Dolcze Wita

11/06/2026

Jak zakończyć rok?

Rok szkolny w Toskanii skończył sie wczoraj.
- Jak myślicie, czy Franio i Wojtek pękną z zazdrości ze wciąż chodzą do polskiej budy a ja mam już wakacje? - zapytał Bruno.
- Na pewno pękną - potwierdziliśmy.
Ostatniego dnia nie było oczywiście ani akademii, ani przemówienia dyrektora ani nic takiego. Wszyscy to wiedzą. Był dzień przyjemności.
Wszyscy ganiali się po boisku trzy godziny i podjadali pyszności.
Na końcu wyszły klasy piąte które już skończyły szkołę (bo podstawowka ma tu pięć klas) i strasznie podskakiwali i się cieszyli że to koniec a potem płakali że to już koniec a potem się cieszyli i znowu płakali a my z nimi.
Poza tym wszyscy podpisywali się najlepszym kumplom na koszulkach i spodniach. Najlepszym nauczycielkom też się podpisywali i miały całe zapisane bluzki. A Bruno całe zapisane spodnie których mamy za nic już nigdy nie prać żeby podpisy się nie zmyły.
A potem już wszyscy cieszyli się a potem płakali a potem znowu się cieszyli.

10/06/2026

09/06/2026

Jak być lwem?

Rok szkolny w Toskanii kończy się jutro, a wczoraj wszyscy rodzice zostali zaproszeni na przedstawienie 'Czarodziej z krainy Oz' wystawiany przez dzieci.
Przygotowania trwały od wielu tygodni.
Bruno wrócił wtedy ze szkoły i oznajmił.
- Dostałem rolę lwa.
Zasypaliśmy go pytaniami: ile trwają próby, ile ma kwestii mówionych, czy będą kostiumy, kto zagra Dorotkę a kto Drwala...
Na wszystkie odpowiadał z niezmąconym spokojem.
Rola lwa okazała się bardzo rozbudowana. Pytaliśmy czy ją całą zna i czy nie ma tremy. Nie tylko przed wielką widownia, ale w dodatku po włosku.
- Spoko - odpowiadał bez cienia zaniepokojenia. - Będzie dobrze. O co się tak martwicie. Najwyżej coś zaimprowizuję.
W końcu nadszedł wczorajszy wieczór - spektakl miał się zacząć o 21 na placu przed szkołą zastawionym setkami krzesełek. Za sceną zasiadła nasza miejscowa orkiestra która miała stworzyć oprawę dźwiękową.
Oklaskiwalismy Dorotkę, ale rzecz jasna czekaliśmy na Lwa.
- Jest - zawołałem wskazując na lewo.
- Tam - zawołała Ewelina pokazując na lewo.
Oboje mieliśmy rację. Na scenie zaroiło się od lwów, tak mniej więcej od 20 lwów.
Lwy wspaniale zaśpiewały i po chwili zidentyfikowaliśmy Lwa, który najbardziej wyglądał na Bruna, bo bardzo dziko machał łapami.
Po chwili na scenie zrobiło się tłoczno, bo pojawiło się około 20 Blaszanych Drwali i tyle samo Strachów na wróble bo jak się okazało w sztuce wystąpili absolutnie wszyscy.
Dorotka nadal była tylko jedna, ale przedstawienie udało się wspaniale.
Dwa lwy, z których jeden wyglądał znajomo, bardzo się przepychały i wyglądało na to że zaraz zaczną walczyć. Na szczescie wreszcie po godzinie wszystko skończyło sie dobrze.
Jak zawsze w Toskanii.
Brawom nie było końca.
- Mówiłem że będzie dobrze - kiwał głową Bruno przyjmując zasłużone gratulacje. - Wiecie że wprowadziłem z kumplem do sztuki modyfikacje? Lwy nawet tchórzliwe - są bardzo drapieżne. Podobało się wam jak pokazywaliśmy tę drapieżność?
Oczywiście że byliśmy zachwyceni.
Wszyscy to wiedzą.

08/06/2026

a tapetti robi sie tak...

08/06/2026

powstają w czasie jednej nocy z kolorowych trocin i rankiem przechodzi po nich procesja Bożego ciała.

08/06/2026

08/06/2026

Jak pójść do baru?

Kiedy będziecie we Włoszech - idźcie do baru.
Najlepiej takiego, który nawet nie jest barem ale 'il circolo'.
A kiedy będziecie sie zastanawiać gdzie kupić dom - sprawdzcie jak daleko jest do baru.
Wszyscy to wiedzą..
Dziś gościmy w Dużym Formacie z fragmentem książki 'Dolcze Wita' - żądajcie w najlepszych księgarniach juz od 17 czerwca :)

07/06/2026

07/06/2026

Jak wystawiać Mitoraja?

Igorem Mitorajem bardziej chyba zachwycają się we Włoszech niż w Polsce.
Ale my się zachwycaliśmy, bo jednak te olbrzymie rzeźby robią wrażenie, cokolwiek by nie mówili ci wszyscy którzy narzekają że trochę jarmarczne.
Muzeum Mitoraja w Pietrasancie miało być gotowe już dawno temu, daty przekładano, 17 milionów euro zainwestowano, ale w końcu wczoraj ruszyło. Mamy godzinę do Pietrasanty, to pojechaliśmy.
Do muzeum nie da się wejść z psem - my nawet nie próbowaliśmy, zresztą nasze psy w ogóle by nie pasowały do psów stojących smętnie ze swoimi właścicielami przed wejściem.
Każdy z tych psów był pewnie wart więcej niż nasz samochód. Nie wspominając o kreacjach właścicielek.
O godzinie 22 kolejka nie była już duża, to weszliśmy a znajomi którzy mają daleko zaczęli pytać: i jak i jak?
Jakby tu powiedziec żeby się nie narazić, bo każdy zapowiadał że chce przyjechać i obejrzeć.
Podobno dobrze jest mówić: - interesujące, naprawdę interesujące - bo wtedy nikomu się nie narazi.
No więc pośrodku stoi taka jakby lada na której stoi większość rzeźb - trochę jak w sklepie.
Hmm. Interesujące.
Inne stoją stłoczone w gablotkach - bo mnóstwo tu rzeźb niedużych. Skłaniających nieodmiennie do refleksji, że tym co było u Mitoraja niezwykłe, był gigantyzm tych rzeźb zderzony z miejscem w którym stały.
A tu były nieduże i w gablotkach albo na ladzie w białej przestrzeni muzeum.
Hmm, interesujące, interesujące.
Wszyscy zwiedzający robili niezwykle mądre miny i mówili, że to bardzo interesujące więc na pewno przyjdą tam miliony zwiedzających no bo jak inaczej.
Ale Pietrasanta jest absolutnie przecudowna, wspaniałe rzeźby stoją tu na każdym skrzyżowaniu i jest mnóstwo świetnych galerii w których rzeźby i obrazy nie są prezentowane na ladzie, tylko tak że naprawdę robią wrażenie.
Wszyscy to wiedzą.