Saffa, Eindhoven (2026)

02/08/2018

Gegroet,
De laatste dag van onze vakantie in Zuid-Afrika begon met wat hopelijk ons laatste ‘English breakfast’ van de komende tijd is. Dit ontbijt zou natuurlijk niet compleet zijn als het niet begeleid werdt door klassieke muziek uit een electrishe piano die naast een van de twee vleugels aanwezig in het hotel stond waarop het verboden was te spelen (zelfs wanneer er geen andere gasten in de ontbijtzaal of ook maar enigzinds in de buurt daarvan waren). Omdat de bus richting het vliegveld pas om 13:45 zou vertrekken was er nog meer dan genoeg tijd om van te voren leuke activiteiten te ondernemen.

De botanische tuin

Met een gezelschap van vijf man (Henk, Ruben, Thijs, Bram en ik), zijn we naar de botanische tuin van Kaapstad toegegaan. De reden hiervoor was dat Levi verteld had dat deze wel de moeite waard was (in tegenstelling tot de andere twee in Durban en Johannesburg). We werden niet teleurgesteld. De botanische tuin was niet alleen 500 hectare groot, maar ook nog eens volledig gevuld met allerlei bijzondere bloemen en planten, zoals het hoort.
De twee hoogtepunten waren “de boomslang” die door de toppen van de bomen doorliep en het spotten van “The one and only King Protea” in bloei in de tuinen. Bij deze prachtige bloem die de nationale bloem van Zuid-Afrika is, hebben wij de foto van onze voorgangers van de vorige dag geconstrueerd. Zelfs aan het touwtje van Levi’s camera is gedacht bij reconstructie. Toch zit er nog 1 verschil in. Kun jij hem vinden?

Intermezzo

Bij de botanische tuin was ook nog een braille-pad. Naast het feit dat een echte blinde op 1 plek zou struikelen en op 1 plek tegen een boom aan zou knallen was er nog iets opmerkelijks. Namelijk een waterkraantje die op st***je ‘overdrive’ stond en dus het gehele pad ondersproeit. Het is een terugkomend ding dat je in Kaapstad water moet besparen vanwege de droogte. Het is hierbij echter het geloof dat waterbesparing volledig een gedragskeuze is. Naast dat er door de leidingen al minstens 40% het water weglekt, is het gebruikelijk dat elk stuk technoligie dat met water te maken heeft inefficient werkt of (zoals Henk toepasselijk beschrijft) een ‘Niagra falls’ oplevert. Dit tot ergernis van medig saffa-ganger die Nederlandse watercontrole gewend zijn.

Meanwhile

Terwijl wij aan het genieten waren van de prachtige planten, heeft de rest van de groep uitgeslapen. Daarna heeft een gedeelte van de groep nog marktjes en de haven bezocht. De rest heeft genoten van de gekleurde huizen en speelplaats van de bo-kaap (een wijk in Kaapstad).

Fun fact: Nadat Zuid-Afrika een democratie werdt, is in deze islamitische wijk iemand begonnen met uit blijdschap zijn huis schilderen. De wijk nam dit over en tegenwoordig worden ze elk jaar aan het einde van de Ramadan herschilderd.

Terugreis

Na al deze leuke activiteiten was het tijd om weer terug naar huis te gaan. Omdat alles voorspoedig liep was er voor alle saffa-gangers twee uur over om gezellig te kaarten, gamen of bloggen bij de gate. De mensen die hun boeken nog steeds niet uit hadden hebben deze er uiteraard nog even bij gepakt op dit leuke vliegveld waarop helaas geen vleugel ontdekt is.

Fun Fact: de uiterst toepasselijke woordgrap: “Een vleugel? Ik zie er wel een.” is door bijna elke saffa-ganger wel een keer gemaakt.

De vlucht(en)

In tegenstelling tot de heenweg, waarin het avondeten pas om 0:15 aankwam, was lufthanza dit keer wel capabel met het verzorgen van een diner om 19:30. Merk op dat ze dus zelfs relatief tot de vertrektijd 45 minuten eerder waren: good job. Verder hield lufthanza rekening met de reizigers door al om 21:00 het licht uit te doen, zodat er toch nog geslapen kon worden voordat het ontbijt om 3:45 geserveerd werd. Ik heb dus een krappe 7 uur kunnen slapen, maar menig saffa-ganger vond het slapen in het vliegtuig moeilijker.

De vlucht van Frankfurt naar Amsterdam verliep vlekkeloos, waarbij de sandwitch in het vliegtuig om 8:00 als lekkere lunch werd gezien. Het was nog even wachten op baggage, maar gelukkig hield Thijs de bagage van iedereen (ook niet saffa-gangers) tegen, zodat er geen wijnflessen kapot zouden gaan.

Na een emotioneel onthaal in de ontvangsthal splitste de groep op en was de studiereis dus officieel over.

