Vivo la Vita

Bellen Routebeschrijving

Vivo la Vita Verhalen uit ons leven 🇮🇹🌴🇨🇼 | Van onze jaren in Italië tot ons nieuwe avontuur op Curaçao — reizen, dromen, Villa Kòlibri en alles eromheen. Vivo la Vita

Altijd met een flinke dosis humor! ❤️😄

🇨🇼 ONZE INBOEDEL HAD OOK EEN ZEEREIS GEMAAKT. DAT WAS TE ZIEN🌊🌊🌊Je opent je container op Curaçao en verwacht je vertrouw...
03/11/2026

🇨🇼 ONZE INBOEDEL HAD OOK EEN ZEEREIS GEMAAKT. DAT WAS TE ZIEN🌊🌊🌊

Je opent je container op Curaçao en verwacht je vertrouwde spullen terug te zien.

Die zagen we ook.

Alleen hadden ze een andere kleur gekregen.

Zwart. Van het roet.

Banken, matrassen… werkelijk overal zat het op. En dat terwijl we alles zo zorgvuldig in plastic hadden verpakt. Je probeert je meubels tegen een complete oceaan te beschermen, maar blijkbaar had dat zwarte spul ergens toch een ingang gevonden.

Waarschijnlijk heeft onze container op het achterdek van het containerschip gestaan, waar hij de rookwolken uit de uitlaat van de dieselmotoren over zich heen kreeg. Dat was de mogelijke verklaring die we hoorden van anderen die iets vergelijkbaars hadden meegemaakt. Die rook zou dus voor die enorme hoeveelheid roet hebben gezorgd, die kennelijk ook tot binnen in onze container was doorgedrongen.

Onze meubels hadden waarschijnlijk de hele overtocht in de rook gezeten. En wij maar denken dat we alles netjes hadden ingepakt.

Wat de precieze oorzaak ook was: het zat op ónze spullen. En het ging er niet uit zichzelf af.

Vrijdag hadden we de container gelost. Vanaf zaterdag kon ik aan mijn nieuwe dagbesteding beginnen.

Professioneel banken en matrassenschrobber.

De handdoeken en het beddengoed zaten gelukkig in luchtdichte verpakkingen. Die gingen sowieso de wasmachine in, want alles was nieuw.

Maar een bank op een veertiggradenprogramma zetten, bleek toch wat ambitieus. En bij een matras krijg je dat deurtje ook zo moeilijk dicht. 😂

Gelukkig had ik vanuit Nederland een tapijtreiniger en een stoomreiniger meegenomen.

Kijk. Soms heb ik dus wél vooruitziende gaven.

Met die tapijtreiniger ben ik meerdere keren over de bekleding gegaan. Daarna met de stoomreiniger aan de slag. Dagenlang.

En elke keer keek ik naar dat vuile water.

Nog steeds zwart.

Dan keek ik naar de bank.

Dan weer naar dat water.

Je krijgt op zo’n moment een heel persoonlijke relatie met een meubelstuk. En die relatie stond behoorlijk onder druk.

Uiteindelijk heb ik met een zelfgemaakt schoonmaakpapje, borstelen en de waterzuiger ook de hardnekkige plekken aangepakt. En dat gaf uiteindelijk het resultaat waar ik al die tijd op hoopte, hé hé😄

Het werd schoon.

Echt schoon.

Alle banken. Alle matrassen. Wat een opluchting.

Ik was er alleen ongeveer een week mee bezig geweest.

Mensen horen ‘een huis op Curaçao’ en zien je waarschijnlijk al zitten met een drankje, uitkijkend over zee.

Ik keek vooral in het reservoir van een tapijtreiniger.

Ook water. Iets minder turquoise.

Maar goed, alles is schoon geworden. En daar was ik ontzettend blij mee.

Die banken en ik hebben samen iets doorgemaakt. Als ik er nu op zit, heb ik dat plekje persoonlijk verdiend. 😂

Vind je mijn verhalen leuk, volg dan mijn pagina Vivo la Vita

Van ‘hier moet wat gebeuren’ naar een vakantieparadijsje, zie de "voor en na" foto's. 🌴☀️Op 1 juni kregen we de sleutel ...
02/11/2026

Van ‘hier moet wat gebeuren’ naar een vakantieparadijsje, zie de "voor en na" foto's. 🌴☀️

Op 1 juni kregen we de sleutel van wat nu Villa Kòlibri Ocean View is. Een huis met een prachtig uitzicht, heel veel mogelijkheden en… een indrukwekkende hoeveelheid werk.

De voortuin was enthousiast overgenomen door onkruid. De verf liet op verschillende plekken los. Binnen moest héél grondig worden schoongemaakt. En het zwembad was lek. Toch een vrij essentiële tekortkoming voor iets waarvan de belangrijkste taak is: water vasthouden.

