Club Gerrit Reizen

Startpagina
Nederland
Amsterdam
Club Gerrit Reizen

Club Gerrit Reizen verzorgt de routes en accomodaties van de mooiste avontuurlijke fietsreizen, ver weg of dichtbij.

Voor iedereen die avontuur zoekt maar niet weet hoe die dat moet aanpakken geeft CGR advies en vindt de ideale plekjes, de mooiste wegen en de leukste plekken om te verblijven. Slapen op het erf van een Rastafari Mokko in Sunninghill, Jamaica, een mooie Hacienda in Coban, Guatemala, gerund door een 80-jarig stel, de idylle van het regenwoud bij Sinharaja, Sri Lanka. Op rustdagen zwemmen in de mooi

ste meren van Afrika of aan de prachtigste stranden liggen in de Dominicaanse republiek, de heilige berg Sri Pada beklimmen in de nacht, op Safari in onbekende wildparken in Benin of Malawi. En natuurlijk fietsen langs de mooiste wegen, een prachtig smal asfaltweggetje langs de stille zuidkust van Jamaica, de prachtige 2100 meter hoge Tizi'n Test over en dan uren lang afdalen door een adembenemende vallei naar Marrakech, een goed te berijden zandweg door het Tamberna dal in Togo waar de middeleeuwen nog niet zijn afgelopen en dan over de prachtige Atakora Mountains de grens over tussen Togo en Benin. Het leven is te kort en de wereld is te mooi om elke keer weer op de zelfde plek te gaan fietsen.

28/02/2026

Back Home. Terugkeren op de plek waar je bent begonnen is een van de pluspunten van een rondje ten op zichte van een lijn, zoqls bijvoorbeeld ook het niet hoeven zoeken naar fietsdozen voor de terugreis. Die hadden we opgeslagen bij Maria, met afstand de aantrekkelijkste airbnb-uitbaatster uit de geschiedenis van de club. Om.even over twee zaten we - voor de verkeerde deur weliswaar - coco-frio te drinken in de Calle de la Iglesia, waar ze ons kwam begroeten en ophalen.

We waren vanochtend met 7 man vertrokken voor de laatste trip, vanuit het kinderboerderijhotel van opa Elias, een Gerard Krabben lookalike, zo hadden ook de lieve vrouwen die ons ontbijt serveerden geconstateerd.
De 7e was Battiste, een Franse jongen die had bedacht in een jaar naar het zuidpuntje van het continent te gaan fietsen. Hij was echter op de eerste etappe van zijn reis van zijn paspoort, bril en telefoon beroofd door een groepje jongens op een brug en moest nu naar Bogota waar hij over een week of drie een nieuw paspoort zou krijgen.
Hij was met zijn magere lichaam en onzekere houding wel een voor de hand liggend slachtoffer, al zou je je af moeten vragen of Zuid-Amerika wel een continent is om in je eentje rond te fietsen.
Zijn voorbereiding liet ook wat te wensen over: zijn enorme hoeveelheid bagage zat niet goed op zijn fiets, hij zat veel te laag op zijn fiets en zijn verzet was zo gekozen dat hij er nooit de Andes mee zou kunnen bedwingen. Op de eerste de beste brug moest hij dan ook afhaken bij de opa's en na 30 km, bij de afslag naar een onverharde weg omhoog, hebben we lang gewacht en afscheid genomen zodat hij een kortere en gemakkelijkere weg kon nemen. 's Avonds bij het luxe diner in Casa del Tunel hebben we echt afscheid van hem genomen.

De laatste rit was weer een mooie en bijzondere. Het eerste stuk over een gevaarlijk smalle en drukke weg leidde door prachtige wetlands vol vogels, zoals de reusachtige Northern Screamer en de mooie black-collard Hawk met zijn opvallende witte kop. In het tweede stuk werd de tweebaansweg vierbaans en een stuk rustiger. We werden er voortdurend gewaarschuwd voor overstekende miereneters en krokodillen.
De aanvankelijk onverharde weg door de heuvels leidde soms steil door de dorpen Turbana en Turbaco met een mooi Plaza Mayor. In het laatste stuk was het geconcentreerd meedeinen in de gekte en chaos van het grote stadsverkeer en het voortdurend inschatten wat auto's, maar vooral scooters gaan doen, terwijl voorrangsregels nog minder voorstellen dan voor fietsers in Amsterdam.

