Kamienna Góra/Landeshut

Kamienna Góra/Landeshut Na swojej stronie przedstawiam porównania zdjęć naszego miasta z XIX-XX wieku i teraźniejszości

10 lat strony „Kamienna Góra / Landeshut”Na początku lipca 2026 roku minęło dokładnie 10 lat od powstania strony „Kamien...
15/07/2026

10 lat strony „Kamienna Góra / Landeshut”

Na początku lipca 2026 roku minęło dokładnie 10 lat od powstania strony „Kamienna Góra / Landeshut”. Przez tę dekadę zgromadziła ona ponad 3,4 tysiąca obserwujących, a na jej łamach opublikowano 127 postów oraz ponad 250 fotografii, dokumentujących historię naszego miasta.

Od samego początku celem tej inicjatywy było nie tylko zachowanie pamięci o przeszłości Kamiennej Góry, lecz także ukazanie jej niezwykłego piękna i bogatego dziedzictwa. To opowieść o mieście, które przez lata tętniło życiem o dawnych przedsiębiorstwach, kinach, gospodach, ulicach i ludziach, którzy tworzyli jego wyjątkowy charakter. Strona pokazuje również, jak wiele zmieniło się na przestrzeni lat, zachęcając do refleksji nad historią miejsca, które dla wielu pozostaje domem.

Ogromną wartością tej społeczności są jej odbiorcy. Pod publikowanymi materiałami regularnie pojawiają się liczne komentarze, wspomnienia oraz ciekawe dyskusje, dzięki którym historia Kamiennej Góry wciąż żyje i jest wspólnie odkrywana na nowo.

Każdy zamieszczony materiał powstaje z dużą starannością. Treści są poprzedzone analizą dostępnych źródeł i weryfikacją informacji, aby przekazywać rzetelną, sprawdzoną i wartościową wiedzę o historii naszego miasta.

Dziesięć lat działalności to ważny jubileusz, ale z pewnością nie koniec tej historii. Już wkrótce na stronie pojawią się kolejne archiwalne fotografie, nieznane ciekawostki oraz nowe publikacje poświęcone dziejom naszego malowniczego miasta – Kamiennej Góry / Landeshut.

Dzisiejsze zestawienie stanowi swoistą podróż w czasie do 1912 roku, kiedy to pierzeja kamienic przy obecnej ulicy Adama...
12/04/2026

Dzisiejsze zestawienie stanowi swoistą podróż w czasie do 1912 roku, kiedy to pierzeja kamienic przy obecnej ulicy Adama Mickiewicza (ówczesnej Friedrichstraße) tworzyła harmonijną i pełną wdzięku przestrzeń miejską, będącą świadectwem estetycznej wrażliwości swojej epoki.

Pierwsza kamienica od lewej lewej strony (Friedrichstraße 11, dziś Adama Mickiewicza 16) mieściła niegdyś kawiarnię i cukiernię Richarda Bettermana, miejsce, w którym codzienność splatała się z chwilą wytchnienia, a zapach kawy i świeżych wypieków wypełniał wnętrza subtelną atmosferą mieszczańskiego życia. Obecnie w miejscu dawnej cafe Betterman funkcjonuje salon optyczny, aczkolwiek jeszcze do niedawna działał w tym miejscu sklep zoologiczny „Ara”.

Kolejny budynek obecnie Adama Mickiewicza 14 (dawniej Friedrichstraße 10), był siedzibą zakładu zegarmistrzowskiego Josefa Ludwiga, przestrzeni, w której precyzja rzemiosła i szacunek dla czasu znajdowały swój wyraz w kunszcie codziennej pracy. Obecnie lokal pozostaje pusty, choć jeszcze nie tak dawno mieścił się tu sklep z bielizną.

Kamienica przy Friedrichstraße 9 (obecnie Adama Mickiewicza 12) należała do katolickiego zgromadzenia sióstr zakonnych, wpisując się w duchowy i społeczny krajobraz dawnego miasta. Do nie tak dawna w tym budynku mieściło się biuro podróży „Barbados”.

Z kolei w budynku przy Adama Mickiewicza 10 (dawniej Friedrichstraße 8 ) działalność prowadził Julius Werner, właściciel zakładu produkującego szczotki , jeden z wielu przedstawicieli rzemiosła, które niegdyś współtworzyło ekonomiczną i społeczną tkankę miasta.