Maar wij zagen het al helemaal voor ons. Koffie op de porch, lekker zwemmen, samen eten en genieten van het uitzicht.

We moesten alleen nog even het huis bij dat beeld zien te krijgen. 😅

Nu hadden we na bijna vijf jaar een landhuis met acht appartementen in Italië best wat ervaring. Je zou denken dat je dan verstandiger wordt. Wij kochten gewoon opnieuw een groot huis waar van alles aan moest gebeuren. Ditmaal met palmbomen in de buurt. Dat maakt het blijkbaar een heel ander verhaal.

De eerste twee weken van juni gingen we aan de slag. De hoveniers kwamen, de schilders begonnen aan een flinke klus, er werd grind gestort en het zwembad werd aangepakt. Binnen was het poetsen, aanpakken en zorgen dat het weer een fijn huis werd.

Die schilders waren zo lang bezig dat ze het huis op een gegeven moment waarschijnlijk beter kenden dan wij.

En ondertussen moesten wij weer terug naar Nederland. Want een huis op Curaçao kopen betekent helaas niet dat je gewone leven automatisch wordt opgeheven. Gelukkig hadden we een opzichter die ter plekke het werk in goede banen leidde. Zonder die hulp was het een héél ander avontuur geworden.

In juli waren we er weer, ditmaal vier weken. Vier weken Curaçao klinkt heerlijk. Mensen denken dan aan strand, cocktails en uitgebreid lunchen.

Wij hadden vooral een uitgebreide klussenlijst. Ook iets waar je lang mee aan tafel kunt zitten.

Gelukkig kregen we in juli/augustus twee weken hulp van opa en oma en onze dochter Tara. Extra handen, samen aanpakken en gelukkig ook samen lachen. Een familiehuis maken bleek meteen een familieproject. Bij ons kreeg ‘all-inclusive’ ineens een bijzondere betekenis: zon, zee én een bijdrage aan de klussenlijst. 😉 Lieve opa, oma en Tara: we waren ontzettend blij met jullie hulp! 💛

Eind september en begin oktober gingen we nog een keer terug om de rest af te maken. Want ‘de laatste dingetjes’ klinkt altijd alsof je twee kussens rechtlegt en een plant water geeft. In werkelijkheid is het een bijzonder rekbaar begrip.

Maar nu… kijk eens naar het verschil. 💛

De frisse verf. Het witte grind. De fijne terrassen en zitplekjes. De porch met buitenkeuken. Het zwembad waar je eindelijk gewoon een duik in kunt nemen. En overal dat heerlijke uitzicht over de mondi en de zee.

Langzaam werd het huis dat wij op 1 juni al voor ons zagen ook écht zichtbaar.

Dat hebben we samen met alle mensen die hier hard aan hebben gewerkt voor elkaar gekregen. En daar zijn we ontzettend trots op.

Als we de voorfoto’s terugzien, denken we vooral: o ja… dát hebben we dus ook nog gedaan.

Het waren een paar maanden vol regelen, poetsen, klussen en doorzetten. Maar Villa Kòlibri is de plek geworden waar we op hoopten: een heerlijk familiehuis waar je samen kunt genieten en tot rust kunt komen en waar onze gasten heerlijk ontspannen vakantie kunnen vieren.

Het huis is inmiddels helemaal opgefrist. Wij zouden zelf nog wel een onderhoudsbeurtje kunnen gebruiken. 😉

Vind je onze pagina's leuk, volg ons dan Villa Kòlibri Ocean View en Vivo la Vita
En wil je meer informatie en prijzen over het huren van onze vakantiewoning ga dan naar www.villakolibrioceanview.com

🌊 🇨🇼 𝗩𝗿𝗼𝗲𝗴 𝗯𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻, 𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗽𝗿𝗲𝘁… 𝗲́𝗻 𝟭𝟬% 𝗸𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴!Stel je voor: je begint de dag met koffie en zeezicht. Het zwembad l...
29/10/2026

🌊 🇨🇼 𝗩𝗿𝗼𝗲𝗴 𝗯𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻, 𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗽𝗿𝗲𝘁… 𝗲́𝗻 𝟭𝟬% 𝗸𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴!

Stel je voor: je begint de dag met koffie en zeezicht. Het zwembad lonkt en de belangrijkste vraag van vandaag is: gaan we naar het strand of blijven we lekker hier? We begrijpen het… zulke moeilijke beslissingen kosten tijd.

Bij Villa Kòlibri Ocean View Curaçao draait het om samen genieten. Met vijf slaapkamers, drie badkamers, een privézwembad, ruime terrassen en een grote buitenkeuken heb je alle ruimte voor gezelligheid én een moment voor jezelf.

