಗಳು, ಬೈಗುಳದ ಮಾತುಗಳು, ಆಡುಭಾಷೆಯ ಮುಜುಗರದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಿನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದವು.

ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಯಾವ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾದರೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾರಲು ಹೊರಟರೆ ಏನಾಗಬೇಡ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನಗು ತಾನಾಗಿಯೇ ತುಟಿಗಳಂಚಿಗೆ ಹರಿದುಬಂತು. ‘ಅಣ್ಣಾ, ಒಂದು ಅರ್ಧ ಲೀಟರ್ 'ಕುಂಡೆ' ಹಾಲು ಕೊಡಿ,’ ಎಂದೋ ಅಥವಾ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ‘ಆ ಮೇಲಿನ ಶೆಲ್ಫಿನಲ್ಲಿರೋ 'ಕುಂಡೆ' ತುಪ್ಪ ತಗೊಂಡು ಬಾ,’ ಎಂದೋ ಗಂಭೀರ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ಕೇಳುವುದು ನಮ್ಮ ಯಾವ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಾತು. ಜಾಹೀರಾತು ಫಲಕಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಸರು ರಾರಾಜಿಸುವುದನ್ನು, ಟಿವಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಗೃಹಿಣಿಯೊಬ್ಬಳು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಬಂದು ಈ ಬ್ರಾಂಡನ್ನು ಹೊಗಳುವುದನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಹಾಸ್ಯನಾಟಕದ ಸನ್ನಿವೇಶದಂತಿರುತ್ತದೆ. ‘ನಾನು ಕುಂಡೆ ಬಳಸುತ್ತೇನೆ, ನೀವು?’ ಅಂತ ಒಬ್ಬ ರೂಪದರ್ಶಿ ಹೇಳಿದರೆ?

ಭಾಷೆಯ ವಿಸ್ಮಯವೇ ಇಂಥದ್ದು. ಒಂದು ಗಡಿಯೊಳಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದದ್ದು, ಮತ್ತೊಂದು ಗಡಿ ದಾಟಿದ ತಕ್ಷಣ ಮುಜುಗರದ ಅಥವಾ ನಗೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಬಣ್ಣವಾಗಲೀ, ರಕ್ತ-ಮಾಂಸಗಳಾಗಲೀ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವುದು ನಾವು ಬದುಕುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾತ್ರ. ಕಜಕಸ್ತಾನದ ಗೃಹಿಣಿಯೊಬ್ಬಳು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನ ಗಂಜಿಗೆ ಇದೇ 'ಕುಂಡೆ' ಬ್ರಾಂಡಿನ ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನು ಕಲಸಿ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದೇ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲುಗಳಾಚೆ ಕುಳಿತ ಕನ್ನಡಿಗನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತಂದರೆ, ಅದು ಭಾಷೆಯ ಅಪಾರ್ಥಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಗಲಿಬಿಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಂಗಡಿಯ ಕಪಾಟುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತು ನಾನು ಆ ಕಜಕ್ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕ ಮಹಿಳೆ ಯಾವ ಅಳುಕೂ ಇಲ್ಲದೆ ಆ ಬ್ರಾಂಡಿನ ಚೀಸ್ ತುಂಡನ್ನು ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಬುಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆಕೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದಿನನಿತ್ಯದ ತರಕಾರಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಸಹಜತೆಯಿತ್ತು. ಆಕೆ ಆರಿಸಿಕೊಂಡ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ, ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಧ್ವನಿಯಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಥಗಳ ಹೊಳೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯೇ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿದ್ದವು. ಮನುಷ್ಯನ ಸಂವಹನ ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ, ಭೂಗೋಳ ಎಷ್ಟು ಮಾಯಾವಿ ಅನಿಸಿತು.

ಜಾಗತೀಕರಣದ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತು ಅಂಗೈಯಗಲದ ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಶಬ್ದಗಳ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಸ್ಮಿತೆ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕರಗಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಬೇರೊಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮುನ್ನ ತಮ್ಮ ಬ್ರಾಂಡ್ ಹೆಸರುಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಆಡುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಗೆಯ ಅಪಾರ್ಥವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲವು ಎಂದು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವುದರ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ನನಗೆ ಆಗ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಕಜಕ್ ಕಂಪನಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ ರಫ್ತು ಮಾಡುವ ದುಸ್ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ದುರಂತ ಇನ್ನೊಂದಿರಲಾರದು.