Wat er verder tijdens deze vakantie nog gebeurd is

Wat onder de radar is gebleven is dat in Durban zowel mijn als Rubens toilet-tas is onder te komen zitten met zeep. Alhoewel ruben wel alles in zakjes had zitten was zijn zakje doorgesneden dus zat alsnog alles onder. Schoonmaken had het volgende komische effect:

Verder is er op deze reis door Ruben, Henk, Thijs en mij redelijk vaak het spel “Spaceteam” gespeeld. Dit is een app waarop iedereen instructies krijgt die iemand (dus vaak iemand anders) moet uitvoeren. Dit leidt tot een hoop geschreeuw. Vandaar dat dit spel berucht is onder de saffa-gangers en alleen op hotelkamers mocht worden gespeeld. Dit gewoon in het Nederlands of Engels spelen was natuurlijk niet uitdagend genoeg, en dus zijn de talen Spaans, Italiaans, Duits, Frans en Japans geprobeert. Japans bleek hierbij het saaist maar effectiefst, omdat alleen getallen herkend konden worden.

Ik vond de reis persoonlijk heel leuk, net als het gezelschap waarmee we gegaan zijn. Ik hoop dat de anderen net zo genoten hebben als ik.

Grz.
Steven Miltenburg

The post DAG 21: Vrije tijd & Terugreis appeared first on Saffa Study Tour.

Gegroet, De laatste dag van onze vakantie in Zuid-Afrika begon met wat hopelijk ons laatste ‘English breakfast’ van de komende tijd is. Dit ontbijt zou natuurlijk niet compleet zijn als het niet begeleid werdt door klassieke muziek uit een electrishe piano die naast een van de twee vleugels aanw...

02/08/2018

Hallo allemaal!

Leeuwenkop, Kirstenbosch en meer

Vanochtend hadden weer wat vrije tijd. Eerst was ik van plan met een grote groep de Leeuwenkop, een berg ten westen van de Tafelberg, te beklimmen. Na gisteren was ik dat niet meer van plan, net als enkele anderen. Met zijn vijven zijn we naar de botanische tuin Kirstenbosch gegaan, aan de oostkant van de Tafelberg. Een van de eerste planten die we zagen was een Mandela’s Gold strelizia, een gele paradijsvogelbloem gekweekt in Kirstenbosch.

Na wat lopen kwamen we bij ‘het betoverde bos’. Het eerste wat je daar ziet is een indrukwekkende wilde amandel wiens dikke takken alle kanten op schieten.

Het bos bracht ons bij de ‘Boomslang’, een (wiebelend) wandelpad dat langs de boomtoppen omhoog slingert. Op het hoogste punt heb je een prachtig uitzicht op de Tafelberg en de omgeving. Op de terugweg hebben we ook nog een uil wakker gehouden met het geklik van onze camera’s.

Na wat ronddwalen kwamen we uit bij een brugje en een pad dat naar boven liep. Ondanks dat we er juist voor gekozen hadden niet met de klimgroep mee te gaan, besloten we toch het pad te volgen omdat we benieuwd waren wat daar was. Blijkbaar een brede weg met een bordje bij ons pad met het verzoek een kaartje te kopen als je de tuin wilt bezoeken.

We gingen de tuin weer binnen en liepen het pad af naar beneden, maar we sloegen nu af richting de Protea’s. De nationale bloem van Zuid-Afrika is een koningsprotea, maar onze tourgids zei dat die alleen rond oktober – november bloeit. Er waren wel een heleboel andere protea’s, eentje was heel groot en toen Levi op het naambordje keek, zag hij dat het de koningsprotea was!

Natuurlijk hebben we heel veel foto’s met deze bloem genomen, wel 121, toen een andere bezoeker met Levi’s telefoon een groot aantal foto’s achter elkaar nam. We hadden wel geluk. Dit was de enige bloeiende koningsprotea. De andere bloemen van de plant zaten nog dicht of waren al helemaal verdroogd.

Toen zijn we naar de haven gegaan om te lunchen en om nogmaals te proberen Robbeneiland te bereiken. Tijdens de lunch hoorden we over de avonturen van de twee andere groepen. De eerste groep had nog enkele uurtjes dromenland bezocht nadat ze om twee uur ’s nachts de kroeg uitliepen. De andere groep vertelde dat de Leeuwenkop een heel andere klim was dan de Tafelberg. Het grootste stuk bestond uit een gewoon pad dat langzaam de berg op ging, maar op het eind moesten ze echt klimmen, zichzelf omhoog hijsen aan metalen handvatten en ketens die in de rotswand geslagen waren. Onze studiegenoten waren niet de enige klimmers! Er was een fitnesswedstrijd waar supergespierde mannen ieder een roeiapparaat de berg op sjouwden, gewoon, over hun schouder gegooid. Eenmaal boven moesten ze twee kilometer roeien en dan weer het apparaat de berg af tillen. Zie hier onder enkele foto’s en de GEWIS’ers die zich door hen geïnspireerd voelden.

Robbeneiland

Na de lunch gingen we met de boot naar Robbeneiland. Daar moesten we nog een flink stuk de oceaan voor oversteken.

De gevangenis

We kregen een rondleiding door de gevangenis van een oud-gevangene, Ntabado, die zeven jaar vast had gezeten op Robbeneiland. Hij vertelde over de lange reis die voorafging aan het gevangenschap zelf. De arrestatie, de martelingen en dan de rechtszaak. Ntabado had geluk, hij werd naar Robbeneiland gestuurd. Anderen werden in Pretoria opgehangen of overleden tijdens de martelingen. Ntabado zat zes maanden in voorarrest, in een kleine cel, zonder bezoek te mogen ontvangen. Het was erg zwaar en hij vertelde dat velen er mentaal gebroken uitkwamen. Sommigen bezweken en besloten mee te werkten met de politie. Zelf hield Ntabado de ondervragingen vol, maar hij begrijpt degenen die besloten mee te werken wel.