Samen ontbijten zonder haast, op ontdekking langs de stranden en ’s avonds lekker barbecueën. Geen volle agenda, maar eindelijk tijd voor elkaar.

𝗕𝗼𝗲𝗸 𝘃𝗼́𝗼́𝗿 𝟭 𝗱𝗲𝗰𝗲𝗺𝗯𝗲𝗿 𝟮𝟬𝟮𝟲 𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘁𝘃𝗮𝗻𝗴 𝟭𝟬% 𝘃𝗿𝗼𝗲𝗴𝗯𝗼𝗲𝗸𝗸𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗵𝘂𝘂𝗿𝗽𝗿𝗶𝗷𝘀!

• Voor een verblijf van 1 april t/m 1 juli 2027
• Bij een verblijf van minimaal 7 nachten
• Deze aanbieding geldt voor 6 personen

Hebben jullie al zin om de slippers in te pakken? Stuur ons jullie gewenste verblijfsdata via een privébericht op Facebook/Messenger of Instagram. Dan ontvangen jullie een persoonlijke prijsopgave inclusief vroegboekkorting.

Boeken kan ook via:
www.villakolibrioceanview.com

Jullie regelen het gezelschap, wij hebben de fijne plek.

Ken je iemand die wel toe is aan zon, rust en tijd met elkaar? Deel dit bericht gerust of tag je favoriete reisgezelschap. Zo kunnen zij ook profiteren van onze vroegboekkorting!

De korting geldt alleen voor de huurprijs. Schoonmaakkosten, toeristenbelasting/OB en borg vallen buiten de korting.

Rocco, deel 3 — Souvenirs met maden en een telefoontje van de politie 🐾Als onze Rocco op avontuur ging, kwam hij meestal...
29/10/2026

Rocco, deel 3 — Souvenirs met maden en een telefoontje van de politie 🐾

Als onze Rocco op avontuur ging, kwam hij meestal terug met dorens in zijn vacht en enorme dorst.

Daar konden we mee leven.

Maar af en toe nam hij iets extra’s mee.

Ik was een keer boven in een appartement aan het schoonmaken toen Guido me een foto stuurde.

Rocco bij de vuilnisbakken.

O, leuk.

Toen kwam de volgende foto.

Een half aangevreten haas.

Naast Rocco.

Die er bijzonder trots bij zat.

Of hij die haas zelf had gevangen of ergens zo had gevonden, weten we niet. Maar het was nu zijn haas en daar mocht Guido absoluut niet aankomen.

Uiteindelijk hebben we hem met een stukje vlees weggelokt, zodat Guido het dier in zakken kon doen en kon opruimen.

Rocco was twee dagen boos op Guido.

Echt.

Als Guido in de buurt kwam, draaide hij zijn hoofd om en liep weg.

Je redt zo’n hond, geeft hem een thuis, eten en liefde, maar gooi één half aangevreten haas weg en je relatie staat onder druk.

Een andere keer kwam hij aanlopen met iets in zijn bek waar we nog veel minder blij van werden.

Een wildzwijnschedel.

Met vleesresten.

In verregaande staat van ontbinding.

En maden.

Heel veel maden.

Rocco vond het een schitterend bezit en wilde het graag aan iedereen laten zien.

Wij hadden op dat moment gewoon gasten. En kinderen. Dus terwijl Rocco trots over het terrein paradeerde, liepen wij erachteraan om te proberen dat ding af te pakken.

Dat ging niet gebeuren.

Hij liet niet los.

We woonden inmiddels zelf in een huis op ongeveer vijf minuten rijden van het vakantiecomplex. Uiteindelijk kregen we hem in de auto om naar huis te gaan.

Mét die kop in zijn bek.

Daar zaten we.

Alle ramen open.

Een gelukkige hond achterin.

En een lucht in die auto… werkelijk waar.

Vijf minuten kunnen heel lang duren.

Bij thuiskomst sprong Rocco uit de auto. En toen gebeurde het wonder: hij liet de schedel per ongeluk los.

Die bleef in de auto liggen.

Wij meteen de klep dicht, een riem pakken en Rocco aanlijnen.

Hond naar binnen.

Guido met een zak naar de auto.

Rocco woedend.

Wéér werd er zomaar iets van hem weggegooid.

Guido heeft daarna de auto helemaal schoongemaakt. Maar we hebben het nog weken geroken.

Weken.

Als iemand me ooit vraagt wat ik me herinner van ons leven in Italië, kan ik dus kiezen uit prachtige uitzichten, olijfbomen, lange zomeravonden en een ontbindende wildzwijnkop in de auto.