Archiwalny obraz tej ulicy ukazuje przestrzeń spójną, uporządkowaną i nasyconą detalem architektonicznym. Bogato zdobione elewacje, wyważone proporcje oraz dbałość o estetykę świadczyły o wysokiej kulturze budowlanej i poczuciu odpowiedzialności za wspólną przestrzeń.

Współczesny stan zabudowy zdaje się jednak odbiegać od tej dawnej harmonii. Uproszczone formy, zatarcie detalu i przypadkowe ingerencje w wygląd elewacji sprawiły, że pierwotny charakter kamienic uległ znacznemu osłabieniu.

Przywrócenie tym budynkom ich historycznego wyrazu nie byłoby jedynie zabiegiem estetycznym, lecz także aktem przywracania pamięci o mieście, jego tożsamości i dziedzictwie. Odpowiednio przeprowadzona rewitalizacja mogłaby sprawić, że ulica ta ponownie stałaby się jedną z najbardziej reprezentacyjnych i rozpoznawalnych przestrzeni, godną swojej historii i miejsca, jakie zajmuje w tkance miejskiej.

Dzisiejsze zestawienie przedstawia ulicę Gartenstraße, która do dziś zachowała swoją nazwę jako ulica Ogrodowa, niezmien...
07/04/2026

Dzisiejsze zestawienie przedstawia ulicę Gartenstraße, która do dziś zachowała swoją nazwę jako ulica Ogrodowa, niezmienioną od czasów powojennych. Zmieniła się jednak niemal całkowicie jej zabudowa. Niegdyś tworzyły ją liczne domy, w większości o dwuspadowych dachach, co wyraźnie widoczne jest na starej fotografii.

W jednym z tych budynków, po lewej stronie przez kilka lat funkcjonował zakład stolarski Hermanna Beiera. Nie był to jedyny punkt usługowy w tej okolicy w pozostałych domach mieściło się wiele innych działalności, do których historii powrócę w kolejnych wpisach poświęconych ulicy Ogrodowej.

Na archiwalnym zdjęciu w tle dostrzec można również charakterystyczną wieżę kościoła św. Piotra i Pawła, stanowiącą ważny element ówczesnego krajobrazu.

Otoczenie tej części miasta uległo jednak ogromnym przemianom. W latach 60. XX wieku dawne kamienice zostały zastąpione blokami mieszkalnymi, które stoją tam do dziś. Osoby, które nigdy nie widziały tej starej fotografii, często nie zdają sobie sprawy, jak odmienna była niegdyś zabudowa tego miejsca.

Pozostawiam wszystkim przestrzeń do refleksji, która architektura lepiej wpisuje się w charakter tej ulicy, ta dawna czy współczesna?

Dzisiejsze zestawienie poświęcone jest dawnemu domowi i sklepowi „Pursch”, który mieścił się przy Langhansstraße 11 (obe...
06/04/2026

Dzisiejsze zestawienie poświęcone jest dawnemu domowi i sklepowi „Pursch”, który mieścił się przy Langhansstraße 11 (obecnie ul. Karola Miarki 20).

Historia rodziny Pursch sięga 1885 roku, kiedy to Hermann Pursch wraz z żoną Christiane oraz synami Oscarem i Brunonem przybył z Głogowa do Landeshut, aby otworzyć pasmanterię specjalizującą się w sprzedaży tkanin lnianych, płóciennych i wełnianych. Początki działalności były niezwykle skromne, Hermann wynajął niewielki lokal w narożnym budynku, w miejscu, gdzie w 1905 roku wzniesiono nowy ratusz. Kapitał początkowy w wysokości 3000 marek pochodził z pożyczki udzielonej przez jego byłego pracodawcę. Dzienne dochody początkowo wynosiły zaledwie trzy marki, jednak dzięki wytrwałości, pracowitości oraz oferowaniu wysokiej jakości towarów w przystępnych cenach, działalność zaczęła się dynamicznie rozwijać.

Po pięciu latach Hermann wynajął znacznie większy lokal przy Schmiedeberger Straße, naprzeciwko dawnej apteki „Löwen”, w miejscu należącym później do kupca Moslera. W latach 1900–1905 był również właścicielem sklepu w Lubawce, zlokalizowanego na rynku obok hotelu „Kyffhäuser”.

W 1905 roku, po wygaśnięciu dzierżawy dotychczasowego lokalu, Hermann Pursch nabył dom przy Böhmische Straße 11 (późniejsza Langhansstraße). Budynek ten mieścił wcześniej sklep mięsny z zaledwie dwiema niewielkimi witrynami. Nowy właściciel przeprowadził gruntowną przebudowę parteru, tworząc pięć dużych, reprezentacyjnych witryn sklepowych, a następnie zmodernizował również pierwsze piętro. Już rok później, w 1906 roku, Hermann i Christiane przekazali prowadzenie firmy swoim synom i przeszli na emeryturę.