Geketend kwamen de gevangenen aan op Robbeneiland. In het ontvangstkantoor, vertelde Ntabado, werden ze ontmenselijkt. Ze moesten zich volledig uitkleden, “zodat er niks naar binnen gesmokkeld kon worden” was de officiële reden. Vanaf die tijd zouden ze slechts aangesproken worden met hun gevangenisnummer.

De rassenscheiding hield niet op in de gevangenis, ook al zaten er alleen niet-blanken op Robbeneiland. De gevangenen waren onderverdeeld in twee groepen: de Indianen, Aziaten en kleurlingen tegenover de zwarten. Er werd onderscheidt gemaakt door middel van voedsel: waar de andere gevangenen brood of rijst kregen voor lunch, kregen de zwarte gevangenen ‘puzamandla’, een vies drankje met voedingstoffen; de eerste groep kreeg jam, de zwarten niet; de zwarten kregen kleinere porties. Ook in kleding was er verschil. Zo kreeg men schoenen met lange sokken, schoenen met korte sokken of schoenen zonder sokken. Allemaal om de gevangenen verdeeld te houden.

De cel van Nelson Mandela

26 jaar zat Nelson Mandela gevangen, waarvan 18 jaar op Robbeneiland, van 1964 tot 1982. Ntabado liet ons zijn cel zien en de binnenplaats waar Nelson Mandela een tweede versie van zijn manuscript “Long Walk to Freedom” begraven had. Samen met andere prominente verzetsleiders was Mandela opgesloten in de B-sectie van de gevangenis. Na de leerlingenopstand in Soweto in 1976 kwamen daar een hoop jongere leiders bij. Zij verzetten zich tegen alle regels in de gevangenis en uiteindelijk werd de binnenplaats door een muur in tweeën gesplitst om de oudere en de jongere generatie te scheiden.

De rest van het eiland

Met een bus en een andere tourgids bezochten we de rest van het eiland. De gids vertelde ons dat Jan van Riebeeck al het plan had Robbeneiland tot een gevangenis te maken. In 1658 werd de eerste persoon vastgehouden op Robbeneiland, een politieke gevangene van de VOC uit Indonesië. Toen de Engelsen Kaapstad over hadden genomen werden er ook lepralijders naar het eiland gebracht, evenals mensen met een mentale aandoening of andere ‘gekken’ of ‘bezetenen’. Er zijn veel onbekende doden op het eiland begraven.

Onderweg kwamen we langs het huis waar Robert Sobukwe gevangen zat. Hij leidde een nationaal protest tegen de Pasjeswetgeving. Zijn oorspronkelijke straf luidde slechts drie jaar gevangenschap, maar de Zuid-Afrikaanse overheid was zo bang voor Sobukwe’s invloed, dat ze een speciale wet doorvoerden, de ‘Sobukwe Clausule’, waardoor de minister van Justitie zijn straf telkens met een jaar kon verlengen. Robert Sobukwe mocht deze tijd wel buiten de gevangenis doorbrengen, hij kreeg huisarrest op Robbeneiland, maar hij mocht met niemand praten, ook niet met zijn bewakers. Na nogmaals zes jaar werd Sobukwe onder huisarrest geplaatst in een afgelegen township waar hij geen onrust zou veroorzaken, maar waar hij wel samen kon zijn met zijn familie.

Vervolgens kwamen we bij de kalkgroeve waar Nelson Mandela en de andere ANC-leiders dwangarbeid moesten verrichten. Toen zij hier na de afschaffing van de Apartheid weer terugkeerden, hebben ze allemaal een steen gepakt en die samen op een hoop voor de groeve neergelegd. De hoop stenen symboliseert hoe zij als individuen verenigd waren in hun strijd tegen de Apartheid. Ter viering van Mandela’s honderdste verjaardag zijn er speciale Randbiljetten uitgebracht. Naast Mandela’s hoofd op de voorkant, staan op de achterkant van de verschillende biljetten nu ook fragmenten uit zijn leven afgebeeld. Op het R100 briefje staat onder andere deze hoop stenen.

Toen trokken we verder naar het zuidelijkste puntje van het eiland waar je een prachtig uitzicht hebt over de Tafelbaai. Zie hieronder enkele foto’s.

Op de terugweg reden we langs de installatie zonnepanelen die het eiland van stroom voorzien. Robbeneiland is grotendeels zelfvoorzienend. Ze hebben zelfs een eigen ontziltingsinstallatie, je kan op het eiland rustig een do**he nemen van vijf uur. Dit is allemaal opgezet tijdens de Tweede Wereldoorlog toen Kaapstad een belangrijke haven was omdat het Suezkanaal ontoegankelijk was. Er is helaas wel een klein probleempje met de zonnepanelen. De lokale meeuwenpopulatie besloot dat dit een prima nestlocatie is en nu zitten de panelen onder de vogelpoep, wat hun efficiëntie niet bevordert.

Terug naar Kaapstad kreeg een van de motoren van de boot kuren en kwam er vieze bruine rook uit. Ietwat vertraagd zijn we toch veilig in de haven aangekomen.