Allemaal even onvergetelijk. Helaas.

En toen moest het telefoontje van de politie nog komen.

Rocco was blijkbaar ons drie kilometer lange grindpad afgelopen, door het bos richting de hoofdweg. Vermoedelijk was hij mountainbikers tegengekomen en met hen meegelopen.

Gezellig. Nieuwe vrienden. Daar ging hij graag een stukje mee op pad.

Alleen eindigde dat uitstapje bij de politie.

Mensen hadden hem gevonden en gebeld. Gelukkig konden ze zijn chip uitlezen.

Guido kreeg telefoon.

Of het kon dat ze onze hond hadden.

Dus wij naar het politiebureau.

Onze hond ophalen.

Je bedenkt vooraf van alles als je aan een hond begint, maar dit stond toch niet op mijn lijstje.

Rocco zat overigens niet in een cel.

Nee hoor.

De agenten vonden hem geweldig. Er werd gekroeld en hij had al iets lekkers gekregen.

Wij waren geschrokken en meneer zat daar alsof hij een prima middag achter de rug had.

Gelukkig heeft hij dat uitstapje naar de hoofdweg daarna niet meer gemaakt. Maar onze hond had inmiddels wel een politiebezoek op zijn naam staan.

En toch, tussen al die avonturen door, was hij vooral die ontzettend lieve hond.

Die bij me in de keuken kwam liggen.

Die rustig bleef als een bang kindje hem eindelijk durfde te aaien.

Die onder kinderstoelen alle gemorste hapjes opving.

Die door terugkerende gasten soms eerder werd begroet dan wij.

Hij kwam mager bij ons aan en werd een sterke, blije hond die door heel veel mensen geliefd was.

Rocco heeft ons een vermogen gekost.

Autogordels, dierenartsrekeningen, schoonmaakwerk en af en toe een paar jaar van mijn leven als hij weer eens ergens opdook waar hij niet hoorde.

Maar wat hebben we van hem gehouden.

Toen Rocco in 2015 bij ons kwam, was hij ongeveer twee jaar oud. In 2023 is hij overleden, ongeveer tien jaar oud.

Zijn eerste jaren waren verdrietig geweest, maar gelukkig heeft hij daarna nog acht jaar een prachtig leven bij ons gehad. Met ruimte om te rennen, kinderen die dol op hem waren, gasten die hem verwenden en een gezin waar hij helemaal bij hoorde.

Van een eenzame kooi naar een leven vol liefde en avontuur. Wat zijn we blij dat we hem dat hebben kunnen geven.

En wat mis ik hem nog elke dag. ❤️

We zouden minimaal een jaar wachten voordat we weer een hond namen.

Ik ben nog steeds blij dat we ons daar niet aan gehouden hebben.

Later kwam Milo bij ons. Die vonden we broodmager op ons terrein, waar hij lag te sterven. Ook hem hebben we een thuis kunnen geven.

Maar het verhaal van Milo… dat vertel ik een volgende keer.

Rocco, deel 2 — Dertig kilo hond en een reddingsactie zonder resultaat 🐾Onze Rocco was bij ons gekomen als een magere ho...
28/10/2026

Rocco, deel 2 — Dertig kilo hond en een reddingsactie zonder resultaat 🐾

Onze Rocco was bij ons gekomen als een magere hond die een groot deel van zijn jonge leven in een kooi had gezeten.

Eenmaal bij ons op Pian della Bandina bloeide hij helemaal op.

En waar wij ons vooraf nog druk hadden gemaakt over een hond tussen de gasten, bleek Rocco daar zelf een uitstekend plan voor te hebben.

Iedereen werd zijn vriend.

Vooral kinderen.

Ook kinderen die bang waren voor honden. Het was alsof hij dat aanvoelde. Dan bleef hij rustig liggen en liet hij hen zelf dichterbij komen. Eerst een klein stukje, dan nog een stukje. Tot ze hem uiteindelijk durfden te aaien.

Die grote zwarte hond bleef gewoon liggen.

Gasten die een jaar later terugkwamen, hadden soms de auto nog niet uitgepakt of hun kinderen riepen al:

‘Is Rocco er?’

Rocco had ondertussen ook een vaste ochtendronde.

Eerst even bij mij in de keuken kijken, waar ik voorbereidingen trof voor het diner. Daarna langs de appartementen, want daar zaten de gasten buiten te ontbijten.

En je wist maar nooit of iemand iets liet vallen.

Zijn favoriete plek was onder een kinderstoel.

Daar hoefde je nauwelijks iets voor te doen. Gewoon op de juiste plek gaan liggen. De kruimels vielen vanzelf uit de lucht.