Oscar Pursch, urodzony 23 lipca 1879 roku w Głogowie, po ukończeniu szkoły zdobywał doświadczenie zawodowe we Wrocławiu, po czym dołączył do rodzinnego biznesu. Wspólnie z bratem prowadził sklep, który w dni powszednie był czynny do godziny 21:00, a w niedziele do 19:00. Zgodnie z ówczesnymi zwyczajami, w niedzielne poranki witryny zasłaniano czarnymi tkaninami, aby nie rozpraszać wiernych udających się na nabożeństwa. W 1924 roku Oscar ożenił się z Johanną Hoffmann, z którą miał jednego syna i dwie córki. Po wysiedleniu rodziny z tych terenów zamieszkał w Langelsheim am Harz, gdzie przez kilka lat ponownie prowadził niewielki biznes tekstylny.

Bruno Pursch, urodzony 17 stycznia 1882 roku w Głogowie, uczęszczał do Realschule w Landeshut, po czym dołączył do rodzinnej firmy. Wspólnie z bratem prowadził działalność aż do ich wysiedlenia w 1946 roku.

Obecnie w miejscu dawnego sklepu Pursch nadal funkcjonuje sklep odzieżowy. Przez wiele lat mieścił się tam również sklep spożywczy „Społem”. Niestety, kamienica, która niegdyś wyróżniała się bogatymi zdobieniami architektonicznymi, dziś jest w znacznym stopniu zniszczona, a na chwilę obecną brak jest perspektyw na ich przywrócenie.

Dzisiejsze zestawienie przedstawia drugi ratusz kamiennogórski (tymczasowy).7 września 1831 roku zawaliła się wysoka wie...
16/03/2026

Dzisiejsze zestawienie przedstawia drugi ratusz kamiennogórski (tymczasowy).

7 września 1831 roku zawaliła się wysoka wieża ratusza stojącego na kamiennogórskim rynku. Wydarzenie to skłoniło władze miejskie do rozważań nad budową nowej siedziby magistratu. Odbudowa starego ratusza oraz jego gruntowny remont nie wchodziły jednak w grę budynek wzniesiono bowiem na podmokłym terenie, co przez lata prowadziło do jego stopniowej degradacji.

Przez kolejne dziesięciolecia urzędnicy miejscy funkcjonowali w mocno okrojonym i zniszczonym gmachu. Dopiero w 1873 roku, po 42 latach urzędowania w starym budynku, cały magistrat przeniósł się do nowo zakupionego domu kupieckiego, znajdującego się na rogu Böhmische Straße (później Langhansstraße, obecnie ul. Karola Miarki) oraz Kirchgasse. Barokowa kamienica została wzniesiona w 1789 roku przez Johanna Ernsta Conrada. W latach 60. XIX wieku przeszła ona w ręce wpływowej rodziny Semperów z Landeshut.

Od samego początku zakładano jednak, że nowa siedziba magistratu w tym miejscu będzie miała charakter tymczasowy. Z biegiem lat budynek stawał się coraz mniej funkcjonalny i zbyt mały, by pomieścić rozwijającą się administrację miejską. W końcu zapadła decyzja o budowie nowego ratusza. Do dziś na fasadzie budynku znajduje się tablica pamiątkowa przypominająca o okresie, gdy mieścił się tam ratusz.

Nowy gmach miał powstać w rejonie Bramy Górnej (Obertor), w miejscu jednej z głównych bram dawnego miasta. 12 sierpnia 1902 roku rada miejska Landeshut podjęła uchwałę o zakupie tego terenu, a 29 stycznia 1903 roku zapadła decyzja o budowie nowego ratusza. Koszt inwestycji oszacowano na 246 500 marek. Kamień węgielny pod budowę położono 23 czerwca 1904 roku, natomiast uroczyste otwarcie nowej siedziby władz miejskich odbyło się 30 listopada tego samego roku.

Na szczególną uwagę zasługuje hojność zamożnych mieszkańców Landeshut, dzięki którym wnętrza ratusza zostały bogato wyposażone.
Lokalny właściciel tkalni Methner ufundował kolorowe witraże. Radny miejski i właściciel fabryki Prerauer zasponsorował okazały kominek. Burmistrz Burkhardt zakupił brązowe popiersie cesarza. Do sali obrad rady miejskiej (dzisiejszego gabinetu burmistrza) fabrykant Frahne przekazał olejne portrety pary cesarskiej oraz piękny dywan. Rodzina fabrykantów Hamburger ufundowała meble.

