05/10/2026
Ketchikan, voor de tweede keer tijdens mijn reis. Het is de laatste dag op Alaska-grondgebied tijdens deze reis 🥹
Het is net als mijn vorige bezoek prachtig weer en we gaan er een leuke dag van maken. Ik wil nog graag een keer naar de vallei waar de beren vaak komen en ik wil nog wat te weten komen over diverse tours, voor volgende Alaska-reizen, want die komen er vanaf 2028 weer.
We gaan op pad en staan een tijdje bij de rivier op de uitkijk. Geen b**r te zien, wel heel ijverige meeuwen die de zalm op het strand trekken en er de lekkerste onderdelen uit eten. De zalmtrek is op zijn einde. Er ligt veel dode zalm in de rivier, dit is de natuur. Ze gaan aan het einde van hun leven terug naar de plek waar ze geboren zijn, dit doen ze met een nauwkeurigheid van enkele tientallen meters! Ze paren hier en sterven dan… Een perfecte kans voor de beren, die hun vetreserves willen aanvullen.
We wandelen langs de vallei waar het momenteel laag water is. Dan ga ik praten met het bedrijf dat hier zipline tours en bearview-wandelingen in het bos verzorgt. Eric gaat even genieten op een bankje in de zon. De aardige jonge medewerker Luke vertelt enthousiast over alle mogelijkheden. Ik krijg ook telefoonnummers en e-mailadressen mee voor de toekomst. Dan gebeurt er iets wonderlijks: Luke zegt ‘De bearview-wandeling van 11.30 u is een kleine groep. Willen ‘you guys’ misschien mee?’ Nou wat een aanbod, Eric is ook heel graag ‘proefkonijn’. Normaal gesproken gaat dit via het kantoor elders, maar Luke wuift het weg. Hij hoopt dat we in de toekomst kunnen samenwerken. En ik ook!
Terwijl we wachten, ook nog net een half uurtje voor die ene lekkere cappuccino van de dag, zien we vlakbij een hert in het gras liggen. Hij stoort zich niet aan ons, lijkt wat versuft te zijn. Likt af en toe aan z’n buik en heeft een hoge ademhaling. We roepen er één van de biologen bij, die vertrouwt het niet. Ze zijn normaal erg mensenschuw, maar deze laat zich alles welgevallen. Mogelijk heeft hij teveel giftige besjes of paddestoelen gegeten, dat geeft buikpijn en ze kunnen er van gaan hallucineren. De Wildlife Rescue wordt gebeld. Eric houdt nog een tijdje de wacht bij hem, hoe het afloopt zullen we niet weten. De mensen van het bezoekerscentrum nemen het over.
Wij worden met een privé auto naar het beginpunt van de wandeling gebracht. Daar staat al een groepje mensen, samen met onze biologen en gidsen Emma en Camilla. Twee hele leuke meiden die veel kennis hebben van planten beren en met humor vertellen wat we moeten doen (en niet moeten doen) als we ineens oog in oog staan met een b**r.
Dan gaan we op pad, we lopen het bos in, over een pad langs en bruggen boven de rivier. Ondertussen wijzen Emma en Camilla alles aan wat op beren kan wijzen: paadjes tussen de struiken en berenpoep. De natuur is hier zo prachtig en onaangeroerd. We genieten ervan. Het duurt een tijdje maar ineens staat Camilla stil en wijst naar de rivier beneden ons. Uit de struiken komt een enorme b**r tevoorschijn, het zou zelfs een mannetje kunnen zijn. Deze reus sjokt door het water en ruikt aan wat dode zalm. Camille vertelt zachtjes: ‘Het is als melk in je koelkast die net over de datum is, het kan prima of bedorven zijn, maar als je eraan ruikt weet je of je het nog kunt gebruiken.’
Deze b**r loopt wat verder, vangt een levende zalm en eet een paar dode. Beren zijn lui, ze doen niet al teveel moeite, het vangen van een zalm moet gemakkelijk gaan en anders eet je een dode zalm die nog net fris genoeg ruikt. Beren eten de lekkerste stukjes van de zalm en laten de rest voor de meeuwen en andere vogels.
Na een tijdje verdwijnt hij in de struiken om een ‘nap’ te doen. Inmiddels zwaait ook Emma een stukje verderop dat ze een b**r heeft gespot. We zijn goed geïnstrueerd: geen geroep en geschreeuw, alleen maar gebaren naar elkaar. We lopen een klein stukje terug naar Emma en daar is een kleiner exemplaar druk met het vangen en eten van zalm. Dit is een vrouwtje. Meestal bevinden mannetjes en vrouwtjes zich niet heel dicht bij elkaar, ze blijven op minimaal 50 m afstand van elkaar (daar zorgt het vrouwtje wel voor) en dat is hier net het geval.
Terwijl we staan te genieten van alles wat er zich voor onze ogen afspeelt, komt er nog een moeder met jong te voorschijn. Deze drie blijven bij elkaar in de buurt. Het jong wordt beschermd tegen de mannetjesb**r, want dat is zijn grootste vijand…
Het is zo leuk om te zien hoe ze zalmen vangen of uit de rivier halen met hun lompe klauwen. Moeder laat haar kind experimenteren, maar staat ook op wacht.
Deze 4 beren in de rivier, ik ben er emotioneel van 🥹 Ze zijn zo aandoenlijk en puur. Het lijkt een kroon op mijn verblijf in Alaska. Alsof de natuur zich nog één keer in al zijn glorie toont! Dankbaar!
Tegelijkertijd genieten we ook van het bos rondom, geweldig. Je kunt naar alles blijven kijken en foto’s blijven maken. We kunnen ons moeilijk losmaken maar op een gegeven moment moeten we echt verder. We genieten nog van de rest van de wandeling.
Als we terug zijn in het bezoekerscentrum krijgen we nog uitleg over een speciale totempaal die gemaakt wordt door één van de first nations stammen voor een overleden familielid, die het bezoekerscentrum ooit gestart is. Zijn zonnebril, hobby’s en natuurlijk zijn familieverband worden er in verwerkt. Er zit al 5 maanden werk in en daar komen nog een paar maanden bij.
Uit dankbaarheid kopen we nog een paar berensouvenirs in hun winkeltje en dan gaan we terug naar Ketchikan. De chauffeur is zo lief om voor mij te stoppen bij het postkantoor zodat ik mijn laatste ansichtkaartjes kan posten.
We brengen nog een bezoek aan Totem Bright National Park, waar we nog een traditioneel clan house bezichtigen.
In Ketchikan staan we nog een tijdje te kijken bij de zalmladder. Hier nog veel springende zalm. We lopen langzaam terug naar het schip, ik wil Alaska nog heel even vasthouden in deze prachtige najaarszon.
Maar de loopplank gaat bijna in, dus er is geen uitstel meer mogelijk.
In de avond eten we in de Pinnacle Grill, voor de tweede keer deze reis. Een heerlijke afsluiting van een topdag!