Pieniężno

Wskazówki dojazdu

Pieniężno Pieniężno na Warmii, Prusy Wschodnie Niemieccy koloniści osadzeni tu po lokacji miasta przez Krzyżaków przyswoili ją fonetycznie jako Mehlsack ("worek mąki").

Najstarsza znana nazwa związana z miejscowością jest pochodzenia staropruskiego i brzmiała Melcekuke (od "malte", "malko" – drzewo, zarośla, las i "kuke", "kauks" – diabeł, czart, czyli "czarci las"). Osadnictwo mazurskie w Prusach Książęcych w następnych wiekach sprawiło, że pojawiła się także równoległa forma polska Melzak. Po przyłączeniu do Polski w 1945 w użyciu znajdowała się nazwa Mąkowory, przez chwilę też Wewno ( od terra WEwa). W 1947 na mocy rozporządzenia ministrów administracji publicznej i ziem odzyskanych z 12.11.1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości nazwę ponownie zmieniono i odtąd miasteczko nosi nazwę Pieniężno, na cześć Seweryna Pieniężnego juniora – wydawcy przedwojennej polskiej "Gazety Olsztyńskiej. Prusowie założyli w tym miejscu gród obronny, który nazywał się Melcekuke. Ostatnim księciem staropruskim był prawdopodobnie Wewa. W połowie XIII w. stoczył krwawy bój z Krzyżakami ponosząc klęskę. W efekcie, zgodnie z umową między Krzyżakami a papieżem Innocentym IV, Warmię otrzymał biskup, a Terra Wewa przekazana została kapitule. Pierwsze zapiski w kronikach zakonu krzyżackiego podają datę 1282 r., kiedy to biskup warmiński przekazał posiadłości Wewy kapitule z poleceniem założenia parafii i wzniesienia kościoła. Krzyżacy nazywali miasto Mehlsack. wikip. Nie jest dokładnie znana data nadania praw miejskich, niektóre źródła podają 1295 r., jednak w dokumentach po raz pierwszy nazwy civitas (łac. – miasto) użyto w 1312 r., gdy kapituła warmińska wystawiła przywilej lokacyjny na prawie chełmińskim. Ze względu na zniszczenie miasta w ponad 90% zimą 1945 r., administracja polska nie zaliczyła miejscowości do miast. Pieniężno odzyskało prawa miejskie dopiero w 1973 r.

https://wspominajbydgoszcz.blogspot.com/2016/07/pieniezno-sprawa-bydgoska.htmlNie wiem co w ciągu tych 10 lat zmieniło s...
16/09/2026

https://wspominajbydgoszcz.blogspot.com/2016/07/pieniezno-sprawa-bydgoska.html
Nie wiem co w ciągu tych 10 lat zmieniło się w Bydgoszczy, ale w Pieniężnie ruszyło kilka inwestycji i jest szansa, że niedługo coś się zmieni wokół ratusza. Trzymamy kciuki.

Przemierzając Warmię i Mazury natrafiliśmy na Pieniężno, miasto liczące blisko 3000 mieszkańców położone nad rzeką Wałszą. Pod względem ...

Dawno nie było starej pocztówki z Malzaku.
16/09/2026

Dawno nie było starej pocztówki z Malzaku.

Wspomnienie :)
09/09/2026

Wspomnienie :)

O pruskiej rodzinie Dromler z Melzaku Andrzej Dromler, burmistrz Melzaku/Pieniężna. Zm. 1742 r.Epitafium Andrzeja Dromle...
23/08/2026

O pruskiej rodzinie Dromler z Melzaku

Andrzej Dromler, burmistrz Melzaku/Pieniężna. Zm. 1742 r.
Epitafium Andrzeja Dromlera wiszące w kościele parafialnym pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła ufundowane przez syna:
czarny wapień, wymiary: 86 × 143 × 4 cm
Inskrypcja:
D.O.M. / IN PULVERE DORMIENTIBUS / ANDREAE DROMLER / PROCONSULI MEELSACENSI / ET ANNAE NATAE HANMANIX / DOMINIS OLIM IN ENGELSWALD
/ DE HAC ECCLESIA ET CVITATE / BENE MERITIS / PARENTIBUS DESIDERTISSIMIS
/ QUORUM CINERIS HIC QUIESCUNT / MOESTUS ET GRATUS FILIUS / PAULUS
DOMINUS DROMLER / CANONICUS WARMIENSIS / AMORIS ET DOLORIS /
MONUMENTUM POSUIT / ANNO DOMINI MDCCXLII