Z kolei zastępca burmistrza oraz radny medyczny Tajnej Inspekcji Lekarskiej dr Koehler, a także radni miejscy Honigbaum, Neumann, Schütz i dr Elstner zakupili unikatowy zegar stojący, który do dziś znajduje się w gabinecie burmistrza. Radny Kallinich ozdobił go kunsztownie rzeźbionym drewnianym herbem miasta.

Piękne okno witrażowe klatki schodowej było darem radnego miejskiego i kupca Hiersemenzela. Fotograf Böttcher podarował fotografię przedstawiającą przyjęcie cesarza w Landeshut 11 stycznia 1904 roku. Natomiast radny miejski i fabrykant Rinkel ufundował wyrzeźbioną w piaskowcu scenę walk z husytami, która do dziś zdobi elewację ratusza.

Lista darczyńców była znacznie dłuższa, praktycznie każdy z zamożniejszych mieszkańców Landeshut dołożył swoją cegiełkę do powstania nowego ratusza, który stoi w mieście do dziś.

Budynek, który przez 31 lat pełnił funkcję ratusza, zachował się do naszych czasów. Od lat 90. XX wieku na jego parterze działa restauracja Mini Max, natomiast pozostała część kamienicy pełni funkcję mieszkalną. Niedawno dawny ratusz przeszedł remont, a na przygotowanym zestawieniu można dostrzec, jak bardzo zmienił się jego wygląd na przestrzeni lat.

Dzisiejsze zestawienie poświęcone jest ulicy Browarowej, dawniej znanej jako Brauhaus Straße.To miejsce skrywa niezwykle...
14/03/2026

Dzisiejsze zestawienie poświęcone jest ulicy Browarowej, dawniej znanej jako Brauhaus Straße.

To miejsce skrywa niezwykle bogatą historię oraz wiele ciekawych opowieści. Dawny Plac Browarowy był niegdyś rozległą przestrzenią o wymiarach około 100 metrów długości i 30 metrów szerokości. W samym jego centrum znajdował się owalny skwer obsadzony lipami, a otaczające go wyższe i niższe domy tworzyły zwartą, malowniczą zabudowę zamykającą cały plac.

Najbardziej imponującym budynkiem był młyn należący do Friedricha Peiskera wraz z przylegającą do niego rezydencją (dawniej dom nr 5). Po każdych żniwach rolnicy z Landeshut przywozili tu swoje zboże do zmielenia. Gotowa mąka trafiała następnie ogromną rynną z drugiego piętra prosto do wozów czekających pod budynkiem. W samej rezydencji, oprócz właściciela, znajdowały się również mieszkania wynajmowane innym mieszkańcom.

Naprzeciwko młyna, pod numerem 4, znajdował się dom należący do handlarzy żelazem z Landeshut. Budynek ten w latach 1911–1925 nabyli od rzeźbiarza Eduarda Kallinicza.

Tuż obok stał dom rzeźnika Artura Putzkiego (nr 3).
Z mięsa dostarczanego z Landeshut powstawały tutaj znakomite wyroby wędliniarskie, które sprzedawano później w sklepie mięsnym mieszczącym się przy rynku pod adresem Markt 21.

Po lewej stronie młyna Peiskera znajdował się dom mistrza szewskiego Karla Mau (nr 6), którego właścicielką w latach 1925–1938 była Frieda Ansorge.

Kolejny budynek (nr 7) należał do pani Grabs, a swoją pracownię prowadził tam także zdun Wilhelm Quester.

Następny dom numer 8, należał do browaru Engelhardt. Mieściła się tam również karczma „Stadtbrauerei” (Browar Miejski). Około 1900 roku zarządzał nią M. Fink, a później właścicielami byli kolejno Andreas Sommer, Emma Grimmig oraz Wilhelm Franzke. Właśnie tutaj odbywał się coroczny festyn Karnöffel organizowany przez Związek Mieszczański i Strzelecki Landeshut. W tym domu mieszkał również producent wody mineralnej Hermann Büttner. Jego syn, Hermann Gustav, przejął później studio fotograficzne Czechatz przy Wallstrasse 1, a następnie otworzył własny zakład fotograficzny przy Obertor nr 1.