ನನ್ನ ದೇಶದಿಂದ, ನನ್ನ ಭಾಷಾ ಪರಿಸರದಿಂದ ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದ ಮೇಲೂ, ಒಂದು ಪರಕೀಯ ಅಕ್ಷರಗುಚ್ಛ ನನ್ನನ್ನು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ತಾಯ್ನಾಡಿನ ಓಣಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದು ಭಾಷೆಯ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಶಕ್ತಿಯೇ ಸರಿ. ಭಾಷೆ ಕೇವಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂವಹನ ಸಾಧನವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ನರನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ರಕ್ತದ ಕಣಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂವೇದನೆಯಾಗಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದದ ಎಡವಟ್ಟು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ, ಯೌವನದ ಸಮಸ್ತ ನೆನಪುಗಳ ಗಂಟನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವಾಗ ನಾನು ಆ ಬ್ರಾಂಡಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಕೊಂಡು ಜೇಬೊಳಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಹೊರಗೆ ಹಿಮ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು, ರಸ್ತೆಯ ದೀಪಗಳು ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಜಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂಗಡಿಯೊಳಗಿನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚಿದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ ನಿರಾಳತೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ನನ್ನ ಕೋಟಿನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಡಬ್ಬಿ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸೇತುವೆಯಂತೆ, ಭಾಷೆಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅಂದವನ್ನು ಸಾರುವ ಪುಟ್ಟ ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.

ಮನುಷ್ಯರು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಗಡಿಗಳು, ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಭಾಷೆಗಳು, ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಅರ್ಥಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ, ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಆಪ್ತ!

ಅಲ್ಮಾಟಿಯ ನಿರ್ಜನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಾ, ಕತ್ತಲೆಯ ಆಕಾಶದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕಿದೆ. ಈ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಅಪಹಾಸ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಭಾಷೆಯ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ವಕ್ರತೆ, ಬದುಕಿನ ಮುಗ್ಧ ವೈರುಧ್ಯ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಈ ಅದೃಶ್ಯ ಗೋಜಲುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಅಪಾರವಾದ ಅಕ್ಕರೆಯಿತ್ತು. ದೂರದ ಮಂಜಿನ ಊರಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಭಾಷೆ ನನ್ನ ಜತೆಗೇ ಇತ್ತು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗೆಯ ನೆಪವಾಗಿ.

**

ಸ್ಟೈಲ್ ಗೈಡ್ ಫಾರ್ 22 ಡೆಸ್ಟಿನೇಷನ್ಸ್

ಪ್ರಯಾಣವೆಂದರೆ ಬರೀ ಊರು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹಳೆಯ ಋತುವಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸ ಋತುವಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ರೈಲಿನ ಕಿಟಕಿಯೋ, ವಿಮಾನದ ಪುಟ್ಟ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲೋ—ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಚೆ ನೋಡುವಾಗ ಜಗತ್ತು ಬೇರೆಯೇ ಹದದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅನಾಸ್ಟೇಸಿಯಾ ಪಾಶ್ ಅವರ 'ಸ್ಟೈಲ್ ಗೈಡ್ ಫಾರ್ 22 ಡೆಸ್ಟಿನೇಷನ್ಸ್' ಎಂಬ ಹೊತ್ತಗೆ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ಇದೇ. ಬ್ಯಾಗು ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಎಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಹೊರಡಬಹುದು ಎಂಬ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಿಡಿಸಿಡುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ 'ಕ್ಯಾಪ್ಸುಲ್ ವಾರ್ಡ್ರೋಬ್' ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಧ್ಯಾನದಂತೆ. ನಾವು ಹೊರಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬಾ ಆತಂಕಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಊರಿನ ಚಳಿಗೆ ಈ ಬಟ್ಟೆ ಸಾಲದಾದೀತೆ, ಆ ಸಂಜೆಯ ಕಾಫಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಇದು ಹೊಂದೀತೇ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೆದರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪಾಶ್ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಸೂತ್ರ ಸರಳ - ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ, ಆದರೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲವೇ ಉಡುಪುಗಳು. ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ನಿರಿಗೆಯ ಅಂಗಿ, ಸಾಧಾರಣ ಕಪ್ಪು ಪ್ಯಾಂಟು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೆ ಹೊದ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮೃದುವಾದ ಜಾಕೆಟ್—ಇವಿಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ಕಡಿಮೆ ಸಾಮಾನು ಹೊತ್ತ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಹೊಸ ಊರಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಬಲ್ಲ.

ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ತಾಣಗಳು ಕೇವಲ ಭೂಗೋಳದ ಚುಕ್ಕೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿನ ಮಳೆಯ ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಓವರ್‌ಕೋಟ್‌ನ ಹಿತವೇ ಬೇರೆ. ಟೋಕಿಯೋದ ನಿಯಾನ್ ಬೆಳಕಿನ ಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಲಭದ ಶರ್ಟು ಕೊಡುವ ಲವಲವಿಕೆಯೇ ಬೇರೆ. ಆಯಾ ಊರಿನ ಬಣ್ಣ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಜನರ ನಡಿಗೆಯ ಗತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಉಡುಪುಗಳು ಹೇಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖಕಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

ಫ್ಯಾಷನ್ ಎಂದರೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತೋರುವ ನಾಟಕವಲ್ಲ, ಅದು ಆ ಕ್ಷಣದೊಂದಿಗೆ ನಾವು ನಡೆಸುವ ಒಳಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಸಾಲಿಡಾದ ತಟಸ್ಥ ಬಣ್ಣಗಳಾದ ಬೇಜ್, ಕಪ್ಪು, ಆಲಿವ್ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ತಿಳಿ ನೀಲಿ—ಇವು ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯ ಸಂಜೆಯೊಂದಿಗೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಲೆಯುತ್ತವೆ. ಮೂರು ಪ್ಯಾಂಟು, ನಾಲ್ಕು ಅಂಗಿಗಳಿಂದಲೇ ಹನ್ನೆರಡು ಬಗೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಮಿತವ್ಯಯದ ಸೌಂದರ್ಯದಂತಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಭಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗಲೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಶೈಲಿಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಸೌಕರ್ಯ. ಎಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಚುಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ನರಕವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಶ್ ನೆನಪಿಸುವುದು ಅದನ್ನೇ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಿತವಾಗುವ ಜತೆಗೆ, ದಿನವಿಡೀ ಅಲೆದರೂ ಪಾದಗಳನ್ನು ನೋಯಿಸದ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಬೂಟು ಇಡೀ ಪ್ರವಾಸದ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ. ಸುಕ್ಕು ಬೀಳದ, ಗಾಳಿಯಾಡುವ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬ್ಯಾಗಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೈಮೇಲೆ ನಳನಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಬಟ್ಟೆಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯ ಪರಿಮಳ, ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡ ಒಣ ಮರಳು ಮತ್ತು ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತರು ನಕ್ಕ ನಗುವಿನ ನೆನಪುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಬ್ಯಾಗು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲು ಜಾಗವೆಲ್ಲಿ? ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಟ್ರಾವೆಲ್ ಕ್ಯಾಪ್ಸುಲ್ ಕಲೆ ಕೇವಲ ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುವ ತಂತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಅನಗತ್ಯ ಭಾರಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಬದುಕುವ ಒಂದು ರೀತಿ.

ನಾವು ಧರಿಸುವ ಉಡುಪು ಹೊಸ ಊರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮವಷ್ಟೇ. ಅನಾಸ್ಟೇಸಿಯಾ ಅವರ ಈ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮೂಲಕವಾದರೂ, ತಲುಪಿಸುವುದು ನಾವೇ ನಾವಾಗುವ ಸ್ವತಂತ್ರ ತಾಣಕ್ಕೆ. ಬ್ಯಾಗು ಹಗುರವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಗಾಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಓಡುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಊರಿನ ಮೊದಲ ಚಹಾ ಕುಡಿಯುವಾಗ, ಮೈಮೇಲಿನ ಆ ಸರಳ ಅಂಗಿ ನಮ್ಮದೇ ಚರ್ಮದಂತೆ ಆಪ್ತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಪ್ರಯಾಣದ ಪರಮ ಸುಖ.