Als ik beneden bij het zwembad in de buitenkeuken stond, kwam hij ook graag even kijken. Een stukje vis of vlees ging er wel in.

Groente niet.

Onze teckel Luna vindt groente en fruit heerlijk. Rocco keek naar een stukje komkommer alsof je hem een afwasborstel aanbood.

Maar toen hij eenmaal goed gewend was, ontdekte hij dat er buiten de keuken ook een hele wereld bestond.

En die moest onderzocht worden.

We hadden 122 hectare bos om ons heen. Rocco rende over de heuvels en dwars door de bramenstruiken. Aan het einde van de middag kwam hij uitgeput thuis, slobberde zijn waterbak leeg en ging liggen.

Dan konden de kinderen alle doorns uit zijn vacht plukken.

De volgende dag ging hij weer.

Soms riepen gasten vanaf het zwembad:

‘Liesbeth… kan het kloppen dat we daar Rocco achter een kudde herten zien lopen?’

Dan keek ik.

Herten over de heuvel.

Zwarte Labrador erachteraan.

Blaf, blaf, blaf.

Ja hoor. Dat klopte.

We maakten ons natuurlijk zorgen, want in die bossen zaten ook wilde zwijnen en wolven. Op ons lange grindpad kwamen we ’s avonds geregeld een hele familie wilde zwijnen tegen.

Dan stond er zo’n groot exemplaar voor de auto en wachtten wij gewoon even.

Ik voelde geen enkele behoefte om uit te stappen en te vragen of meneer een stukje kon opschuiven.

Op een dag, midden in het hoogseizoen, kwamen onze kinderen met de kinderen van de gasten aangerend.

‘Mama! Kom! Rocco zit in het ravijn!’

Bij de speeltuin en de parkeerplaatsen liep een ontzettend steile helling naar beneden. Een meter of vijftien, twintig diep.

En daar stond hij. Helemaal onderaan.

Ik keek en zei dat hij vanzelf terug zou komen. Hij kon beneden via het bos een andere route omhoog nemen.

Maar de kinderen waren niet overtuigd.

Rocco moest gered worden.

Nu woonde mijn vader bij ons: opa Johan. Alle gasten kenden hem. Hij was gepensioneerd hovenier, maar dat pensioen was vooral iets op papier.

Hij deed de tuinen, maaide het gras en had een bloementuin en een grote moestuin waar wij heerlijk verse groenten uit haalden. Hij liep bijna altijd in zijn overall en was altijd bezig.

Hij was toen een jaar of 77, 78.

En hij besloot dat hij die hond wel even ging halen.

‘Niet doen, pa!’

Maar opa was al onderweg naar beneden.

Ik ging Guido halen. Want inmiddels was Rocco niet meer mijn grootste zorg.

Guido klom er ook achteraan en mijn vader kwam ondertussen met die hond omhoog.

Onder zijn arm.

Ongeveer dertig kilo Labrador.

Uiteindelijk stonden ze allemaal weer boven. Kinderen opgelucht, hond blij en ik vooral blij dat mijn vader nog heel was.

Toen ritselde er beneden iets.

Rocco hoorde het.

Keek.

En rende rechtstreeks het ravijn weer in.

Daar stonden we dan.

Twee mannen hadden op die helling hun nek gewaagd en meneer was alweer beneden.

Anderhalf uur later kwam hij op zijn gemak weer aanlopen.

Via de andere route.

Vol doorns, dus de kinderen konden weer aan het werk.

Later kwam Milo erbij, ook een hond die we gered hebben. Vanaf dat moment gingen ze samen op avontuur.

Als we die twee een camera hadden omgehangen, hadden we eindelijk geweten waar ze soms een hele middag uithingen. Al weet ik niet of ik alles had willen zien.

Op een dag kwamen ze allebei onder het bloed en vuil thuis. Ze waren gewond geraakt bij een confrontatie met wilde zwijnen. Je kon zien waar de slagtanden hen geraakt hadden.

Dat was echt schrikken.

We zijn direct met ze naar onze dierenarts gegaan. Een fantastische man die gelukkig Engels sprak, want mijn Italiaans was op zo’n moment toch niet helemaal toereikend.

Beide honden moesten worden opgenomen en geopereerd.

Gelukkig konden ze herstellen.

Twee zielige honden, een hoop zorgen en een dubbele dierenartsrekening verder hoopten we dat ze voortaan wat voorzichtiger zouden zijn.

Een paar dagen deden ze rustig aan.

Daarna wilden ze weer op pad.

Rocco had zijn vrijheid gevonden en was bepaald niet van plan daar weinig gebruik van te maken.

Helaas vond hij onderweg ook regelmatig iets wat mee naar huis moest.

En geloof me: een hond die met een stok thuiskomt, is zwaar ondergewaardeerd.