Die gekte in chaos is in de avond ook gegarandeerd in het historische centrum waar wij zitten en nog veel sterker in de aangrenzende wijk Getsemani, waar op straat wordt opgetreden, gegeten en gefeest. Door de wijk te lopen is een facinerende belevenis voor al je zintuigen; ook in langsrijdende bussen wordt gedanst op altijd harde muziek. Overal is de sfeer gemoedelijk en vriendelijk. We hebben nog vandaag en morgen tot de avond - alleen Nico vertrekt al morgenochten vroeg naar Curaçao - om ervan te genieten.
Alle clubleden aanwezig plaatsen deze trip in de top 3 van de gereden tochten. Het is een warm en fascinerend land met cultuur en vooral veel natuur.

27/02/2026

Ik kreeg vanmiddag op mijn telefoon een waatschuwing: zware hitte in Salamina. Het zou er 36 graden worden en aanvoelen als 41. Dat is precies wat deze etappe zwaar maakte, niet het verkeer - de wegen waren rustig - niet het parkoers - we reden langs de rivier en later door glooiend laagland. De temperatuur en de volle zon hakten er, vooral na de eerste pauze in Suam, heftig in. We moesten de etappe in kleine stukken van 15 a 18 km hakken en na al die stukken flink drinken en rustig afkoelen.

We hadden om 07.15 het hotel verlaten en reden op een hobbelige zandweg achter de uitbater van het hotel aan zuidwaarts het stadje uit. Het aanlegpunt voor de flinke veerboot is regelmatig veranderd; erosie van de oever is hier een serieus probleem. Op de plek hadden verschillende stalletjes met etenswaren en koffie zich gevestigd.
Nadat een handvol vrachtwagens zich achteruit de boot op had gemanoevreerd, mochten wij ook. Het is een hele klus om hier tegen de stroom in zo'n gevaarte naar de juiste plek te krijgen, maar om 8.30 konden we aan de etappe beginnen, eerst over een dijkje door een intrigerend moerasgebied; twee bomen waren volledig gevuld met zwarte- en kalkoengieren. Vervolgens over een grote maar rustige weg.

Onze eerste stop was in Suan, een langgerekt dorp met lage huisjes in pastelkleuren, zoals overal in een gridformatie, aan de rivier die echter nergens te zien was. Een oude man, wees ons op zijn even oude fiets de weg naar waar we koffie konden drinken. Bij de enige plek die toegang gaf tot de rivier was een verhoging en daar was een modern centrumpje gebouwd, druk met bussen en horeca. Aan de rivier wachtten vele bootjes om klanten over te zetten. Behalve koffie aten we er ook een atypisch (voor ons) ontbijt in de vorm van een grote gebakken vis.
De tweede stop was het fascinerende stadje Calamar, waarvan het oude centrum van vervallen herenhuizen - dit moet ooit een welvarende rivierpost zijn geweest - direct aan de rivier lag, slechts gescheiden door een halfhoog muurtje. Het was druk met allerlei handel. Bij een winkeltje sloegen we flink water in. De yemperatuur was inmiddels opgelopen tot die van de waarschuwing.

We bereikten uiteindelijk na nog twee stops ons hotel, een soort kinderboerderij met zwembad ruim voorbijj een dorp, om half vier in de middag.