Gezamenlijke afsluiting

’s Avonds hebben we met z’n allen gezellig bij een traditioneel Afrikaans restaurant gegeten. Dit kwam toch een beetje neer op het eten van verschillende ‘exotische’ dieren zoals kudu, struisvogel of krokodil. Er was live muziek, verzorgd door de ‘Abazala marimba band’ die enkele CD’s aan GEWIS-leden hebben weten te verkopen. De band werd vergezeld door enkele Afrikaanse dansers. Celine en Leon hebben zelfs nog meegedanst.

Al met al was het een gezellige laatste avond.

Groetjes Jelle

The post Dag 20: Vrijetijd & Robbeneiland appeared first on Saffa Study Tour.

Hallo allemaal! Leeuwenkop, Kirstenbosch en meer Vanochtend hadden weer wat vrije tijd. Eerst was ik van plan met een grote groep de Leeuwenkop, een berg ten westen van de Tafelberg, te beklimmen. Na gisteren was ik dat niet meer van plan, net als enkele anderen. Met zijn vijven zijn we naar de bota...

30/07/2018

Heeeeello,

Vandaag is de dag dat we de Tafelberg gaan beklimmen. Ja je leest het goed: beklimmen. Dit betekent niet bij de voet van de berg in de lift stappen, bovenop een rondje lopen en weer terug. Wij hebben het geluk dat de lift sinds deze week in onderhoud is. Dit betekent dat je als je van het prachtige uitzicht bovenop de Tafelberg wil genieten, hem eerst moet trotseren.

Maargoed terug naar het begin van de dag. We moesten om 8 uur verzamelen in de lobby wat betekende dat de wekker toch weer vroeg ging. Na een stevig maar een niet té stevig ontbijt werden we met de bus afgezet aan de voet van de Tafelberg.

Kleine informatie intermezzo

De Tafelberg is ongeveer 260 miljoen jaar oud. Hij is ontstaan doordat onder de ijskap van een gletsjer een vulkaan is uitgebarsten. De Tafelberg is 1086 meter hoog en groeit nog steeds. Dit heeft te maken met de nog verschuivende platen van de aarde. Tegelijkertijd krimpt de berg door erosie; veroorzaakt door regen. Daarnaast is de Tafelberg sinds 2011 een van ‘s werelds ‘New Seven Wonders of Nature’.

Het begin van de klim

Aan de voet van de Tafelberg ontmoetten wij onze twee gidsen die ons tijdens de wandeling gingen begeleiden. De route zou eigenlijk 3 uur duren maar iedereen wilde graag naar de top van de berg waardoor het ongeveer 4,5 uur werd. De gidsen gaven vervolgens de route globaal aan. We gingen vanuit de lower cable station naar het upper contour path. Via dit pad zouden we via de Platteklip Gorge aan de top van de Tafelberg belanden.

Iedereen was er klaar voor maar na de eerste meters die meteen al steil omhoog gingen gaven sommige al toe dat ze het onderschat hadden. Het eerste pad bestond uit een trap met grote stenen treden van ongeveer 40 centimeter. Hierdoor moest je dus telkens, mits je lange benen had, een krachtsinspanning leveren om jezelf omhoog te hijsen. Na deze klim kwamen we bij het upper contour path, wat een vlak bergpad was waar iedereen nu tijdens het lopen ook kon genieten van het uitzicht. Bij het begin van de Platteklip Gorge gaf de gids aan dat het zwaarder zou worden dan de eerste klim en dat, als er iets gebeurt, er moeilijk hulp ter plekke kan komen. Hierdoor besloot Esther niet mee verder omhoog te gaan maar alvast aan de afdaling te beginnen.

Platteklip Gorge

De Platteklip Gorge was een zigzaggend stenen trappen pad. Het bevatte hele steile stukken en soms wat rustigere vlakkere stukjes. Tijdens deze tocht ontstonden er verschillende loopgroepjes op basis van tempo en veel, weinig of geen pauze. Na een prachtige tocht van veel stappen, meters, klouteringen, zweetdruppels en veel meer kwamen we aan bij een splitsing van het pad. De ene kant leidde je naar de top waar ook de kabelbaan naartoe zou gaan en anderzijds een bergpad van de Tafelberg. Hier verzamelde we zodat we samen naar de uitzichtspunten van de berg konden. Het was hier flink afgekoeld en waaide hard. Hierdoor zag je gewoon de wolken voorbij blazen. Het ene moment had je een helder uitzicht maar als je dan een selfie had gemaakt zat het opeens vol met wolken. Gelukkig waaide de wolken ook weer in hetzelfde tempo weg waardoor we van het prachtige uitzicht konden genieten na onze klim van pak hem beet 3 uur. Na een rondje boven op de Tafelberg begon de afdaling.

De afdaling

Voor de afdaling volgde nogmaals de Platteklip Gorge. Hoewel je naar beneden waarschijnlijk meer van het uitzicht kon genieten beloofde het nogmaals een zware tocht te worden. Misschien wel zwaarder omdat het toch allemaal wel steil naar beneden ging. Je moest opletten voor gladde stenen en soms flink naar beneden stappen. Denk gemiddeld aan 30 centimeter maar het kon ook soms twee keer zo steil zijn. Tijdens de daling werd er vaak hard op gedacht: hoe heb ik dit ooit omhoog geklommen. Wederom deed iedereen dit in groepjes op eigen tempo. Uiteindelijk heeft iedereen op zijn eigen manier deze tocht overleeft wat toch wel een applausje verdient vind ik. Uiteindelijk na ongeveer 6 uur (+/- 20 000 stappen) kwamen we terug bij de bus. Het was een fantastische tocht en ervaring. Ik heb ervan genoten. Zie de foto’s om enigszins inzicht te krijgen van deze prachtige klim en ervaring.