Daarover meer in deel drie. 🙈

Vind je mijn verhalen leuk, volg dan deze pagina Vivo la Vita ❤️

🎉 Ik heb deze week de badge Opkomend talent verdiend, een erkenning voor het maken van aantrekkelijke content die de aan...
26/10/2026

🎉 Ik heb deze week de badge Opkomend talent verdiend, een erkenning voor het maken van aantrekkelijke content die de aandacht van mijn fans trekt!

Italië 🇮🇹Rocco, deel 1 — We zouden een jaar geen hond nemen 🐾Toen wij in maart 2015 naar Italië verhuisden om een appart...
26/10/2026

Italië 🇮🇹

Rocco, deel 1 — We zouden een jaar geen hond nemen 🐾

Toen wij in maart 2015 naar Italië verhuisden om een appartementencomplex te beginnen, hadden Guido en ik een verstandig besluit genomen: voorlopig geen hond.

We hadden al Labradors gehad en vonden het heerlijke beesten. Van die blije, joviale honden die ervan overtuigd zijn dat iedereen speciaal voor hen op aarde is gezet.
Maar onze vorige hond was overleden en we wilden minimaal een jaar wachten. Eerst maar eens kijken hoe dat ging, zo’n vakantiecomplex. Met gasten. En kinderen. Zou een hond daar wel tussen passen?

Een jaar dus.

In mei kwam Rocco.

We kunnen heel goed afspraken maken. Vooral met onszelf. En ze vervolgens samen weer afschaffen.

Op de Facebookpagina van Nederlanders in Italië las ik een oproep over een zwarte hond. Vermoedelijk een kruising tussen een Labrador en een Duitse staande. Als puppy aangeschaft voor een jongen, maar toen hij groter werd, was de belangstelling verdwenen.
Rocco zat in een kooi. Hij werd niet uitgelaten, kreeg nauwelijks eten en water en had een ijskoude winter achter de rug zonder goede beschutting. De jongen gooide ook nog steentjes naar hem.

Een buurman had aangeboden met hem te wandelen, maar dat mocht niet. Hij moest zich er niet mee bemoeien.
De buren gaven hem ondertussen toch eten en water. Soms klommen ze bij hem in de kooi om hem aandacht te geven. En Rocco was alleen maar blij dat er iemand kwam knuffelen.
Uiteindelijk verscheen er opnieuw een bericht. Ze wilden hem daar weghalen en zochten een goed thuis. Er moest vooral genoeg ruimte zijn om te rennen.

Nou. Wij hadden een groot terrein, olijfgaarden en 122 hectare bos om ons heen.
Ik las dat ’s avonds laat. Guido lag al heerlijk te slapen.
Dus ik reageerde dat Rocco bij ons welkom was. Ik moest het alleen nog even met mijn man overleggen.
Klein detail.
De volgende ochtend zei ik:
‘Ik moet je iets vertellen. We krijgen misschien een hond.’

‘Een hond?’

‘Ja. Een zwarte Labradorachtige. Hij heet Rocco. Kijk, dit is zijn foto.’

‘O, dat is goed hoor.’

Dat waren de onderhandelingen.

Wij dachten dat we nog wel even de tijd hadden om spullen te regelen. Maar aan het einde van de middag kwam een bericht: ze gingen hem die avond ophalen en wilden hem de volgende dag brengen.
Rond tien uur ’s avonds kwam het volgende bericht.
‘We hebben hem. We zijn onderweg.’

Onderweg?

Naar ONS?

Wij hadden nog helemaal niks. Dus gauw een waterbak zoeken en kijken wat er nog aan eetbaars in huis was.
Om één uur ’s nachts arriveerde Rocco.

Hij sprong uit de auto, vloog ons in de armen en begon meteen rondjes te rennen. Ze lieten hem gelijk los.

Een zwarte hond. Midden in de nacht. Op zo’n enorm terrein.
Ik dacht: nou, dat was Rocco. We hebben kort van hem mogen genieten.
Maar hij kwam steeds terug. Rennen, terugkomen, knuffelen en weer rennen.

Die eerste nacht namen we hem mee naar onze slaapkamer. Hij sprong op het bed, over ons heen, er weer af en de kamer door.
Wij hadden een hond.
Slaap hadden we even niet.
De kinderen ontdekten de volgende ochtend dat ‘misschien een hond’ inmiddels gewoon bij ons in huis was. Groot feest natuurlijk.

In die eerste weken bleef Rocco voortdurend bij ons. Vooral bij mij. Waar ik ging, ging hij.

Toen we volgens mij voor een verjaardag bij het Lago di Trasimeno werden uitgenodigd, wilden we hem daarom niet alleen thuislaten. We vroegen of hij mee mocht, maar honden waren op die locatie niet toegestaan.
Dus bedachten wij een oplossing: Rocco ging mee in de auto en we zouden hem tussendoor steeds uitlaten.
Dat hadden we weleens eerder gedaan, maar dan was hij hooguit een kwartiertje alleen geweest.
Dit keer duurde het ongeveer een uur.
Toen we bij de auto kwamen, zat hij te huilen. Meteen duidelijk: dit werkte niet. We besloten naar huis te gaan.

Ik stapte in en pakte mijn gordel.
Althans.
Het eerste stukje van mijn gordel.
De rest zat er niet meer aan.
Rocco had hem volledig doorgebeten. De gordels achterin waren ook al grotendeels onder handen genomen.
Wij dachten dat hij even rustig in de auto kon wachten. Rocco had ondertussen besloten de auto te demonteren.
We moesten nog een klein uur naar huis.

Guido legde uiteindelijk een grote knoop in de gordel en zo zijn we teruggereden, met Rocco tussen mijn benen. Die wilde alleen nog maar tegen mij aan zitten.
Achteraf natuurlijk geen veilige oplossing. Maar daar zaten we, met onze goede bedoelingen en een auto vol kapotte gordels.
Daarna kwamen er benches in de auto en hielden we er rekening mee dat hij nog niet zo lang alleen kon blijven.
En toen kwam de rekening.

Eén gordel: 250 euro.

Er moesten er drie of vier worden vervangen.

Ons gratis hondje begon al aardig in de papieren te lopen.
Maar als je dan dat koppie zag, die hond die het liefst de hele dag bij je was… ja. Dan wist je ook dat hij nog heel veel moest leren over zijn nieuwe leven.
En wij blijkbaar ook.

We maakten ons aanvankelijk zorgen of een hond wel tussen onze gasten zou passen.
Daar heeft Rocco ons heel snel antwoord op gegeven.
Maar dat vertel ik in deel twee. ❤️
Vind je mijn verhalen leuk? Volg dan deze pagina

De container had geen haast. Wij wel. 🌴Onze verhuizing naar Curaçao — deel 3 van 3Op 1 juni kregen we de sleutel van onz...
26/10/2026

De container had geen haast. Wij wel. 🌴
Onze verhuizing naar Curaçao — deel 3 van 3

Op 1 juni kregen we de sleutel van onze villa. Een dag later stond de container op de oprit, met onze complete inrichting erin.
We mochten hem absoluut niet openmaken. Het zegel mocht niet verbroken worden. Eerst moest de douane komen.

Dus wachtten we.
Donderdag belde ik maar eens wanneer er iemand kwam.
“O, jullie mogen hem zelf openmaken.”
Natuurlijk. Dinsdag absoluut verboden, donderdag kennelijk een doe-het-zelfproject.
“En wanneer komen de mannen om hem leeg te halen?”

Vrijdag hadden ze het druk. Zaterdag kon misschien wel.
Later belde de baas terug. Voor een paar man, een paar uur uitladen, werd een bedrag van duizenden guldens genoemd. Volgens mij zelfs zesduizend.
Ik wilde de meubels alleen uit de container hebben. Niet opnieuw kopen.
Begrijp me goed: mensen die zwaar werk doen, moeten goed betaald worden. Maar dit vond ik echt veel te veel.

Er kwam een tweede voorstel: contant, zonder bon. Dan kon er wat van de prijs af.
Nog steeds duizenden guldens.
“Nee, dank je. Ik regel zelf wel mensen.”
Daar werd de toon niet gezelliger van. Dan moest de container vrijdag vóór zes uur leeg zijn. Hij zou worden opgehaald, want hij was weer nodig.
“Hoe ga je dat regelen? Je bent hier net.”
Ja, ik was net aangekomen. Mijn contactenlijst gelukkig niet.
Dus gingen de appjes en mailtjes eruit. Suzanne vroeg rond, anderen dachten mee.

Zelf kon ik nauwelijks tillen. In Nederland had ik een zware eiken kast op mijn arm gekregen, met een ontstoken pees als souvenir.
Ik had per se massief hout gewild. Mijn arm had liever spaanplaat gehad.
Via Suzanne kwamen twee fantastische jongens helpen. Een jaar of zeventien, achttien. Ze moesten eerst nog naar school.
Daarna kregen ze bij ons praktijkles: ‘Hoe krijg je een halve meubelzaak uit een stalen doos?’
Wat hebben die jongens gewerkt.
Guido had alvast gedaan wat hij kon. Daarna haalden ze samen de rest eruit. Kasten, banken, tafels, bedden. Alles de garage in, dozen naar een slaapkamer.
En ja, die jongens hebben we daar goed voor betaald. Met plezier. Voor een heel ander bedrag dan ons eerder was genoemd.
Of ze daarna gillend zijn weggerend, weet ik niet. Maar als ze ooit nog iemand met een aanhanger en een eiken kast zien, steken ze vermoedelijk over.

