Marianne Wegener Sleeswijk reizen

02/01/2022

08/08/2021

Vakantie op Terschelling: niks mis mee, heb ik ontdekt! Ja, je moet geluk hebben met het weer, maar dat moet je in Griekenland en Turkije ook, blijkt dezer dagen...

29/06/2021

De vrouwen van Iran

Ik heb besloten voorlopig niet naar het buitenland te gaan en heb zelfs al een Djoserreis afgewezen. Met pijn in mijn hart, dat wel, maar omdat ik nu in een verpleeghuis met kwetsbare mensen werk en het virus nog lang niet onder controle is, vind ik verre reizen nu niet verantwoord. Herinneringen aan reizen blijven wel opborrelen, zoals mijn reizen naar Iran, een van de meest intrigerende landen waar ik geweest ben. Waar ik nog het meest van onder de indruk was, waren de vrouwen. Wát een strijdbaarheid tegen de onderdrukking van het regime, wat een warmte, gastvrijheid, oprechtheid, openheid en humor kwamen we tegen.
Hieronder een stel foto's die ik op twee reizen maakte, waarbij ook een paar foto's van mijzelf met vrouwen die ik op straat ontmoette (dat gaat daar heel gemakkelijk) en met mijn Djosergroep in de gewaden waar wij ons in moesten hijsen om bepaalde heilige plekken te mogen bezoeken.

27/06/2021

De vrouwen van Cuba

30/01/2021

Het zijn nu zoete herinneringen, mijn reis door Patagonië (het zuidelijke deel van Argentinië en Chili) tot vlak voor de eerste lockdown. Sinds het lezen van het gelijknamige boek van Bruce Chatwin tientallen jaren geleden sprak het al tot mijn verbeelding, dit uitgestrekte, ruige, dunbevolkte, bloedmooie, door ruwe gaucho's geregeerde verweggistan. Toen Djoser mij vroeg om twee lange reizen hiernaartoe te begeleiden, beide in combinatie met Buenos Aires en de eerste ook nog met een uitstapje naar de watervallen van Iguazú in het noorden van Argentinië, kon ik mijn geluk niet op. En nu, een jaar later en in lockdown, kijk ik terug, bijna met ongeloof over de vanzelfsprekendheid waarmee we de wereld bereisden. En ik besef nog eens extra wat een geluksvogel ik ben, niet alleen met mijn ervaringen in en levendige herinneringen aan Patagonië, maar ook met alle andere geweldige reizen die ik heb mogen maken in mijn tienjarige reisbegeleidersbestaan. Hierbij een fotoimpressie van mijn laatste reis in het oude 'normaal'.

19/11/2020

Ik kan er geen genoeg van krijgen...

27/10/2020

Wat ervaar ik in deze periode? Dat ik niet in Patagonië, de Sahara of de binnenlanden van Borneo hoef te zijn om intens te genieten van mijn omgeving, het herfstige Vondelpark!

16/08/2020

Toen ik in maart plotseling mijn werk als reisbegeleidster niet meer kon doen, besloot ik om als vrijwilligster in de corona-noodopvang voor daklozen te gaan werken. Koffie schenken, eten uitdelen en het douchen reguleren voor honderd mannen in een door corona in onbruik geraakte sporthal, waar iedere dakloze een veldbed, tafel en stoel had op een ruimte van zo'n 10 m2, met ducttape op de vloer gemarkeerd. Hoewel het geheel oppervlakkig gezien een zeer ongezellige indruk maakte, zorgde de kleurrijke en zeer diverse groep 'bewoners' en medewerkers voor een bijzondere dynamiek. Polen, Litouwers, Marokkanen, Roemenen, Algerijnen, Iraniërs, Senegalezen, Engelsen en, o ja, een enkeling was Nederlands. Ik schonk heel veel mierzoete koffie, maar het mooiste waren de vele gesprekken in alle talen die ik enigszins machtig ben. Soms kort en oppervlakkig, soms langer met meer diepgang, en regelmatig schrijnend. Maar vaak stemde het ook hoopvol om de veerkracht, humor en creativiteit te zien waarmee mensen behebd waren. Het was ontroerend om de mensen in hun kamertje zonder muren te zien rondscharrelen en sommigen gaven het echt hun eigen sfeer, een enkeling zelfs met een kleedje en bloemen op tafel!
En nu, enkele maanden later, is de opvang opgedoekt en heeft de groep zich weer verspreid over overal en nergens. Zouden we een verschil hebben gemaakt? Ikzelf kijk in ieder geval terug op een bijzondere en onvergetelijke periode.

31/05/2020

Spiegelingen