26/02/2026

Vandaag zijn we aan de grote rivier de Magdalena aangekomen in het plaatsje Salamina, waar de uitbater van het hotel vandaag 2 kamers met drie bedden heeft klaargemaakt, nadat Manuel uit Aracataca had gebeld.Toeristen zijn in dit gedeelte van Colombia schaars. De ijswinkel aan het centrale parque, dat plein betekent in het Spaans, ging al om 8 uur dicht. Het grote lege plein ziet er uit alsof het net is opgeleverd met een groot helverlicht podium, terwijl er alleen een rolschaatsend meisje is te zien. In de pereferie hangen enkele jongeren, verder is het leeg. De zes mannen die hier even na achten als outlaws breeduit liepen moeten een merkwaardige indruk hebben achtergelaten.Ook op de malecon, die er uitziet of hij voor een flinke hoeveelheid paraderende mensen is gemaakt, slechts een handjevol jongeren. Ik vraag me trouwens af waar de ferry zal vertrekken morgenochtend. Geen steiger te zien. De man van het hotel zal met ons meefietsen heeft hij beloofd.

We vertrokken vanochtend laat uit Aracataca, waar om 9 uur het museum openging. Daarvoor hadden we het huis van de telegrafist bezocht. Buiten hield een gids een praatje en binnen ook, in het huis waar Juan Gabriel door zijn grootouders is opgevoed., beide in nagenoeg onverstaanbaar Engels. Het houten huis uit 1912 zelf is prachtig en voorzien van allerlei oud meubilair en oude foto's van de bewoners, die de sfeer goed weergeven van hoe de beroemde schrijver zijn jeugd moet hebben doorgebracht. Maar het indrukwekkendst is de enorme vijgenboom, in de Nederlamdse vreemd genoeg een kastanjeboom genoemd

We reden vandaag over rustige asfaltwegen en een maar licht glooiend parkoers. De enige spelbrekers waren de temperatuur die tot 34 graden opliep (40 voor het gevoel) en de fel brandende zon die slechts spaarzaam door een wolkje werd getemperd.
De finca's van bananen en palmen, hadden plaatsgemaakt voor hacienda's vol koeien in se weilanden waarbook veel bomen in stonden en waar in poeltjes ook weer een keur aan vogels te vinden was. Zwarte ibissen waren mmet elkaar in gevecht, enorme kaalkopooievaars bevolkten een poeltje en ik zag zelfs een Koerlan, de meest mysterieuze vogel uit mijn gidsje.

25/02/2026

Hoe mooi ook, de bergen rond Minca horen bij het toeristische Colombia en ook in het wondermooie Lomo Nevada waren backpackers en andere reizigers, soms met benen vol pleisters omdat er nogal wat glijpartijen zijn met de scooters die af een aan rijden met toeristen achterop.

Vandaag zijn we in non-toeristisch Colombia, het domein van de fietsers, de enige buitenlanders die hier kunnen komen. Daarvoor moet je wel een flink stuk op een tweebaansweg rijden met vrachtverkeer dat vlak langs je scheert. Gelukkig mag je ook op stoffige zandwegen met keien rijden, dwars door de Zona Bananero, lang no-go arrea, maar nu gewoon niet bezocht door buitenlanders en langs fascinerende dorpen vol leven maar ook vol armoede, met krotten aan de randen.
In een van die 'Macondo's' aten we kwartporties Chinese rijst, teveel voor twee fietsers en zongen we voor mijn Emmy door de telefoon voor haar verjaardag. Bij een overgang stonden we lang te wachten tot de goederentrein met honderden wagons eindelijk voorbij was en de dame in uniform met het Pare-bord ons doorliet.
Het was een echte Club-Gerrit-etappe zoals Gerard terecht zei, van 108 km, ook nog met een heerlijke afdaling aan het begin, nog lekker koel en zonnig. Met lichte regen - heel atypisch voor deze maand- kwamen we binnen.

Nu resideren we in Aracataca, in het huis van het Magisch Realisme, waar een man met de naam Manuel de uitbater is, die alle cijfertjes en letters van alle paspoorten in een groot boek overschreef maar ook een paradijsje heeft gemaakt van de overdekte achtertuin en alle kamers naar een personage uit 100 jaar eenzaamheid heeft vernoemd. Juan Gabriel zelf heet je meer dan levensgroot aan de muur, welkom.
Tussen 7 en 8 is het zeer levendig in het charmante centrum vol neonverlichting, wat het een ouderwetse Cubaanse sfeer geeft.