Dankzij hen was de container vóór zes uur leeg.
Opgelucht belde ik het kantoor.
“Vandaag ophalen lukt niet meer. Dat wordt maandag of dinsdag.”
…
Dinsdag.
Hij werd dinsdag opgehaald.
Daar stond hij dus het hele weekend. Leeg op onze oprit.
Wij hadden gebeld, geregeld, gesjouwd en gezweet om die vrijdagdeadline te halen.
Maar de container?
Die had blijkbaar gewoon een lang weekend geboekt.

Vind je mijn verhalen leuk over ons leven van Italië naar Curaçao volg dan mijn pagina Vivo la Vita

Twee fornuizen en een kringloopverbodOnze verhuizing naar Curaçao — deel 2 van 3Ik had één maand om een complete villa i...
25/10/2026

Twee fornuizen en een kringloopverbod
Onze verhuizing naar Curaçao — deel 2 van 3

Ik had één maand om een complete villa in te richten.
Dus reden we met een aanhanger door Brabant alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor het leegmaken van Marktplaats.
Gelukkig hadden we een mooie basis: de teakhouten meubels van mijn tante, die naar een verzorgingstehuis was verhuisd. Haar eettafel, stoelen, boekenkast, dressoir en salontafel kregen bij ons een nieuw thuis.
Maar er moest nog véél bij.
Guido was na drie avonden zoeken klaar met Marktplaats.
“Ik word gillend gek. Ik kan die kast niet vinden.”
Dan keek ik en vond ik er wel een. Misschien gebruikte ik betere zoekwoorden. Of Marktplaats dacht: geef die vrouw een kast, anders blijft ze bezig.

Voor de keuken wilde ik heel graag een Boretti-fornuis. Zo eentje voor het raam, zodat ik tijdens het koken naar buiten kon kijken.
Ik vond een prachtige zilverkleurige. Opgehaald. Helemaal gelukkig.
Tot ik een witte zag.
Hoogglans wit. Net als de keuken.
Dus toen hadden we twee fornuizen.
Ik vind dat zelf geen besluiteloosheid. Meer voortschrijdend inzicht met een aanhanger.
De zilverkleurige hebben we later op Curaçao verkocht. De witte staat nu voor het raam.

Ondertussen struinde ik kringloopwinkels af. Lampen, schilderijen, aankleding. Ik vond zelfs een gave paspop.
Die stond niet op de lijst, maar ik vond het ook zo ongezellig om alles aan die lijst over te laten.
Volgens Guido mag ik voorlopig niet meer naar een kringloop😬🤣

We ontmoetten ook ontzettend lieve mensen. Bij een familie mochten we vrijwel nieuwe boxsprings ophalen uit het huis van hun overleden ouders. Of we ook lampen konden gebruiken? En een eiken kast?
We zijn drie keer heen en weer gereden. Prachtige spullen die we zomaar meekregen. Later stuurde ik foto’s van hun nieuwe plek op Curaçao. Dat deed ik bij meer mensen, en die reacties waren zó leuk

Thuis liep ondertussen alles vol.
De opslag bij mijn tante: na drie dagen vol.
Een grote gehuurde opslagruimte: ook vol.
Nog eentje erbij.
En daarna nóg eentje.
Onze gereserveerde container moest dus een maatje groter. Mijn inschattingsvermogen had blijkbaar minder inhoud dan mijn aanhanger.
Bij het uitladen kreeg ik ook nog een zware eiken kast op mijn arm.
Ik wilde degelijk meubilair. Nou, dat was het. De kast gaf geen krimp. Mijn arm wel.

Maar op 23 april ging alles de container in.
Gelukt.
Ik dacht dat het moeilijkste achter de rug was.
Achteraf een bijzonder schattige gedachte.

In deel 3: een container die dicht bleef, een arm die niet meewerkte en twee pubers die ons kwamen redden.

Jiehaaaa!! Er zijn al 2700 mensen die mijn avonturen leuk vinden en volgen. Ik schrijf over ons leven van Nederland naar...
24/10/2026

Jiehaaaa!! Er zijn al 2700 mensen die mijn avonturen leuk vinden en volgen. Ik schrijf over ons leven van Nederland naar Italië, terug naar Nederland en dan nu Villa Kòlibri Ocean View op Curaçao

Adres

Straat
Rijen
1234ZK

Telefoon

0031613078737

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Vivo la Vita nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Reisbureaus in de buurt