Andrzej Dromler zlecił po zarazie która w 1710 r. pochłonęła wielu ludzi namalowanie obrazu ze świętą Rozalią, który wisiał w naszym kościele.
Był właścicielem ziemi, na której stanął kościół w Krośnie:
„Sporo kłopotów przysporzyły Simonisowi zakończone owocnie starania o odkupienie dóbr Krosna od Andrzeja Dromlera, któremu kapituła warmińska swego czasu te dobra, odziedziczone po kanoniku Krugerze, nieopatrznie sprzedała. Sprawy powyższe szczegółowo omawiają akta H 67, B 51 oraz A. Kolberg” za MARIA BABICKA.
Dromlerowie byli także ofiarodawcami na rzecz kościoła w Świętej Lipce, dzięki nim min. zbudowano piękne krużganki oraz zadbano o upiększenie wnętrza świątyni. (Achremczyk Stanisław - Uwagi o mecenacie kulturalnym biskupów warmińskich w XVII i XVIII wieku)
Andrzej i Anna Dromlerowie byli rodzicami Pawła Dominika Dromlera (ur. ok. 1694 w Melzaku, zmarł 28 IV 1758 w Sawitach, niem. Engelswalde). Informacja zawarta w melzackiej księdze zmarłych (dzięki P. Anhuthowi (ponieważ z melzackich ksiąg metrykalnych w AAWO zachowała się tylko księga zmarłych z lat 1688–1806) oraz G. Lührowi możemy uściślić informacje o Pawle Dominiku Dromlerze (zapiska nr 573). Dromler zmarł w zbudowanym w 1738 roku domu w Sawitach (niem. Engelswalde) w komornictwie melzackim. „Żródło: O przydatności ksiąg metrykalnych dla autorów słowników biograficznych. Na marginesie książki Tadeusza Orackiego” .
Skończył Gimnazjum w Braniewie (5 IX 1703), studiował na Uniwersytecie Krakowskim (1713).
Pracował w diecezji płockiej, a od 8 II 1738 aż do śmierci pełnił funkcję kanonika warmińskiego. Wydał w Braniewie ustawy synodu diecezjalnego. Troszczył się o młodzież. Szczególną uwagę pokładał w ich wychowaniu i wykształceniu. W swoim testamencie przeznaczył środki na stypendia dla uczniów w Braniewie lub Fromborku.
Dbał też o architekturę sakralną. Zwrócił się z prośbą do biskupa Krzysztofa Szembeka, by wybudować w Dobrym Mieście przy drodze prowadzącej do Barczewa kaplicę.
(Stanisław Achremczyk - WARMIACY W ŚWIETLE WIZYTACJI BISKUPA KRZYSZTOFA ANDRZEJA SZEMBEKA
Szembek zwracał uwagę też na stan kaplic. Spełniając prośbę kanonika dobromiejskiego Jerzego Dromlera, zezwolił na zbudowanie w Dobrym Mieście przy drodze prowadzącej do Barczewa nowej kaplicy.)
Nazwisko Dromler pojawia się także w historii Olsztyna, niejaki Dromler w XVIII w. pełnił funkcję burmistrza.
Grzegorz Dromler był proboszczem w kościele w Bartągu przed 1681 rokiem, gdy spłonął kościół.
Jan Jerzy Dromler (1723–1728) był księdzem w Parafii pw. św. Anny w Barczewie.
W latach 30. XVIII wieku posiadaczem karczmy w Nowym Kawkowie był burmistrz Olsztyna Antoni Dromler;
Ertmanus Dromler, urodzony w Melzaku/Pieniężnie późniejszy sędzia braniewski zapłacił w 1713 r. 45 grzywien za wpis do księgi prawa miejskiego w Braniewie.
„Ertmanus Dromler — 1713, prawo miejskie (45 grzywien); od 1717 w radzie; 1718 młodszy asesor przy sądzie, 1719 starszy, 1720 sędzia; 1718 asesor wetowego; kwaterny 1718— 1720. Urodzony około 1685 w Melzaku/Pieniężnie; kupiec; małżeństwo z Anną Barbarą Schwengel. Zm. 1721” - źródło: Rajcy Starego Miasta Braniewa w latach 1600— 1772.