Morgen gaan we voor vertrek nog naar de museale attracties, die allemaal in het teken staan van de grote schrijver die hier geboren is.
En dan keren we terug naar de grote rivier de Magdalena.
We moesten nog wel een hotel regelen, via Manuel en de telefoon, want Booking.com doet niet aan non-toeristisch Colombia.

24/02/2026

Na twee dagen zonder fiets is het peleton voldoende uitgerust om de laatste 4 etappes te volbrengen, te beginnen met de langste van 108 km. Daarvan gaat het eerste stuk wel 1300 meter omlaag en leidt de rest door vlak Macondo bananenland naar de 100 jaar eenzaamheid hoofdstad Aracataca, de geboortegrond van Juan Gabriel Garcia Margues.

Hier in het prachtige hooggelegen resort Loma Nevada hebben we ons gelaafd aan de overweldigende natuur, het zwembad en goed eten en drinken. In het restaurant met uitzicht over de verlichte huizen van Santa Marta, 20 km verderop aan zee, was het ook goed toeven. De jongens hebben gisteren nog een wandeling gemaakt - even na hun vertrek ging het voor het eerst deze trip regenen - maar ik ben het terrein niet afgeweest.

Ik ben op wacht gaan zitten met mijn camera bij het voederbakje en daar meldde zich de ene kleurrijke Tanager na de andere. Voor wie zich afvraagt wat in hemelsnaam een Tanager is: dat is de Engelse vertaling van het goed Nederlandse woord Tanagre en dat staat voor een familie van de orde der zangvogels. Na de regenbui werd het vogelbezoek aan de uitzichtgalerij voor onze hut, waar ik me had genesteld, alleen maar spectaculairder: er vlogen naar het kleine bananenboompje 4 grote zwartwitte gaaien met blauwe wemkbrauwen en een Guan, een enorme vogel die on het Nederlands Sjakohoen wordt genoemd.

Vanochtend vroeg hebben we de vogelexperience vervolmaakt onder leiding van Fidel en Kenny van Minca birding. We kregen verrekijkers en Fidel, de oudste, zwaaide regelmatig met een groene laserpen om te laten zien waar we de vogels moesten zoeken. Kenny deed het nog maar een maand en is eigenlijk bakker, maar had er een goed oog voor.
Van de drie endemische soorten, soorten die alleen in dit gebergte voorkomen, zagen we er twee en we zagen een enorme toekan in de verte, twee kolbrisoorten en een vogel met een grote gele staart. In totaal heb ik hier 38 nieuwe soorten gezien en in een week Colombia al 59. Ik heb ook een manier gevonden om foto's van mijn camera naar mijn telefoon te brengen, zodat jullie er ook van kunnen genieten bofferds.

Van sommige van de vaste kijkers, zoals Mattias Cleerdin weet ik dat ze de vogelbijdrage zeer kunnen waarderen; voor de absolute vogelbeten voeg ik ook een snelcursus vogelherkennen toe.

22/02/2026

Vandaag de koninginnerit. Het was maar 55 km, maar een kleine 2000 meter hoogtemeters. We vertrokken, een met smeltschade en een zonder helm na gratis koffie van een lieve oude dame, al rond 7 uur uit ons resort aan de rivier. In een dorpje 8 km verderop konden we ontbijten. Eerst 300 meter omhoog en omlaag langs de weg naar Santa Marta. Toen het druk en hektisch werd konden we van de weg af door een typisch Colombiaanse Vogelaarwijk, maar niet voor ik bij een fietsenwinkel aan de grote weg een helm had gekocht - de oude is in de vlammen verdwenen.

Via het spoor bereikten we de weg naar Minca, het centrum van het Ecotoerisme van Colombia, ons eerste doel, gelegen op 680 meter na een klim die van steil naar gemakkelijk ging en weer terug. Wel 11 km lang, dus we konden wel een lunch gebruiken in dit hectische plaatsje waar hele rijen motorrijders in blauwe t-shirts als uniform wachten op backpackers om ze naar de hooggelegen ecohostals te brengen.

