20/02/2026
नॉर्थ ईस्ट बाईक राईडला गेलो असता तवांग कडे जाताना श्री छत्रपती शिवाजी महाराज यांच्या अश्वरुढ पुतळ्यासमोर टिपलेला एक क्षण....
ही ट्रीप तशी 45 दिवसाची होती यात मी आसाम, अरुणाचल, मेघालय, कोलकत्ता, बिहार, उत्तरप्रदेश सोबत नेपाळ, भूतान , बांगलादेश बॉर्डर आणि चीन बॉर्डर एवढा प्रवास केला होता. हा माझ्या आयुष्यातील सर्वात अविस्मरणीय आणि सुंदर प्रवास होता...पण पुढे प्रयगराज करून वाराणसी येथे आल्यावर गंगा आरतीच्या वेळेस मोबाईल चोरीला गेला आणि मी शून्य झालो....
मला तासभर काहीही आठवत नव्हते. सगळे फिरलेले फोटो, व्हिडिओ आणि महत्वाची माहिती सगळी एका क्षणात हातातून गेली होती मला काय करावे काही सुचत नव्हते. आजूबाजूला गंगा आरती चालू होती सगळे आरती मधे मग्न होते आणि मी पूर्णपणे उद्ध्वस्त झालो होतो ह्याची कोणालाच कल्पना नव्हती.
वाराणसी मधून पुण्याला कसे जायचे , हॉटेलचे बिल कसे द्यायचे आणि घरी काय सांगायचे हा विवंचनेत मी रात्रभर माणिकर्णिका घाटावर बसून होतो. काहीच चांगले सुचत नव्हते आयुष्यात पहिल्या चेहरा रडवलेला झाला होता पण रडू पण शकत नव्हतो. कोणाला फोन करावे ते पण सुचत नव्हते शेवटी सकाळी उठून हॉटेल वाल्याकडे गेलो आणि त्याच्या फोन वरून घरी फोन करून सांगितले की मोबाईल चोरीला गेला आहे .
घरचे एकदम स्तब्ध झाले होते कारण त्यांना फक्त मोबाईलची किंमत माहिती होती पण मला त्याच्यात काय काय टिपले आहे हे सगळे डोळ्यासमोरून जात होते पण मी हतबल झालो होतो. मोबाईलच्या किमतीपेक्षा त्याचे माझ्यासाठी असणे महत्वाचे होते संपूर्ण ट्रिपच्या आठवणी आणि मॅप्स त्याच्यामध्ये होते आणि प्रवासात असल्यामुळे मॅप आणि फोटो शिवाय त्याचा जास्त वापर होत नव्हता.
रात्री माणिकर्णिका घाट येथील पोलिस चौकीला रीतसर तक्रार करून सकळी कसाबसा जड अंतःकरणाने चालत रूम वर आलो फ्रेश होऊन रूम सोडली आणि पुन्हा पोलिस स्टेशनला जाऊन अजून एक रीतसर तक्रार दाखल केली. तेथे पण समाधानकारकार उत्तर न मिळाल्यामुळे थेट सायबर क्राइम च्या ऑफिसला जावे म्हणून पत्ता विचारला तर सारनाथ स्तंभ कडे ऑफिस आहे असे कळले तिथे गेल्यावर समोर सारनाथ स्तंभ दिसत असून त्याच्याकडे जाऊ शकलो नाही
शेवटी नीट चौकशी केली असता पोलिस मुख्यालय , वाराणसी येथे जायला सांगितले. हातात मोबाईल नाही आणि सतत वेगवेगळ्या ठिकाणी जायला सर्वांना सारखे विचारत विचारत पोलिस मुख्यालय गाठले तेथील कमिशनरला भेटून दुसऱ्याच्या मोबाईल वर मोबाईल चे बिल प्रिंट काढून त्यांना विनंती केली की कृपया माझ्या मोबाईल चे लोकेशन ट्रेस करून द्या पण तिथे पण त्यांनी आधीच्या हरवलेल्या आणि चोरीला गेलेल्या मोबाईलच्या फाईलचा गठ्ठा माझ्यासमोर मांडला आणि एवढ्या केस अजून पेंडिंग आहेत तुझी अगरबत्ती कुठे लावतोस असे म्हणून त्यांनी सुद्धा टाळले.
मोबाईलच्या नादात वाराणसी मध्ये माझा एक दिवस वाया गेला पुन्हा नाईलाजाने शहराच्या बाहेर एका ठिकाणी विनंती करून 500 रुपयात एक रूम घेतली आणि तिथेच मुक्काम केला जेवण्याची इच्छा केव्हाच मरून गेली होती तसंच उपाशीपोटी झोपून मोबाईलच्या आठवणीत एक रात्र वाराणसी मध्ये कशीबशी काढली आणि सकाळी पुढील प्रवासासाठी रवाना झालो .
आता प्रश्न पडला होता की पुढील प्रवास विना मॅप आणि तोही सोलो बाईकवर कसा करायचा. शेवटी एक शक्कल लढविली पोलिस तक्रार केलेली FIR कॉपी दाखवून घरी संपर्क करत राहिलो आणि जेथे चहा, नाश्ता करायचो त्यांनाच विनंती करून त्याचा मोबाईल घेऊन पुढील मॅप बघायचो आणि डायरी मधे पुढील 500 किलोमीटर वरील गावची नावे आणि अंतर लिहून घ्यायचो. वाराणसी मध्ये शॉपिंग करण्यासाठी काढलेले थोडेफार कॅश पेमेंट वापरून फक्त 2 मुक्काम मधे पुणे गाठले होते आणि योगायोग बघा घरी सकाळी पार्किंग मधे आल्यावर बाईकची क्लच केबल गाडी पार्किंग करताना तुटली ...
किती मोठा अनर्थ होता होता वाचला होता हे माझ्या जिवालाच माहित होते कारण सकाळी शेवटची राईड सकाळी पेंच व्याघ्र प्रकल्पाच्या परिसरातून सुरू केली होती सकाळी 6 वाजता ती पुण्यात सकाळी 4 वाजता राईड पूर्ण झाली आणि क्लच केबल तुटली होती. हीच जर केबल रात्री प्रवासात कुठे तुटली असती तर काय केले असते ? एकतर जवळ मोबाईल नाही पैसे पण थोडेच होते ज्यात क्लच केबल येणार पण नव्हती आणि ती कुठे मिळणार होती हे पण माहीत नव्हते...
शेवटी नशीब बलवत्तर म्हणून एका दिवसात पेंच ते पुणे हे 800 किलोमीटरचे अंतर 22 तासात पार करून भल्या बुर्या आठवणीसहीत घरी दाखल झालो होतो...
