08/01/2017
Оролцогчийн код 112
Миний явсан хамгийн гоё HAPPY AYLAL
Оюутан цаг хамгийн сайхан цаг гэж бүгдээрээ хэлдэг. Яг юу нь сайхан бэ? гэхээр янз янзийн гаргалгаа хэлдэг. Нээрээ тийм шүү. Оюутан нас хамгийн сайхан цаг үе. Миний хувьд бол HAPPY AYLAL – д явсан өдөр хоногууд оюутан насны минь хамгийн сайхан дурсамж болж үлдэх байх. Тэр аяллууд дундаас хамгийн их дурсамж бас сургамж үлдээсэн нь HAPPY AYLAL – 4. Энэ өдөр би нөхөрлөлийн үнэ цэнэ гэх зүйлийг хамгийн ихээр ойлгосон. Өөр өөр хүсэл мөрөөдөл, өөр өөр зан араншин, өөр өөр үзэл бодолтой 13 хүн Smile гэх нэрэн доор нэг зорилгын төлөө хамтдаа хичээцгээсэн.
Бүх тэмцээнүүд нэг баг, нэг зорилго гэсэн утгыг илэрхийлж байлаа. Хамгийн хүнд тэмцээн уулын өөдөө гуйх байлаа. Хамгийн гол нь бие биенээсээ бариад гүйх юм. Би 11-р ангиасаа эхлээд гүйж болохгүй байлаа. Тиймээс энэ тэмцээн нь надад маш хүнд санагдсан. Тэгээд багийнхнийгаа бодоод гүйлээ. Гүйж байгаад больмоор, гармаар санагдаж байсан ч миний ард бүхэл бүтэн 12 хүний итгэл үнэмшил байгаа гэж бодоод бариа руу шүд зуун тэмцсэн. Яг энэ үед надад нэгэн жишээ санаанд минь орж билээ. 34 настай эмэгтэй Флоренц Чадвик нь 1952 оны 7 сарын 4-нд номхон далайд шумбан Калифорни руу сэлж эхэлжээ. Тэр ийм оролдлого хийсэн анхны эмэгтэй байлаа. Гэтэл тэр өдөр маш өтгөн манантай, алхмын цаадах газар харагдахгүй байв. Цаг ахих тусам ядрах, нөгөө талаас хүйтэн ус биеийг нь хөшөөж байлаа . Энэ байдалд 15 цаг тэссэний эцэст цаашид ргэлжлүүлж чадахгүй гэдгээ хэлж, уснаас гарахыг хүссэн юм. Уснаас гараад амарч, ухаан санаа нь төвлөрсний дараа сэтгүүлчдийн “Эрэгт их ойртсон байхад яагаад больсон юм бэ? ” гэсэн асуултанд “Шалтгаан хайх гэсэн биш гэхдээ эргийг харсан бол чадах байсан юм” хэмээн хариулсан. Түүний бууж өгсөн шалтгаан нь ядрах ч биш, хүйтэн ч биш байсан юм. Манангаас болж газрыг олж хараагүй учир больсон юм. Гэвч надад тэрхүү газар харагдаж байсан шүү дээ. Тиймээс л би багийнхнийхаа итгэл бас өөрийн итгэлээ өвөртлөн тэрхүү газарт хүрч чадсан юм. Ингээд л баяр хөөр, дурсамж дүүрэн хэдэн цаг урсан өнгөрч нэг л мэдэхэд тарах цаг боллоо. Гэсэн хэдий ч үүний дараа ч багаараа ярилцаж, уулзаж байсан. Үүнээс л би бие биенийгээ хүндлэх хүндлэл, итгэл үнэмшил, найз баг хамт олон гэх үнэ цэнийг мэдэрсэн юм.