Dla zainteresowanych ⬇️⬇️⬇️
22/08/2026

Dla zainteresowanych ⬇️⬇️⬇️

21 sierpnia 1864 roku w Melsack (Pieniężno) w żydowskiej rodzinie urodziła się Rosalie Zempelburg. Założyła rodzinę, poś...
21/08/2026

21 sierpnia 1864 roku w Melsack (Pieniężno) w żydowskiej rodzinie urodziła się Rosalie Zempelburg. Założyła rodzinę, poślubiła pana Blumenfelda i żyłaby szczęśliwie ciesząc się spokojną starością, gdyby nie wojna.

Wojenne losy kobiety, dokumentują zachowane w Arolsen Archives oraz bazie Holocaust. cz urzędowe listy przewozowe III Rzeszy.

Przeglądając te akta, można zauważyć uderzającą prawidłowość – niemal co druga uwięziona kobieta nosi tam drugie imię Sara.
W przypadku Rosalie również zapisano je jako „Rosalie Sara Blumenfeld”. Nie było to jednak imię nadane jej przez rodziców, ani element tradycji rodzinnej. To był kolejny, urzędowy akt dyskryminacji. Na mocy nazistowskiego dekretu z 1938 roku wszystkie Żydówki w III Rzeszy, które nie nosiły imion z oficjalnej listy „typowo żydowskich”, miały prawny obowiązek przyjąć drugie imię Sara (mężczyźni analogicznie: Israel).
Naziści cynicznie obrócili to piękne imię biblijnej pramatki w administracyjne narzędzie stygmatyzacji. Miało ono ułatwić natychmiastową identyfikację i segregację rasową w dokumentach państwowych.

Z zachowanych list transportowych wynikają kolejne fakty z jej życia:
18 sierpnia 1942 roku 78-letnia Rosalie została deportowana pociągiem z Berlina do getta Theresienstadt na terenie Czech (transport I/46, numer obozowy 4485).
Dokumenty wskazują Berlin jako punkt początkowy deportacji, nie precyzują jednak, czy kobieta tam również mieszkała, czy też została tam wcześniej przewieziona z innego rejonu do punktu zbiorczego.

Theresienstadt (Terezín), do którego trafiła, było połączeniem getta i obozu koncentracyjnego. Miejsce to służyło nazistom jako narzędzie propagandy mające oszukać opinię międzynarodową – masowo kierowano tam osoby starsze, tworząc pozory „osiedla dla emerytów”.
W wyniku głodu i epidemii na miejscu zmarło około 35 tysięcy więźniów.
19 września 1942 roku – po zaledwie miesiącu pobytu w getcie – Rosalie Blumenfeld została wpisana na kolejną listę wywózkową (transport Bo, numer 1007) i deportowana do obozu zagłady w Treblince, gdzie została zamordowana. Kilka tygodni wcześniej w tym samym obozie zamordowany zostaje pedagog, lekarz i pisarz Janusz Korczak (Henryk Goldszmit), który zginął tam wraz z dziećmi ze swojego sierocińca.

Dzisiejsza rocznica urodzin Rosalie to pretekst do wspomnienia jednej z wielu ofiar zbrodniczego systemu. Nigdy więcej!

Historia Rosalie Blumenfeld pokazuje drastyczne skutki systemowej nienawiści i dyskryminacji. Te zjawiska nie zaczynają się od obozów zagłady – zawsze biorą początek w słowach i uprzedzeniach.

obraz wygenerowany przez AI

📸 GENEALOGICZNA PEREŁKA: Jak olsztyński fotograf poślubił bratanicę bohatera Warmii! Przeglądając dawne księgi metrykaln...
19/08/2026

📸 GENEALOGICZNA PEREŁKA:
Jak olsztyński fotograf poślubił bratanicę bohatera Warmii!