Al ruim in de middag begonnen we aan het tweede deel van de klim: 8,7 steile kilometers naar het op 1200 meter gelegen gehucht El Compano.
Behoorlijk afgepeigerd verzamelden we ons bij een goed geoutilleerde winkel met zelfs Corona cero en mango's.

Daar begon het laatste deel, 3 loodzware onverharde modderige kilometers, naar het prachtig gelegen maar voor gewone stervelingen slechts gemotoriseerd bereikbare Loma Novada hotel. Het hotel liep uit om de zes helden/dwazen die hier aan kwamen fietsen met open mond aan te staren.
Hier staan de fietsen de komende dagen werkeloos op ons te wachten en gaan we ons als backpackers amuseren bij het zwembad en bij uitstapjes, per motor.

21/02/2026

Ik had net een expeditie naar de overkant van de rivier ondernomen en langs het strand aan de andere kant, mijn camera boven mijn hoofd, wadend tot aan mijn borst op zoek naar nieuwe vogels en ging nog even liggen op de kamer voor we een tripje gingen maken.
De meisjes van het hostal hadden een ontbijt gemaakt van fruit en yoghurt en daarna de generator aangezet. De dag ervoor had een omgevallen boom de stroomvoorziening van Mendehuaca playa gefrustreerd en er moet wel opgeladen worden in backpackersland.

We hoorden een krakend geluid en de wifi hield er mee op. In de andere kamer vroeg Leon aan Nico of het was gaan regenen maar Nico zag alleen zwarte blaadjes dwarrelen. Een van de meisjes stuifde voorbij en even later riep Jan: "het huis staat in brand, we moeten eruit".
Ik greep mijn stuurtas en propte er camera, telefoon en buiktasje met passen in en rende naar buiten. Uit het huis links van het onze kwamen al rode en gele vlammen, snel omhoog tot boven het dak, maar er was nog wel tijd om de fietstassen te pakken.
Frans had zijn fiets en de mijne al naar een plek gesleept waar we dachten dat het veilig was. Die van de anderen zaten aan elkaar rond een boom, niet ver van waar de generator stond waar het mee was begonnen. "De sleutel, de sleutel", werd er geroepen en dat het op het nippertje was bleek uit de smeltschade op Nico's carbonnen velgen.

Overal sleepte personeel gasflessen, jerrycans met diesel en meubilair naar buiten. Er werd een lint gevormd door mensen die met emmertjes water dit geweld te lijf wilden gaan. Het meisje van de receptie lag in shock, ontdaan in een strandstoel en werd door vijf anderen getroost.
Het was een middeleeuwsche brand. Gisteren zei iemand van de club nog: "als hier brand uitbreekt". Onbegonnen werk en nergens brandweer, die kon waarschijnlijk de onlangs ingestorte brug over de rivier niet op.
De hitte werd intenser en we sleepten de fietsen en onze spullen op strandstoelen verder richting de zee.

De twee huizen links van ons stonden inmiddels in lichterlaaie - ik begrijp dit woord sinds vandaag veel beter - maar ons huis was nog steeds gespaard. We hoopten dat de wind gunstig genoeg was, maar aan de achterkant kwamen al voorzichtig vlammetjes tevoorschijn. Op het platte dak van de buren rechts van ons hing het wasgoed van het gezin dat naast onze suite verbleef.
Weer werd de hitte sterker en we duwden onze fietsen half door het water naar de ingang van het strand 200 meter verderop en voelde bij het passeren de hitte, ondanks de afstand.

Bij de ingang waren nog terrassen waar we konden bijkomen en een ander onderdak konden zoeken
We reden over het pad naar de weg en moesten voor de ingestorte brug even wachten want de brandweer moest er langs.
In een rustige en paradijselijke lodge aan de rivier, beantwoordden we de app van het management of we alsjeblieft wilden melden of we veilig waren.

19/02/2026

Ik weet niet of koffie om kwart voor zes omdat je om 6 uur door een busje wordt opgehaald onder het kopje 'rustdag' valt weg te schrijven, maar het was een goed begin van een enerverende ochtend.
Direct over de brug met de honderden pelikanen in het dorpje Puebloviejo ligt het moderne hoofdkantoor van Cienaga Magica waar een oude koraal klaar lag aan de steiger en we heel even zwemvesten om deden voor de foto en de vorm.

We hadden om een lokale gids gevraag en Jhon was er een, zelfs geboren in Buena Vista, een van de Palafitos, de ver van de bewoonde wereld met geen weg verbonden dorpen die bestaan uit houten huizen op p***n, vaak in mooie kleuren of fantasierijk beschilderd. Iedereen, ook jonge kinderen al, verplaatsen zich tussen die huizen door hun smalle boten af te duwen met een p**l in het ondiepe water, waarbij ze een stukje de verkeerde kant op lopen voor de laatste afzet. Het dorp is zo'n 250 jaar geleden ontstaan toen vissers die hier toch altijd al vanaf de stroomopwaarts gelegen dorpen aan de rio Magdalena kwamen vissen, besloten niet na elke vangst terug te gaan, maar hun vrouwen mee te nemen en er te blijven.

De laatste jaren is het leven er weer beter maar na de aanleg van de dam in 1954, werd het leven voor de vissers en de mangrovebossen, die ernstig met elkaar verweven zijn, in rap tempo slechter door verzoeting van het water, vertelde Jhon in het huis van zijn vader waar we koffie kregen en zijn kleine zusje huiswerk zat te maken. Nu, nadat bruggen delen van de dam hebben vervangen en de mangroven zijn hersteld, is er weer volop vis, niet alleen voor de vissers, maar ook voor de 3000 flamingoes, de honderdduizenden aalscholvers, meeuwen en sterns en de miljoenen reigers, vooral kleine en grote zilverreigers.

Wat een feest om doorheen te varen als je die allemaal in de mangroves ziet zitten of op hout of eilandjes in de lagune of gewoon in het water dat vaak niet dieper dan 20 cm is. We zagen ook nog Bandijsvogels en twee soorten roerdompen en toen we ook nog de monding van de rio Frio opvoeren Jacana's, een Zwarte arendbuizerd, een Moerasbuizerd en verschillende Slakkenbuizerds met hun lange haaksnavels.

Vanmiddag laat liep de kerk vol voor aswoensdag, niet in het gebouw, maar er naast waar een altaar op een podium een altaar voor een groot scherm was gebouwd en zelfs drones werden ingezet. Verder was de mis, inclusief askruizen waar velen de hele avond mee op hun voorhoofd liepen, traditioneel met processie na afloop.
In Restaurant Luan was het eten goed een deel van de bediening doof en lagen er naast de menukaart boekjes met de uitleg van gebaren voor basis horecabegrippen.

18/02/2026

De middagstop om half twee kwam.precies op tijd. De zon brandde de laatste energie uit onze lijven en de vrachtwagens die onophoudelijk langs stoven, maakte het af. Gelukkig was er aan weerszijden veel te zien, soms een strand met wilde golven, regelmatig een kreek en zicht op de lagun en altijd veel vogels. Achter de weg lag het restaurant Aguas vivas met een uitbouw naar zee, waar huisjes op stelten in stonden. De vissoep was heerlijk en vol

Ons eerste doel vanochtend was het standbeeld van Shakira aan de boulevard ofwel Malecon, dat we door rustige beboomde straten bereikten en waar een echt fietspad langsliep. Daarna wist Komoot ons door buurten te loodsen vol leven maar ook vol armoede voor we - ook over een fietspad - de enorme brug opreden die de enorme rivier overspant. Toen was het uit met pret en reden we op de weg vol vrachtwagens.

