06/03/2026
DE OVERHEID IS INDERDAAD GEEN REISBUREAU: « De Belgische staat is geen reisbureau ». Dat zei Minister Prévot vanavond tijdens een interview, en eerlijk is eerlijk: hij heeft volkomen gelijk…
Want terwijl in parlementaire zalen uren wordt gedebatteerd over (al dan niet gratis) repatriëringen, zitten op honderden locaties in België en Nederland mensen al een halve week met verschillende schermen open, drie telefoons op tafel en een halve koffie die reeds uren koud is. Reisagenten en andere reisprofessionals. Mensen die op dat moment proberen gestrande reizigers in het Midden Oosten toch nog veilig thuis te krijgen. Of een koppel op huwelijksreis dat door een geannuleerde terugvlucht plots drie dagen extra in Malediven moet blijven, maar wél met een hotelkamer en een nieuwe terugvlucht.
Het verschil tussen een overheid en een reisbureau wordt namelijk nooit zo duidelijk als op het moment dat reizen plots niet meer vanzelfsprekend is. Wanneer luchtruimen sluiten. Wanneer vluchten massaal worden geannuleerd en reizigers duizenden kilometers van huis plots niet meer weten hoe ze moeten terugkeren. Dan begint pas het echte werk.
Terwijl de meeste zelfboekers nog aan het uitzoeken zijn wat er precies aan de hand is en hoe ze überhaupt iemand bij de airline te pakken kunnen krijgen, zijn reisprofessionals al aan het herboeken, bellen, puzzelen met routes, en proberen ze ergens tussen Muscat, Bangkok, Frankfurt, Zaventem of andere mogelijke bestemming nog een stoel te vinden. Niet over 14 dagen, maar liefst vandaag of morgen. En liefst zonder dat hun klant ergens op een luchthavenvloer moet overnachten.
Dat werk gebeurt niet van negen tot vijf. Dat gebeurt indien nodig ‘s zelfs nachts, in het weekend of tijdens hun eigen vakantie. Omdat hun klant ergens in de wereld vastzit. Of niet meer kan vertrekken.
Reisagenten zijn op zo’n momenten geen verkopers meer. Ze worden crisismanagers, logistieke puzzelaars, psychologen en soms zelfs een beetje reddingsdienst. Mensen die met eindeloos geduld uitleggen waarom een vlucht niet meer bestaat, maar tegelijk al een mogelijk alternatief klaar hebben. Mensen die hun eigen slaap opofferen om ervoor te zorgen dat iemand anders toch nog thuis of op zijn bestemming geraakt.
En dat gebeurt vaak achter de schermen. Zonder camera’s, zonder microfoons, zonder straffe quotes in de krant.
Dus ja, minister, u heeft gelijk: de Belgische Staat is geen reisbureau.
Maar misschien is dat precies waarom reisbureaus vandaag meer waardering verdienen dan ooit. Want op momenten waarop de wereld even chaotisch wordt, blijken zij vaak diegenen te zijn die het verschil maken tussen vastzitten en verder reizen. Ze staan hun klanten - in het mate van het mogelijke uiteraard- bij van A tot Z. Tot ze helemaal thuis zijn.
En wie ooit al tijdens een probleemsituatie (Covidcrisis, stakingen, vulkaanuitbarstingen, buitenlandse bosbranden, enz) om drie uur ’s nachts een bericht kreeg van zijn reisagent met de woorden “Goed nieuws, ik heb een oplossing gevonden”, weet: sommige helden dragen geen cape. Ze hebben gewoon beroepskennis, een headset, de juiste contacten en een eindeloze lijst vluchtnummers.
Houd dat maar in je achterhoofd als je denkt aan je volgende trip… 😉 (foto @ HLN)