**

ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವ ವಿವೇಕ

ವಿದೇಶದ ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಟ್ರ್ಯಾಲಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಎದುರಾಗುವ ಗಾಳಿಯ ವಾಸನೆಯೇ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ನೀಲಿ ಗೆರೆ ಎಳೆದು ‘ಇತ್ತ ತಿರುಗಿ, ಅತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಿ’ ಎಂದು ಅತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಆದೇಶಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲೇ ಇಡೀ ನಗರದ ನಕಾಶೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದರೂ, ಹೃದಯದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ತೇವದ ನಡುಕ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಅಂಥ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಳೇ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತೊಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ - ‘ದಾರಿ ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸರಿ ಮಾರಾಯಾ, ಎದುರು ಸಿಕ್ಕವರನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಕೇಳಿಬಿಡು.’ ಪರಿಚಿತತೆಯ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಗಿಂತ, ಅಪರಿಚಿತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣು ನೋಡಿ ಕೇಳುವ ಈ ನಮ್ರತೆಯಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ರಕ್ಷಣೆಯಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಲಂಡನ್ನಿನ ಭೂಗರ್ಭ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ನೂರಾರು ಬಣ್ಣಗಳ ಮೆಟ್ರೋ ಲೈನುಗಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಜೇಡರ ಬಲೆಯಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ನಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಾನು ಹತ್ತಬೇಕಾದದ್ದು ‘ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಲೈನ್’ ಎಂದು ಖಚಿತವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಓವರ್‌ಕೋಟ್ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈ ತುರುಕಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ಅಪರಿಚಿತ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಖ ನೋಡಿ, ‘ಇದು ಆಕ್ಸ್‌ಫರ್ಡ್ ಸರ್ಕಸ್‌ಗೆ ಹೋಗುತ್ತದಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದೆ.

ಆಕೆ ಚಳಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಬಿಸಿಲ ಹನಿಯಂಥ ನಗೆ ಬೀರಿ, ‘ಹೌದು ಮಗನೇ, ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ನೀನು ಕೊನೆಯ ಬೋಗಿ ಹತ್ತಿದರೆ ನೂಕುನುಗ್ಗಲು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು’ ಎಂದಳು. ಕೇವಲ ಮ್ಯಾಪ್ ನಂಬಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ತಿಳಿಯದ ಆ ಸಣ್ಣ ವಿವರ, ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತಿನಿಂದ ದಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. 'ಕೇಳುವುದು' ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದಿಕ್ಕು ತಿಳಿಯುವುದಲ್ಲ, ಆ ನಗರದ ಜೀವಂತ ನಾಡಿಮಿಡಿತವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದು.

ಟೋಕಿಯೋದ ಶಿಬುಯಾ ಕ್ರಾಸಿಂಗ್‌ನಂಥ ಜನಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಮನುಷ್ಯ ತೀರ ಏಕಾಂಗಿ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ ನಿಯಾನ್ ದೀಪಗಳು, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಬೋರ್ಡುಗಳ ನಿರಂತರ ಗದ್ದಲ. ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯೊಂದರ ವಿಳಾಸ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ರಸ್ತೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಛತ್ರಿ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಜಪಾನಿ ಯುವಕನ ಬಳಿ ಆ ಕಾಗದದ ಚೂರು ತೋರಿಸಿದೆ. ಆತನಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನನಗೋ ಜಪಾನಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆತ ಕೈಸನ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕವೇ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ. ಭಾಷೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ಪರಸ್ಪರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸಂವಹನ ವಿದೇಶದ ಆ ಅಪಾರ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಒಂಟಿತನದ ಗೋಡೆ ಕರಗಿ, ಆ ನೆಲದ ಆಪ್ತತೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹರಿಯತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಯೂರೋಪಿನ ಪುಟ್ಟ ಹಳೆಯ ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ನಡಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಕಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಓಣಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವುದೋ ಶತಮಾನಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಪ್ಯಾರಿಸ್ಸಿನ ಸಿಯಾನ್ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಷೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುವಾಗ, ಕೆಫೆಯ ಹೊರಗೆ ಕುಳಿತು ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳೀಯನೊಬ್ಬನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು, ‘ಇದೇ ಹಾದಿ ಲೂವರ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಂಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಆತ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆ ಊದುತ್ತಾ, ‘ದಾರಿ ಹೌದು, ಆದರೆ ಆ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ನಿನಗೆ ಕೇವಲ ವಾಹನಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಬದಲಿಗೆ ಈ ಎಡಬದಿಯ ಪುಟ್ಟ ಸಂದಿಯೊಳಗೆ ನಡೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರಕಾರರು ಕುಳಿತು ಬಿಡಿಸುವ ಜಲವರ್ಣದ ರೇಖೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ’ ಎಂದ. ಮ್ಯಾಪ್ ತೋರಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಗುರಿ ತಲುಪುವ ರೇಖೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ರಸಸ್ವಾದವಿರುವುದು ಆ ಪಕ್ಕದ ಓಣಿಗಳಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಅದ್ಭುತ ರಹಸ್ಯಗಳಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವದ ಯಾವುದೇ ಹೈಟೆಕ್ ದೇಶವಿರಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ನಿಖರವಾದ ಉಪಗ್ರಹ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಿರಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವನ್ನು ಊಹಿಸಲು ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕಿನ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಪಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಬೀಳುವ ಸಂಜೆ, ನಡಿಗೆಯ ಹಾದಿ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹೊದಿಕೆಯಾಗಿ ಮಲಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆ ನಡೆದುಹೋದ ದಾರಿಯೇ ಇಂದೂ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಹಿಮದಡಿ ಸಣ್ಣ ಗುಂಡಿಯೊಂದು ಬಾಯ್ತೆರೆದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆ ಜಾರುತ್ತಿರಬಹುದು. ಎದುರಿಗೆ ನಾಯಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ‘ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬಹುದಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಆತ ‘ಮುಂದೆ ಜಾರುವ ಮಂಜಿದೆ, ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಪಕ್ಕದಿಂದ ನಡೆದುಬಿಡಿ’ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅತಿಯಾದ ಖಚಿತತೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕುರುಡುತನ ತರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಡೆಯುವ ವಿನಮ್ರತೆ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಹಾಕುತ್ತದೆ.

ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ತಾಣಗಳ ಎದುರು ನಿಂತು ಸೆಲ್ಫಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಂಕುಚಿತತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ, ಈ ಅಗಾಧ ವಿಶ್ವದ ಮುಂದೆ ನಾವೆಷ್ಟು ಪುಟ್ಟ ಬಿಂದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಧ್ಯಾನ. ‘ನನಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು, ನಾನೇಕೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು?’ ಎಂಬ ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅನಗತ್ಯ ಆಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಮೈಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ದುಬೈನ ಮರಳುಗಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಂಕಾಕ್‌ನ ಗಿಜಿಗುಡುವ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಸ್ಥಳೀಯ ಆಟೋ ಚಾಲಕನನ್ನೋ, ಅಂಗಡಿಯ ಹುಡುಗನನ್ನೋ ಕೇಳುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಅನಾಹುತಗಳಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೇಳುವುದು ನಮ್ಮ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಕೊರತೆಯಲ್ಲ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ದೊಡ್ಡತನ.

ಬಹಳ ಸಲ ನಾವು ದಾರಿ ತಪ್ಪುವುದು ಕತ್ತಲಲ್ಲಲ್ಲ, ನಮಗೆ ದಾರಿ ಗೊತ್ತು ಎಂಬ ಅತಿಯಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲೇ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೆ ಮುಗಿಸಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ, ಪರಿಚಿತ ಹಳ್ಳ ಬಂದರೆ ಲಾಂದ್ರ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಪಕ್ಕದವನನ್ನು ‘ನೀರು ಇಳಿದಿದೆಯಾ ನೋಡು’ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಎಚ್ಚರ, ಅದೇ ಜೀವಪರ ಕಾಳಜಿ ಜರ್ಮನಿಯ ಬರ್ಲಿನ್ ಗೋಡೆಯ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಮನುಷ್ಯರ ಬಣ್ಣ, ಉಡುಪು, ಆಡುಭಾಷೆ ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಭೂಗೋಳದಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಹೊಂಚುಹಾಕಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತತೆಯನ್ನು ದಾಟಲು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು 'ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳುವ' ಈ ಪುಟ್ಟ ವಿವೇಕ.

ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿದರೂ, ಸೂಟ್‌ಕೇಸ್ ಹಿಡಿದು ಆ ಅಪರಿಚಿತ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗ ನನಗಿದು ಮಂತ್ರದಂತೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಾಲಿನಂತೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಕಂಡರೂ, ಎದುರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಜೀವವೊಂದಕ್ಕೆ ಮುಖವೆತ್ತಿ ನಸುನಕ್ಕು, ‘ಇತ್ತಲಾಗಿ ಹೋದರೆ ಸರಿ ತಾನೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ…ಬದಲಿಗೆ, ಅಪರಿಚಿತ ನೆಲದಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಕರುಣೆಯ ಎಳೆಯೊಂದನ್ನು ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬೆಸೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ತಿಳಿವು ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ, ಕೇಳಿ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ನಮ್ರತೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿಯ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುರಕ್ಷಿತ ದಿಕ್ಸೂಚಿ.

22/09/2026

ಗೂಗ್ಲಿ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಮೊದಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇವರಿಗೆ

Journey Junction | Travel Podcast | Pawan Wadeyar | Apeksha Purohit || Pravasi Prapancha




Full Video Out Now
Link🔗 : https://youtu.be/VFU_S-pEbNc

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದರೂ ಊರು ಸುತ್ತಬೇಕು- ರಶ್ಮಿ ಉಳಿಯಾರು--ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಾಳಿಂಗ (ರಾಯಲ್ ಎನ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ ಬೈಕು) ಜತೆ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಅಲೆದಾಡುತ...
22/09/2026

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದರೂ ಊರು ಸುತ್ತಬೇಕು

- ರಶ್ಮಿ ಉಳಿಯಾರು
--
ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಾಳಿಂಗ (ರಾಯಲ್ ಎನ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ ಬೈಕು) ಜತೆ ಸೇರಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೊ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಪಡೆದ ಜೀವಾನುಭವ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಗತಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆ, ಜನರ ಅರಿವಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಬರದ ವಿಶೇಷ ವಿಷಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹ ಈ ಕೃತಿ. ಈ ಮೊದಲು 'ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸು ದೇವರೇ' ಎಂಬ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಉಪನ್ಯಾಸಕ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಮುಂದೆ 'ಉಡುಪಿಯ ಕಂಡೀರಾ' ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಕಂಟೆಂಟ್ ಕ್ರಿಯೇಶನ್ ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ನಮಗೆ ಕಾಣದ ಉಡುಪಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಅವರ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಈಗ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಉಡುಪಿ ಎನ್ನುವುದು ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳ ಆಗರ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಂದದ ಮುಖಪುಟ ಹೊಂದಿರುವ ಇದು ಒಟ್ಟು 45 ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬರಹಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಸಂಕಲನ. ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ʼದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸು ದೇವರೇʼ ಅಂತ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸರಿದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸು ಎನ್ನುವುದೇ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಆದರೆ ಇದೊಂದು ಪ್ರವಾಸಿ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಕಥನವಾದ ಕಾರಣ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಯೋಜನೆ ಮಾಡದೇ ಭೇಟಿ‌ಕೊಟ್ಟ ಜಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖಕರು ತುಂಬಾ ಸೊಗಸಾದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲೇಖನಗಳು ಉಡುಪಿ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಸ್ಥಳಗಳ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜತೆಗೆ ಕುದುರೆಮುಖ ಸಹ ಇದೆ.
ಎಲ್ಲರೂ ನಡೆದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ನೋಡಿದ ಜಾಗಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಅನುಭವವಾದರೆ, ಯಾರೂ ಹೋಗದ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಅಥವಾ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪುವುದು ಬೇರೆಯೇ ಆಯಾಮದ ಅನುಭವ. ಅಂಥ ಓದು ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ‌. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಜತೆಗಿನ ಒಡನಾಟವೂ ಇದೆ.‌ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ತುಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು, ಪರಿಸರ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.
ಒಂದೆಡೆ ದೈವಿಕವಾದ ನಾಗನ ಬಗೆಗಿನ‌ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಇದ್ದರೆ, ಪಂಡಿತ ರಮಾಬಾಯಿ ಎಂಬ ಕಿಂಡರ್ ಗಾರ್ಟನ್ ಅನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ, ಪ್ರತಿಭಾವಂತೆ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಇದೆ. ಬೆಳ್ತಂಗಡಿಯ ಕೊಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಹಸಿರು ಭೂಮಿಯ ಜನರ ಬದುಕು, ಬವಣೆಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಕಂಡರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ತುಳುನಾಡಿನ ಕೇಪುಳ ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ಕುಂಟಲ ಹಣ್ಣು, ಎಕ್ಕಮಲೆ ಹೂವು, ಮಲ್ಲಿಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇದೆ. ಕುರಿಂಗಲ್ಲು ಬೆಟ್ಟ, ಕುದುರೆಮುಖ, ಅಪರೂಪದ ನೇತ್ರಾಣಿ ದ್ವೀಪ ಮತ್ತು ಮೀನುಗಾರರ ಹರಕೆ ಪದ್ಧತಿ, 'ಸಂಸ್ಕಾರ'ದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಣವಾದ ಶೃಂಗೇರಿಯ ವೈಕುಂಠಪುರ ಅಗ್ರಹಾರ, ಮಂಗಳಮುಖಿಯರ ಜೀವನ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಯಾನ, ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಕಡಾರಿ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆ, ಕೆಮ್ಮಣ್ಣು ಪಡು ತೋನ್ಸೆಯ ಸುಂದರ ತಾಣ, ಮತ್ಸ್ಯಾಹಾರ ದೊರಕುವ ಸ್ಥಳಗಳು... ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಜತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಮನ ಮುಟ್ಟಿದವು. ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ಮಠದ ಪಟ್ಟದಾನೆ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಸಕ್ರೆಬೈಲು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಸೇರಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಉಡುಪಿ ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಹಾಗೂ ಆಕೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆದಾಗ, ಓಡಿ ಬಂದು, ಪಕ್ಕ ನಿಂತು ಕಾಮತರ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಹೃದಯವೇ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಈ ಘಟನೆ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಂದು- ಹೀಗೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಖಾಲಿಯಾಗಿ, ಬೈಕು ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಳಿದ ತನ್ನ ಡಯಾಲಿಸಿಸ್‌ನ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಾ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೂ, ನೂಕುತ್ತಾ ಬರುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ಆತ, ತನ್ನದೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ತಂದುಕೊಂಡ ಕಿಡ್ನಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಶೋಚನೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಮನಸು ಒದ್ದಾಡಿತು.

ನೀವು ಉಡುಪಿ ಮಂಗಳೂರು ಸುತ್ತಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುವವರಾದರೆ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುವವರಾದರೆ ಇದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಓದು. ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೇರೊಂದು ನೋಟ ನಿಮಗೂ ದಕ್ಕಬಹುದು.

ಕೃತಿ ವಿವರ:
ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸು ದೇವರೇ!
ಲೇಖಕರು: ಮಂಜುನಾಥ ಕಾಮತ್
ಬಿಳಿಕಲ್ಲು ಪ್ರಕಾಶನ(2018/ಮೂರು ಮುದ್ರಣಗಳು)
120 ಪುಟಗಳು
200 ರು.


ವೆಬ್‌ ಲಿಂಕ್‌ಗಾಗಿ ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಬಾಕ್ಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡಿ: 👇

22/09/2026

ಹಿಮಾಲಯ ಕರಗೋದಕ್ಕೆ
ಇದೂ ಒಂದು ಕಾರಣ..

ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆ ಕಥೆ ..

Trekking | Everest Melting || Pravasi Prapancha

22/09/2026

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಆನೆ ಮರಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯರು

Elephant Rescue | Wildlife Conservation || Pravasi Prapancha

22/09/2026

ಚೆನಾಬ್ ಬ್ರಿಜ್
ಇದು ಐಫೆಲ್ ಟವರ್ ಗಿಂತಲೂ ಎತ್ತರ..

Chenab Rail Bridge | Eiffel Tower | Interesting Facts || Pravasi Prapancha

22/09/2026

ದುಧ್ವಾ ಹುಲಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ ಮೂರು ಹುಲಿಗಳು

Dudhwa National Part | Tiger Reserve | Wild Life || Pravasi Prapancha

22/09/2026

ಜರ್ನಿ ಜಂಕ್ಷನ್
With
ಪವನ್ ಒಡೆಯರ್ & ಅಪೇಕ್ಷಾ ಪುರೋಹಿತ್

Journey Junction | Travel Podcast || Pravasi Prapancha



Full Video Out Now
Link🔗 : https://youtu.be/VFU_S-pEbNc

Address

Vishwakshara Media Pvt. Ltd. No. 1687, SPR Nisarga Serenity, BEML Layout, 5th Stage, Rajarajeshwari Nagar
Bangalore
560098

Website

, ,

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Pravasi Prapancha posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share

Category