Przeglądając dawne księgi metrykalne, można natknąć się na prawdziwe historyczne skarby, jak ten poniżej.

W zapowiedziach przedślubnych z 1907 roku zapisano:
„Czcigodny młodzieniec August Gems, fotograf z Olsztyna, syn rentiera Augusta Gemsa z Kabikiejm Dolnych, oraz czcigodna panna Maria Weichsel, córka rentiera Teodora Weichsela z Pieniężna”.

Z pozoru to zwykła informacja o ślubie mieszczan, lecz gdy zaczniemy łączyć kropki, ta krótka wzmianka otwiera drzwi do fascynującej historii Warmii.

Kluczową postacią staje się tu ojciec panny młodej – Teodor Weichsel z Pieniężna (ówczesnego Melzaku), który był rodzonym bratem jednej z ważniejszych postaci w historii regionu – ks. Augustyna Weichsela, legendarnego proboszcza Gietrzwałdu w latach 1869–1909. Oznacza to, że wychodząca za mąż Maria była bratanicą słynnego duchownego, a olsztyński fotograf August Gems, prowadzący swoje słynne atelier przy dawnej Hindenburgstraße (dzisiejsza ulica 1 Maja), stał się jego powinowatym.
Sam wuj panny młodej, ks. Augustyn Weichsel, to postać pomnikowa – był bezpośrednim świadkiem i opiekunem wizjonerek podczas słynnych objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie w 1877 roku.
Choć z pochodzenia był Niemcem, angażował się po stronie katolickiej partii Centrum i w czasach ostrej germanizacji (Kulturkampf) stanowczo bronił prawa warmińskich dzieci do modlitwy w języku polskim. Za swoją niezłomność i opór wobec pruskich władz był prześladowany, a pod koniec 1877 roku został uwięziony w Olsztynie.
Zmarł zaledwie dwa lata po ślubie swojej bratanicy, 3 lutego 1909 roku, i został pochowany przy kościele w Gietrzwałdzie.

Nazwisko Weichsel zapisało się w historii Warmii jeszcze raz, kilkadziesiąt lat później, a tragiczne losy rodu splotły się z kolejnym kapłanem. Ks. Augustyn był bowiem dziadkiem stryjecznym ks. Brunona Weichsela (urodzonego w 1903 roku również w Pieniężnie), który w styczniu 1945 roku został brutalnie zamordowany przez wkraczających żołnierzy Armii Czerwonej.

W 2007 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny 46 męczenników z okresu II wojny światowej, ofiar komunizmu i narodowego socjalizmu, wśród których znajduje się właśnie ks. Bruno.

Odnaleziony dokument z 1907 roku pięknie pokazuje, jak lokalne akta łączą codzienne życie dawnych mieszkańców z wielkimi, dramatycznymi wydarzeniami. Historia jest fascynująca. Cenne znalezisko.

Jeśli są jakieś błędy merytoryczne w tej rekonstrukcji, proszę poprawiać.:)

Może kogoś to zainteresuje. Przeglądając księgi natrafiłem na zapowiedzi przedślubne z 1907 r. fotografa z Olsztyna Augusta Gemsa. Czytamy tam: „Czcigodny młodzieniec August Gems, fotograf z Olsztyna, syn rentiera Augusta Gemsa z Kabikiejm Dolnych, oraz czcigodna panna Maria Weichsel, córka rentiera Teodora Weichsela z Pieniężna”

Dziś 15 sierpnia – Matki Boskiej Zielnej (Kwietnej).  🌸 🌸 🌸Dzień, w którym zapach ziół, dojrzałych zbóż i polnego kwieci...
15/08/2026

Dziś 15 sierpnia – Matki Boskiej Zielnej (Kwietnej).
🌸 🌸 🌸
Dzień, w którym zapach ziół, dojrzałych zbóż i polnego kwiecia łączy niebo z ziemią.

To jedno z najpiękniejszych i zarazem najstarszych świąt maryjnych, nieodłącznie związane z cyklem przyrody i dziękczynieniem za trud żniw.
Dawniej człowiek żył w głębokiej symbiozie z ziemią – wiedział, że jego los zależy od jej darów. Dziś wciąż przynosimy do kościołów wieńce i bukiety, by podziękować za plony i zamanifestować tę odwieczną więź ludzkiego życia z rytmem pór roku.

