25/10/2026
ស្រីស្នំ ឬស្រីបម្រើក្នុងរាជវាំងនាពាក់កណ្ដាលសតវត្សទី១២ ត្រូវបានរាជសិប្បករប្រតិស្ឋអធិដ្ឋានឱ្យក្លាយជាទេពអប្សរ លើជញ្ជាំងសិលានៃប្រាង្គប្រាសាទរបស់ព្រះបរមវិស្ណុលោក។ ក្នុងតថភាពសង្គមសម័យនោះ រហូតដល់សតវត្សទី១៣ លោកជីវ តាក្វាន់បានកត់ត្រាថា ខ្មែរទាំងប្រុសទាំងស្រីស្លៀកតែក្រណាត់រុំចង្កេះ ហើយមិនពាក់អាវទេ។
លើរូបចម្លាក់ផ្ទាំងទី១ មាននារីម្នាក់ស្លៀកត្រឹមខោស្លីប ហើយទាញស្បៃសំពត់មកម្ខាង ហាក់មានចេតនាបង្ហាញពីខ្សែក្រវ៉ាត់ដែលមានលម្អជារំយោលសន្លឹកមាស ព័ទ្ធជុំវិញចង្កេះនាង។ ចំនែកនាងៗដែលជាមិត្តភក្ដិពីរនាក់ទៀត ស្លៀកពាក់សមសួនជាង ដោយមានសំពត់ស្ដើងសំយ៉ុងចុះដល់កំភួនជើង។ នាងទាំងបីនាក់និយមតែងសក់ខុសៗគ្នា។ រីឯ នាងម្នាក់ទៀត នៅផ្ទាំងទី២ ដែលឈរនៅតែអង្គឯង ហាក់មានមោទនភាពចំពោះសម្រស់ខ្លួនណាស់។ នាងកាត់កញ្ចក់ឆ្លុះជាប់នឹងដៃឆ្វេង ហើយដៃស្ដាំកាន់ទងផ្កាស៊កលើភ្នួងសក់ដែលកៀបលម្អដោយមកុដកំពូលបី។ ទេពអប្សរទាំងបួនកាយានេះ មានសោភ័ណពិសេសរៀងៗខ្លួន សមដូចពាក្យ១ឃ្លាពោលថា ផ្កាក្នុងសួនមានព៌ណខុសគ្នា ដូចស្រីសោភាមានសម្រស់ប្លែកៗ ។
តើពិតជាអញ្ចឹងមែនទេ ?