Naprzeciwko browaru miejskiego, pod numerem 1, znajdował się sklep z wyrobami skórzanymi prowadzony przez Karla i Johannę Rummel. Małżeństwo miało dwóch synów Karla i Petera.

Pomiędzy numerem 1 a domem rzeźnika Putzkiego znajdował się tył budynku dawnej gospody „Gorkauer”, później znanej jako „Namslauer”.

Dziś większości tych budynków już nie ma. Ocalał jedynie dawny budynek browaru. Reszta zniknęła bezpowrotnie, pozostawiając jedynie wspomnienia o miejscu, które niegdyś tętniło życiem. Dziś trudno sobie wyobrazić, jak urokliwa była to uliczka i jak wiele historii kryło się w jej murach

Dzisiejsze zestawienie przedstawia pierzeję północną naszego rynku fragment miasta, którego kamienice przez stulecia tęt...
14/10/2025

Dzisiejsze zestawienie przedstawia pierzeję północną naszego rynku fragment miasta, którego kamienice przez stulecia tętniły życiem i mieściły rozmaite działalności. Każdy z tych domów ma swoją niepowtarzalną historię, często sięgającą XVIII wieku

🏠 Kamienica nr 24 (obecnie Muzeum Tkactwa)

Kamienica została wzniesiona na początku XVIII wieku. Według lokalnych przekazów, w jej miejscu miał niegdyś stać klasztor templariuszy.
Z dawnych zapisów wiadomo, że w 1774 roku dom nabyła firma lniarska Johanna Davida Fischera, którego król Prus Fryderyk II mianował „Pruskim Radcą Handlowym”. Niestety z biegiem lat przedsiębiorstwo upadło z powodu strat finansowych.

W 1816 roku nieruchomość przeszła w ręce Daniela Kauffmanna krewnego rodziny Fischer. Kauffmann był jedną z ważniejszych postaci w mieście, pełnił funkcje radnego miejskiego, starosty, członka izby handlowej oraz rady kościelnej. Po jego śmierci w 1874 roku, wdowa Anna Kauffmann sprzedała kamienicę loży masońskiej w 1917 roku, która pozostawała właścicielem kamienicy do 1939 roku.

W latach 1939–1945 mieściło się tu muzeum historii lokalnej. Przez lata działały tu również prywatne zakłady i sklepy, m.in. warsztat Roberta Schuberta, warsztat szklarski Blausiusa oraz sklep z galanterią skórzaną Krinke-Schmidt, prowadzony przez Paula Krinke i jego zięcia Willego Schmidta.
Dziś w tym historycznym budynku mieści się Muzeum Tkactwa.

🏠 Kamienica nr 25 (obecnie Plac Wolności 10)

Według księgi adresowej z 1911 roku, właścicielem domu był piernikarz Josef Drößler, który później sprzedał kamienicę nauczycielowi Josefowi Pautschowi.
W tym samym czasie w budynku działał sklep spożywczy Hermanna Grundmanna, a kilka lat później w jego miejscu Kurt Keil otworzył restaurację „Unter den Lauben”.

🏠 Kamienica nr 26 (obecnie Plac Wolności 9)

W roku 1870 właścicielem budynku był pan Kobisch. W grudniu tego samego roku Heinrich Bartsch otworzył tu sklep z cygarami i tytoniem.
Około 1911 roku mistrz ciesielski Hermann Krause prowadził w tym miejscu zakład pogrzebowy i sklep z trumnami następnie biznes przejął Gustav Bruchmann. W późniejszych latach sąsiedni sklep papierniczy Schultze wykorzystywał dużą witrynę domu pogrzebowego jako swoją ekspozycję.

🏠 Kamienica nr 27 (obecnie Plac Wolności 8.)

W tej kamienicy znajdowała się księgarnia oraz sklep papierniczy Paula Schultze, oferujący artykuły papiernicze, szkolne i biurowe.
Zachowane zdjęcie z widoczną, malowaną reklamą na elewacji budynku daje wyobrażenie o bogatej ofercie tego sklepu. Według księgi adresowej właścicielem kamienicy był kupiec Gustav Renner.

🕰️ Dziś i dawniej

Dziś część tych kamienic odzyskała swój dawny blask, a inne wciąż czekają na renowację. „Pod filarami” tych kamienic działały na przestrzeni lat liczne sklepy i biznesy, które zmieniały się wielokrotnie. Aczkolwiek duch historii nadal unosi się w tym miejscu, przypominając o dawnych mieszkańcach i ich działalności.