Uitgeput

Na deze klim van 6 uur was er niet veel over van onze vrije middag. Het grootste deel van de groep was ook redelijk uitgeput waardoor de geplande middag activiteiten werden gecancelled. Een deel van de groep koos voor een late lunch vervolgd door een do**he, mogelijk dutje en avondeten. Een ander deel koos voor nog wat souvenir shoppen. Dus wie weet heb je geluk en krijg je een zuid-Afrikaans prulletje. Deze groep koos vervolgens voor een vroege lunch. Ikzelf zat in de eerste groep. Na een heerlijke do**he en late lunch, een stukje stokbrood ipv klef brood of toast, gingen we naar het V&A waterfront op zoek naar een restaurant. Dit is een toeristisch gebied liggend aan het water. We vonden een leuk restaurantje waar we heerlijk hebben gegeten. Sommige mensen gingen nog naar de pub waar live muziek was om nog even te proosten op deze prachtige dag!

Loes

The post Dag 19: het letterlijke hoogtepunt van de reis appeared first on Saffa Study Tour.

Heeeeello, Vandaag is de dag dat we de Tafelberg gaan beklimmen. Ja je leest het goed: beklimmen. Dit betekent niet bij de voet van de berg in de lift stappen, bovenop een rondje lopen en weer terug. Wij hebben het geluk dat de lift sinds deze week in onderhoud is. Dit betekent dat je als je van het...

30/07/2018

Greetings and salutations!
De dag begon vandaag om 8:00 8:04 met een wandeling door het heerlijke 14 graden Celsius koele Kaapstad. Na een wandeling van 30 minuutjes kwamen we aan bij…

TakeALot – Het Bol.com van Zuid-Afrika

Zoals we al eerder hebben gezien op deze reis, werden wat oude presentaties uit de kast getrokken om als geheugensteuntjes te dienen tijdens de praatjes van de sprekers. Het was lekker informeel, en we kregen een mooi beeld van hoe vervelend het kan zijn om in Zuid-Afrika een e-commerce-bedrijf op te richten. Zo zijn de afstanden tussen de steden natuurlijk een tikje groter dan in Nederland, maar zijn bovenal alle services in Zuid-Afrika zό onbetrouwbaard, dat je de volledige supply chain zelf maar in handen moet nemen, en je ook nog je reputatie van de grond af aan op moet bouwen. Zo is dus cash betalen pas zodra je je pakketje krijgt een van de services die ze bieden om de drempel voor kopers te verlagen.

Om een beetje een idee te geven van hoe groot ze op dit moment zijn: ze hebben 2 warenhuizen, en maar 5 pickup points in heel Zuid-Afrika. Ze verkopen zo’n 23.000 artikelen per dag, maar hebben wel al 5.700.000 verschillende producten (waarbij 2 verschillende kleuren van hetzelfde product wel als verschillende producten tellen). Het zal jullie dan ook niet verbazen dat ze van plan zijn pas in 2023 winst te gaan draaien.

Omdat het bedrijf dus nog relatief in de kinderschoenen staat, komt het ook nog tegen allerlei leuke problemen aan – zo is de zoekmachine die ze momenteel hebben een drama. Zo makkelijk is het ook niet, aangezien je moet kunnen corrigeren voor spelfouten, sommige woorden hetzelfde betekenen als andere woorden, tenzij ze weer worden gebruikt in combinatie met specifieke andere woorden, en sommige mensen gewoon zoeken op ‘vlek in tapijt’ en dan hopen dat je op magische wijze het juiste artikel vindt. Omdat de zaal was geboekt voor de volgende groep, werd de presentatie abrupt afgekapt.

Uiteraard is het mijn plicht als blogger om dit praatje te vergelijken met de beruchte lunchlezing van Bol.com bij GEWIS. Na urenlange pure concentratie kan ik jullie dan ook mededelen dat ‘big data’ 2x is genoemd, ‘machine learning’ 6 keer, en ‘neural network’ 4 keer. ‘IoT’, ‘(S)aaS’, ‘cloud’, ‘blockchain’, ‘AI’, ‘smart’, ‘agile’, ‘AR’, ‘VR’, ‘data mining’, ‘bitcoin’ (of een andere cryptocurrency), ‘2.0‘, ‘4.0‘, en ‘scrum’ zijn allemaal niet genoemd.

Fun fact: de teamleider van de logistiek-afdeling was degene die te laat was. Typisch? Hij beweerde dat 96% van de pakketjes op tijd werd bezorgd.

Intermezzo – De lunchpauze en de treinrit

Na TakeALot gingen we lunchen met wat eten gehaald bij de Woolies. Nadat het eten op was, was er nog genoeg tijd voordat de trein naar SKA zou vertrekken, en was ik zelf onderdeel van een groepje dat de lokale markt ging verkennen. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik uiteindelijk voor 450 150 300 150 Op zijn laagst 280 200 240 200 220 Let’s meet in the middle: 210 Je gaat hem toch niet om 10 Rand niet kopen? 220 Je gaat toch niet om 10 Rand een verkoop missen? 210 (Loopt teasend weg) Heb een hart, support de kunstenaar, 219 210 of geen deal! (blijft ondertussen doorlopen) 215? 210! 211 dan? Deal! Rand aan souvenirs gekocht. Ik blij, verkoper blij. Iets wat me nog nooit eerder bij een straatverkoper is gelukt.