Ons stadje - Cienega - heeft een bescheiden koloniaal centrum en in een van de mooiste huizen zit ons hotel genoemd naar Remedios de Schone, een van de magische personages uit 100 jaar eenzaamheid.
Op het centrale plein staat niet alleen een kerk maar lijkt het wel een filmset als de hele bevolking er rond paradeert tussen 7 en 9 gezinnetjes lopend, meisjes op rolschaatsen en jongens stuntend op fietsjes. Een enkele bejaarde zit rustig op een bankje.
Morgen wen rustdag. Nou ja, we worden om 6 uur ppgehaald voor een boottrip naar de lagune en de p***ndorpen.8

17/02/2026

Na carnaval in Rio komt carnaval in Barranquilla, stad van 2 miljoen en daarmee de 4e van Colombia en ook de stad van Shakira en mijn buurman Danys. Shakira heeft aan de malecon - de boulevard langs het water, vaak langs de zee maar hier langs de enorm brede Magdalena rivier - een huizenhoog gouden standbeeld gekregen dat wij morgen gaan bekijken.
Vandaag waren we wel aan de Malecon, maar meer naar het noorden, bij de Caiman del Rio een gebouw in de vorm van een krokodil met een foodmarket erin. Hier werd carnaval gevierd met kleurige drukke overhemden en jurken.

Vanochtend zaten we al na 15 km uit te puffen in het dorp Tubara, na een ijselijk steile klim. De stukken boven de 20 procent werden gelopen. Ook hier spatte de muziek oorverdovend uit de speakers. Mannen met witte verf op hun gezicht dronken er grote hoeveelheden bier bij.

Nu zijn we weer in uptown Barranquilla, in Windsor hotel, waar twee taxi's ons hebben gebracht, gemoedelijk slalommend door de druukke nacht.
Morgen een vlakke etappe naar Remedios la Bella in Cienega, zoals ons Boutique hotel heet, vernoemd naar een van de wonderlijke personages van 100 jaar eenzaamheid, dat in deze contreien speelt. Dan lekker rusten op de eerste rustdag, op een boottochtje, waarover later.

16/02/2026

Om een uur of 2 kwamen we binnen bij het restaurant van Rosario in Galerazamba, een volstrekt non-toeristisch dorp aan zee, maar een stukje van de weg af. We hadden net besloten de tourist trap van de moddervulkaan over te slaan en kwamen daarvoor in de plaats langs een prachtige lagune vol vissen en vogels. Er waren vissers netten aan het werpen en een kleine zilverreiger pikte vlakbij jet ene na het andere visje uit het water.

Rosario had al gezegd dat het even ging duren maar we konden via een g*t in het tuinhek de zee bereiken en het water was Caribisch lekker.
In dit soort eettenten wordt er met de haven gebeld als er een bestelling van 6 vissen wordt gemaakt.dan duurt het even. De gefrituurde vissen met rijst, salade en gebakken banaan waren precies wat we nodig hadden.

We hadden behalve het uitstapje naar Galerazamba nog even buiten de grote maar niet al te drukke via del mar gereden en kwamen door een dorpje waar zoals overal de muziek hard uit de speakers rolt en het leven op straat wordt gevierd. Via wen onmogeluk bruggetje en paadje kwamen we terug op de weg.

Ik was al bij Rosario met pijn en moeite aangekomen en de laatste 30 km werden een verzoeking. De grotecweg bleef door het landschap golven met curieuze bordjes over overstekende miereneters en de temperatuur en zon en de flinke wind tegen waren ongenadig. Gelukkig bleef Nico vlak voor me rijden. ik vrees dat de 20 bestralingshandelingen van de 5 weken voor het vertrek toch zijn invloed hebben gehad ip de conditie iedereen kwam trouwens behoorlijk mie aan en we korten de etappe van morgen in, zodat we in de ochtend kunnen zwemmen in zee hier in Salinas del Rey, het kitestrand van Colombia. En dan carnaval vieren in Barranquilla, na Rio de grootste carnavalstad ter wereld.

Adres

Amsterdam

Website

http://www.clubgerrit.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Club Gerrit Reizen nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.