Dzisiejsze zestawienie przedstawia dawną ulicę Liebauer Straße (obecnie ulicę Ludwika Waryńskiego). Na pierwszym planie ...
10/10/2025

Dzisiejsze zestawienie przedstawia dawną ulicę Liebauer Straße (obecnie ulicę Ludwika Waryńskiego). Na pierwszym planie widoczne są fragmenty fasad kamienic o dawnych numerach 17 i 18 (obecnie 32 i 34).

W kamienicy nr 18 (po lewej stronie) swoją działalność prowadził Robert Flamm, mistrz powoźnictwa. Z kolei w sąsiedniej kamienicy nr 17 (po prawej stronie) Adolf Hofmann prowadził swój zakład kowalski.

Dziś w miejscu dawnego warsztatu Roberta Flamma mieści się biuro ubezpieczeń. Można przy tym zauważyć, że fasada budynku wraz z jej dawnymi zdobieniami uległa znacznej degradacji i zniszczeniu. Natomiast w miejscu zakładu kowalskiego Adolfa Hofmanna funkcjonuje obecnie kilka różnych działalności, m.in. sklep z roletami, punkt pocztowy oraz kancelaria adwokacka.

Warto dodać, że kamienica ta została całkowicie przebudowana i dziś nie przypomina swojego pierwotnego wyglądu

Post „odświeżony” o zmianę starego zdjęcia ratusza na zdjęcie w dobrej jakości i w kolorze, poniższe zestawienie przeds...
01/10/2025

Post „odświeżony” o zmianę starego zdjęcia ratusza na zdjęcie w dobrej jakości i w kolorze, poniższe zestawienie przedstawia jak wyglądał kamiennogórski ratusz stojący na rynku u jego schyłku w roku 1873. Poniżej również treść opisowa starego postu.

Dzisiejsze zestawienie przedstawia możliwe, że pierwsze i jedno z nielicznych zdjęć starego ratusza stojącego w rynku, które zostało wykonane w 1873 roku czyli 2 lata przed jego wyburzeniem. Pierwszy ratusz mieszczący się w rynku został zbudowany w 1564 roku, posiadał 43 metrową wieżę, która była najwyższą budowlą w mieście. Biura administracji miasta, magistratu, sądu i rady znajdowały się na pierwszym piętrze gmachu. W budynku ratusza mieściła się również duża sala w której organizowano wszelakie uroczystości i wesela. Oprócz tego w murach starego ratusza znajdowało się archiwum, cele więzienne oraz piwnica ratuszowa w której funkcjonowała karczma. 11 października 1638 roku ratusz został zniszczony przez pożar wraz z wieżą ratuszową. Koszt wzniesienia nowego budynku wyniósł 1400 talarów, na ten cel aptekarz Christoph Vielhauer pożyczył administracji miejskiej aż 320 talarów. Nową wieżę ratuszową wybudowano w 1661 roku. Niestety po upływie 59 lat, a dokładnie w 1720 roku wieża wymagała solidnego remontu. Po upływie kolejnych 60 lat, a mianowicie 7 września 1780 roku wieża ratusza otrzymała nowy szpic ze złoconą głowicą i wiatrowskazem, który sfinansował Pan Engemann, najstarszy mieszkaniec Landeshut, który w tamtym czasie miał już 91 lat. Renowacja wieży kosztowała 508 talarów i 20 srebrnych groszy. Szpic wieży został pozłocony przez braci Johanna Christiana i Christopha Gottfrieda Schillera z Landeshut. W XIX wieku dookoła ratusza stało 35 stoisk handlowych. W 1828 roku koszt postawienia takiego kramu na rynku wynosił 50 talarów. 7 września 1831 roku o godzinie 17:25 zawaliła się wieża ratuszowa.. Po tej katastrofie, miasto nie miało w planach odbudowy wieży. Stary ratusz działał do 1873 roku w 1875 roku został rozebrany wraz z innymi budynkami gospodarczymi do niego przynależącymi. Międzyczasie w 1873 roku miasto nabyło dom kupiecki przy Böhmische Strasse/Langhansstrasse i na 31 lat przeniosło do niego całą siedzibę magistratu. CDN..

Już niebawem pojawi się nowy post dotyczący tego co łączy Landeshut z Nowym Yorkiem? 🏙️🏦🕍
24/08/2025

Już niebawem pojawi się nowy post dotyczący tego co łączy Landeshut z Nowym Yorkiem? 🏙️🏦🕍

Adres

Kamienna Góra
58-400

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Kamienna Góra/Landeshut umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria