13/08/2026
ਨਾਮ ਲੋਕ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਪਹਾੜਾਂ ’ਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਨੇ।
ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਨੇ 🏔️
ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਿਸੇ Screen ’ਤੇ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹਾਂ ’ਤੇ ਬਣੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਦਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਹ ਛੋਟਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੌਸਲਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਰਸਤਾ ਕਦੇ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ Summit ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਰ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਾੜ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਹਮਣੇ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਰਸਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਾਂ।
ਹਰ Trek ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਬਰ ਸਿਖਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਸਿਖਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ Summit ਸਿਰਫ਼ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—Summit ਉਹ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, “ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।”
ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ—
“ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ?”
“ਇੰਨੀ ਉੱਚਾਈ ’ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?”
“ਹਰ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਿਉਂ?”
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਸਧਾਰਨ ਰਸਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ’ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਸਵੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣ ਜਾਂ Social Media ਲਈ Content ਬਣਾਉਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਬਰਫ਼ ਦਾ ਕਣ ਇੱਕ ਯਾਦ ਹੈ।
ਹਰ ਪੱਥਰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਹਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਇੱਕ ਇਮਤਿਹਾਨ ਹੈ।
ਹਰ Summit ਇੱਕ ਸਬਕ ਹੈ।
ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਪਸੀ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ Reel ਜਾਂ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਥਕਾਵਟ, ਠੰਢ, ਪਸੀਨਾ, ਡਰ, ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕ Summit ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖਦੇ ਨੇ,
ਪਰ Summit ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕ Success ਵੇਖਦੇ ਨੇ,
ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕ ਇੱਕ Content ਵੇਖਦੇ ਨੇ,
ਪਰ ਉਸ Content ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ।
ਇਸੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਲਈ Content ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਿੰਨੀਆਂ Likes ਲਈਆਂ, ਕਿੰਨੇ Views ਆਏ ਜਾਂ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੀ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਸਲ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ।
ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ।
ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਿਆ।
ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—
“ਹਾਲੇ Summit ਬਾਕੀ ਹੈ।”
ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਨੇ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ।
ਕੱਲ੍ਹ Social Media ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ,
Views ਆਉਣ ਜਾਂ ਨਾ ਆਉਣ,
ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਜਾਣਣ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਣ—
ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।
You may not know my name,
but the mountains know my footsteps. 🏔️
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਹ ਹੈ,
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਦਮ ਚੱਲ ਰਹੇ ਨੇ,
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅੰਦਰ Summit ਕਰਨ ਦੀ ਭੁੱਖ ਹੈ—
ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ।
My climb defines me, not my content. 🏔️🔥