Fun fact: Steven vond de show zo goed, dat hij besloot die ene Rand te sponsoren, aangezien ik alleen maar veelvouden van 10 Rand had.

Wat de treinrit naar SKA betreft heb ik slechts 1 aantekening: in tegenstelling tot India, was het rustig, en hadden de treinen deuren die dicht gingen, wat (helaas?) voorkwam dat mensen in en uit rijdende treinen sprongen.

Fun fact: Overigens weerhield dat uiteraard niemand van tussen de treinstellen klimmen voor een hoogstwaarschijnlijk gratis ritje.

SKA – De Square Kilometer Array

Na een korte cursus Algorithm March (omdat wat commissieleden het gebouw binnen waren gegaan om te zeggen dat we er waren), werden we binnengelaten bij het hoofdkantoor van SKA. In tegenstelling tot het (alweer gerecyclede) praatje wat we kregen, zal ik in chronologische volgorde vertellen wat dit inhoudt.
Vroegah was er de KAT-7. Dit waren 7 radio-telescopen. Daar konden plaatjes mee worden gemaakt. Toen kwam MeerKAT. Dat waren meer, namelijk 64, betere telescopen. Daar kunnen veel betere plaatjes mee worden gemaakt. Er wordt in 2019 begonnen met de bouw van fase 1 van SKA, die bestaat uit pakweg 200 nog betere telescopen, en als het geld verzameld kan worden, wordt dit nog uitgebreid tot pak hem beet 2000 telescopen, iets waarvan de aanwezige astronomen heel duidelijk heel erg op hoopten dat het voltooid zou worden.
Voor de duidelijkheid: de naam Square Kilometer Array slaat niet op dat alle telescopen op een vierkante meter bij elkaar staan. Sommige komen namelijk zelfs in het buitenland te staan. Alle telescopen hebben wel bij elkaar opgeteld een oppervlak van een vierkante kilometer.
We hebben na de algemene presentatie nog een korte rondleiding gekregen langs de operation room (waar MeerKAT in de gaten wordt gehouden), de digitizer lab (waar uit werd gelegd hoe alle opgevangen signalen worden gedigitaliseerd) en ‘that other lab’ -zo werd het door de business manager genoemd- (waar werd uitgelegd hoe de letterlijk terabytes per seconde aan data, die van de digitizers afkomt, wordt samengevoegd tot iets waar de astronomen daadwerkelijk iets aan hebben).

Fun fact: Een astronoom over een slide die hij eigenlijk wou overslaan: “It is boring, but it’s what we do, so I’ll have to show you.”

De avond – Dansen!

Ik zat zelf helaas niet bij, maar er is een groep van 6 enthousiastelingen gaan dansen in een soort van danszaal. Spelfouten voorbehouden hebben ze de sokkie geleerd, al was het volgens Steven ‘toch vooral freestylen’. Het was in ieder geval erg gezellig, er is ook nog geboogied, en ‘omdat het zo donker was’ zijn er ‘toevallig’ geen goede foto’s of videos. We moeten ze maar op hun woord geloven.

The post DAG 18: TakeALot & SKA appeared first on Saffa Study Tour.

Greetings and salutations! De dag begon vandaag om 8:00 8:04 met een wandeling door het heerlijke 14 graden Celsius koele Kaapstad. Na een wandeling van 30 minuutjes kwamen we aan bij… TakeALot – Het Bol.com van Zuid-Afrika Zoals we al eerder hebben gezien op deze reis, werden wat oude presentat...

28/07/2018

Waarde lezer,

Als ik de demografie van onze lezers goed heb ingeschat dan bent u of deelnemer aan de reis (u zou zich erover kunnen verbazen hoe frequent de blog gelezen wordt bij het ontbijt) of ouder/bekende van een van de deelnemers. De kans dat u daarom in bezit bent van het deelnemersboekje en het bijbehorende programma is aanzienlijk en het zou dan ook geen verassing moeten zijn dat wij vandaag naar het Stellenbosch LaunchLab gaan en van een wijnproeverij mogen genieten bij Boschendal. Daarover zodalijk meer, maar laat mij u eerst meenemen in wat er daaraan voorafging.

Hoewel de dag begint met de ochtend, ligt een goed begin van de ochtend natuurlijk bij de avond, waar mijn favoriete zelfopgelegd principe altijd handig bij aansluit: de “half tien regel”. De studiereis is een vrij zware bezigheid: drie verschillende steden, vijf hotels, zo’n dertig activiteiten, bovendien met een groot en divers gezelschap. Kortom, veel nieuwe indrukken en op de dag zelf weinig rust, wat bij mij resulteert in dat als ik ‘s avonds terug kom slechts een gedachte in mijn hoofd heb: “BED!”. Daarin ligt het probleem: als je belachelijk vroeg naar bed gaat, wordt je ook belachelijk vroeg wakker en daardoor ontstaat een discrepantie tussen het programma en jouw ritme. Om dit te voorkomen is de half tien regel in het leven geroepen: als het half tien is, mag je naar bed. Dit is vroeg genoeg om altijd haalbaar te zijn en laat genoeg om een zelf-induced jetlag te voorkomen.

Terug bij de ochtend aangekomen, ging de wekker bij ons vroeg: stipt om zeven uur. Nadat er even ritueel naar de wekker gevloekt is en we uit bed zijjn gekomen is het tijd om te gaan sporten. Een reis als deze is funest voor enige fysieke finesse, wat te merken is aan de vele kilo’s die er in de restaurants aangegeten en gedroken worden. Gelukkig heeft dit hotel een volledig ingerichte sportschool, waar wij dan ook gretig gebruik van maakten. Na een korte warming up volgt het programma:

deadlifts en pull ups

burpees en high kicks tegen de bokszak

squats en leg raises

pushups en 100 jabs tegen de bokszak

Een zwetend uur verder tappen wij nog even wat water bij de enige gekoeld water faciliteit van heel Zuid-Afrika waar geen chloor door het water zit en gaan we snel naar boven om te do**hen en te ontbijten. Ontbijt is hier verassend Engels, maar wel met een Zuid-Afrikaanse twist. Natuurlijk is er een overdaad aan bacon, eieren, worstjes, gebakken tomaat en toast, maar er is een vrij uitgebreid fruit buffet voor in de yoghurt en zelfs een soort vegetarische hoek.

Na dit perfecte ontbijt voor na een stevig sportsessie, gaan we terug naar boven en maken we ons en de kamer klaar voor de rest van de dag. Ik noem hierbij ook de kamer, omdat wij het niveau van housekeeping in dit hotel niet gewend zijn: ze komen elke dag de kamer van top tot teen schoonmaken. Het resultaat van dit overbodige gepoets is dat wij in de eerste dagen zo vaak de housekeeping in onze kamer tegen kwamen en dit zodanig ongemakkelijk was, dat wij besloten hebben tot een permanente verhuizing van het do-not-disturb bord naar de buitendeur van onze kamer. Enkel als wij de hele dag weg gaan verlaat deze trouwe waker zijn post en met deze laatste handeling zijn wij klaar om te vertrekken naar LaunchLab.

De busreis was er zoeen zoals wij er al velen gehad hebben en dit is te merken: iedereen gaat weer doen wat zij nu eenmaal doen in de bus. Terwijl Levi zijn epische verhaal vertelt over hoe hij meer data heeft weten te verkrijgen, slaapt menig nachtbraker nog even kort door. Althans dat denken zij, want tegen het enthousiasme van onze gids is Klaas Vaak niet opgewassen. Haar verhalen, dit keer over de Koi San en de steden waarlangs wij reden zijn helaas vergaan in de vroege morgen, maar de ervaring leeft in elk geval door. Wat wel een interessant verschil is met gisteren is dat wij nu door industriegebied reden, langs vluchthavens (zowel privaat als militair) en Centrum City. Het midden-klasse gebied van vandaag staat in sterk contrast met de vervallen townships van gistermorgen. Het conflicterende van Zuid-Afrika contemplerende komen wij aan bij LaunchLab.

Het bezoek aan LaunchLab begint met de gebruikelijke vraag: “Wat doen jullie in Zuid-Afrika?” en vervolgt met een presentatie over LaunchLab. Het is een start-up incubator verbonden aan de Universteit van Stellenbosch geinspireerd door de Katholieke Universiteit Leuven. In ruil voor een aandeel in de voortgebrachte bedrijven, wat resulteert in een alternative geldstroom voor de Universiteit. Inmiddels hebben zij geleerd dat een goede start-up vaak door Master of PhD-studenten opgezet wordt en niet zoals veel mensen denken, door Bachelor drop-outs.

Een voorbeeld van zo’n start-up is Vollar, met als oprichter ene Kyle. Vollar staat voor “Volunteer Dollar”, het idee is dat iemand in ruil voor een uur vrijwilligerswerk een Vollar kunnen verkrijgen. Nu is een Vollar an sich niks waard, tenzij je er iets mee kan kopen, wat kan bij enkele supermarkten. Nu vraagt u zich natuurlijk af, maar wat krijgt de supermarkt hier nu voor? Het mooie van Vollar is dat dit technisch gezien telt als een Public Goods Organization, wat dus betekent dat het volledig aftrekbaar is van de belastingen en het goed staat in de PR. Kortom, voldoende business case aan de aanbodskant, nu nog voldoende vrijwilligers en met een 40% werkloosheids percentage zal dat wel goedkomen.

Technisch is het ook een bijzonder interessant project. Het is (natuurlijk) gesupport door block-chain crypto currency, maar wat gaaf is is dat er ook USSD codes gebruikt kunnen worden. Voor de leek (en in het geval van dat ik dit verkeerd verstaan heb) is dit hetzelfde systeem van sms-codes die je ook bij het opwaarderen gebruikt. Hierdoor kunnen zelfs de armste in de townships deelnemen aan dit project.

Na dit inspirationele gesprek met Kyle was het tijd voor lunch, welke heerlijk was, maar wel tot een logistiek probleem in zowel de keuken als onze tijdsplanning heeft geleid. Het kleine keukentje kan de magnitude van onze groep niet aan en het duurt letterlijk uren. Het resultaat is gelukkig heerlijk en gezond: wraps met fruit-smoothies! Hierna schieten wij snel de bus in voor de busrit richting Boschendal.

Wij komen aan op een landgoed en in de tuin voor het groote landhuis staat een drietal tafels welke volgeladen worden met verscheidene glazen wijn en een toereikende hoeveelheid kaas. Onze gastvrouw Amanda leidt elke wijn kort in; haar lessen worden gretig opgenomen en uitgebreid uitgetest op de voorstaande glazen.

De eerste wijn is een 2016 Sauvignon Blanc De Werf Vintage gerijpt in een stalen vat. Het is een vrij lichte wijn (wat je niet zou denken van een 13,5% wijn), met een hint van gooseberries en passievrucht. Echter, na het drinken van de andere wijnen smaakt een slok hiervan toch meer naar de gebruikelijke zwakte van deze wijnsoort: het heeft een lichtelijke hint van gras.

We vervolgen gelukkig met de chardonnay’s, een 2016 Vintage Eltain Chardonnay uit de premium lijn en een 201 6 De Werf Chardonnay. Beide wijnen zijn van 13,5% en lijken op elkaar qua smaak. Echter, het verschil zit hem in waar de druiven hebben gegroeid, de Eltain groeide hoog op de berg en de De Werf op de vlakte. De Eltain heeft daardoor minder zon gehad en is daardoor minder vol in boeket, maar compenseert door hoe sterk de smaak van de Franse eikenhouten vaten in het smaakpallet naar voren komt: onmiskenbaar vanille. De De Werf is iets utigebreider van smaak en gaat daardoor prachtig bij de zachte kazen op tafel staan.

Met deze twee prachtwijnen sluiten wij het witte af en gaan wij verder door met de rode wijnen. Het bleek een verassing te zijn, een die niet op het menu stond: een 2015 Black Agnes Vintage. Het is een prachtwijn van 14% die 18 maanden op vat heeft gerijpt. De sterke smaak van blauwe bessen en rode vruchten paart uitstekent met steak. 2015 Is voor Boschendal een goed wijnjaar geweest, de temperatuur was precies goed en de druiven konden op een fantastische smaak komen. Kortom, een fantastische wijn.

Wij sluiten af met een Vin de Memorie Syrah uit hetzelfde prachtjaar 2015. Ook deze wijn is 18 maanden op Frans eikenhout gerijpt. Het is een wijn ter ere van de eerste bevrijde slaaf die wijn maakte in deze streken. Het is een wijn die sterk in de tannine zit, wat het een vrij sterke wijn maakt. Het percetage bedraagt dan ook 14% en hoewel mijn persoonlijke favoriet “de vierde” is, wordt er ook aan deze wijn met een warm hart teruggedacht.

Natuurlijk genoot niet iedereen evenveel van deze prachtige wijnervaring, sommigen drinken bijvoorbeeld geen alcohol en namen daarom deel aan de prachtige traditie van het uitspugen van de wijn nadat er geproeft, maar niet gedronken is. Dit is overigens oprecht gebruikelijk, zeker als de proever nog zou moeten rijden, maar relatief ongekent onder de doelgroep “studenten”. Naast deze pracht escapades aan het einde van onze tafel, wordt ook in de rest van het gezelschap uitermate genoten en ik quote:

“Ik kon wel wat verschil proeven!”

“Deze smaakt echt naar rode wijn.”

“De vierde is wel goed gemaakt, maar gewoon niet lekker.”

“Je proeft wel de struggles.”

“Die derde is wel te doen.”

“Op een schaal van vies naar heel vies, is deze ‘wel redelijk’.”

Effin, ik heb genoten en overgeanalyseerd en nadat menigeen zijn zakken heeft geleegd in de aanschaf van een paar flesjes “studiemateriaal”, vertrekken wij weer naar ons hotel. De terugrit is, zoals elke terugrit, volledig aan de groep ontgaan doordat (bijna) iedereen in lichte wijnroes lag. Bij aankomst van het hotel komen wij nog in aanraking met een andere prachtige verassing: er ligt een random doos bij ons op tafel. Dit blijken de slippers te zijn die Celine in het eerste hotel vergeten is en die letterlijk het halve land zijn afgereist zodat ze nog terug konden naar Nederland. Wat een service!

Met de blijdschap van het terugkrijgen van een verloren en vertrouwd paar slippers komen wij aan bij het avondeten in “The Village Idiot”. Zoals de naam misschien niet helemaal verklapt is dit een soort braai restaurant, met een uitgebreide bierkaart. De wat lompe avond staat daarmee weer typisch Zuid-Afrikaans in contrast met de middag. Met deze cirkel rondgekomen en de uitputting volledig komen wij in het hotel aan en gaat het licht uit, daarmee vervolg gevende aan de regel.

Zodoende kom ik aan het einde van dit toch wel iets langere verhaal dan ik misschien had moeten schrijven. Nu ga ik de laptop sluiten en weer genieten van Zuid-Afrika, ik hoop dat u hetzelfde zal doen.

Met winterswarme groeten,

Yoram Meijaard

The post DAG 17: LAUNCHLAB EN WIJNPROEVERIJ appeared first on Saffa Study Tour.

Waarde lezer, Als ik de demografie van onze lezers goed heb ingeschat dan bent u of deelnemer aan de reis (u zou zich erover kunnen verbazen hoe frequent de blog gelezen wordt bij het ontbijt) of ouder/bekende van een van de deelnemers. De kans dat u daarom in bezit bent van het deelnemersboekje en....

Saffa

02/08/2018

02/08/2018

30/07/2018

30/07/2018

28/07/2018

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type