Jan Chłosta w książce „Doroczne zwyczaje i obrzędy na Warmii” (Olsztyn 2009) piszę, iż święto to od zawsze było próbą połączenia tego, co już istniało – głębokiej wiary ludowej w leczniczą moc ziół z chrześcijańską modlitwą. Kościół katolicki starał się wykorzenić dawną magię rolniczą i czary na rzecz modlitwy oraz ufności w faktyczną, daną przez Boga skuteczność roślin.
Poświęcone bukiety wracały do domostw jako sacrum – chroniły przed burzą, a suszone rośliny leczyły domowników i zwierzęta przez całą zimę.

W tradycji ludowej to właśnie Maryja jest pierwszą Opiekunką i Zielarką, chodzącą po miedzach. Według legend zebranych m.in. przez prof. S. Niebrzegowską, gdy Apostołowie otworzyli Jej grobowiec, zamiast ciała znaleźli pachnące, kwitnące kwiaty i zioła(także "róże o rajskiej woni").
To na tę pamiątkę święcimy dziś piołun, dziewannę i kłosy zbóż. 🌸
Na Warmii święto miało wymiar szczególny. Dawniej był to przede wszystkim radosny czas wielkich spotkań w sanktuariach, wspólnego świętowania i głośnego śpiewu w domach.
Po 1945 roku powojenna historia uczyniła z tej ziemi prawdziwy tygiel ludzkich losów. Gdy dotarli tu repatrianci ze Wschodu, przywieźli w skrzyniach swój najcenniejszy skarb – wizerunki Matki Boskiej Ostrobramskiej. Niedługo później, w ramach tragicznej Akcji „Wisła”, na te same ziemie wygnano tysiące Ukraińców i Łemków, którzy przynieśli ze sobą głęboki kult Bogurodzicy w obrządku wschodnim.

W miejscach takich jak Pieniężno i okolice, w cieniu neogotyckich wież kościołów i przy ołtarzach cerkwi greckokatolickich, te wszystkie tradycje stopiły się w jedno. Dla ludzi wykorzenionych, którzy stracili swoje małe ojczyzny, Matka Boska stała się „przenośnym domem” – kotwicą tożsamości w niepewnym świecie. Choć różnił ich język czy kalendarz liturgiczny, połączyła ich ta sama Opiekunka.
Pięknego świętowania! I liczymy na zdjęcia Waszych bukietów, wieńców :)

fot.K.K.

14/08/2026

Przedwojenna tablica adresowa 📜
Prezentujemy Państwu niezwykle ciekawy obiekt o charakterze historycznym, który rzuca światło na dawne realia logistyczne i administracyjne naszego regionu.
Przedmiotem znaleziska jest masywna, metalowa tabliczka tożsamościowa o wymiarach 11,5 cm na 8 cm, pokryta naturalną patyną.Wytłoczone na niej inskrypcje pozwalają na precyzyjne odtworzenie danych personalnych oraz geograficznych z okresu przedwojennego:
👉 Otto Hippler – imię i nazwisko właściciela obiektu.
👉 Rosengart – historyczna nazwa miejscowości Różaniec (obecnie w powiecie braniewskim).
👉 Bahn-Mehlsack – adnotacja spedycyjna wskazująca na stację kolejową w Pieniężnie (Mehlsack), która obsługiwała transport towarowy dla tego rejonu.
👉 Kr. Braunsberg / Ostpr. – oznaczenie przynależności administracyjnej: Kreis Braunsberg / Ostpreußen (Powiat Braniewo / Prusy Wschodnie).
Przeznaczenie obiektu:
Słuszne gabaryty tabliczki oraz jej specyficzna konstrukcja – podłużny otwór w górnej części oraz cztery otwory montażowe w rogach – jednoznacznie wskazują na funkcję transportową.
Według analizy przedmiot służył jako:

1️⃣ Tablica adresowa na wielkogabarytowy bagaż podróżny (niem. Koffer-Adreßschild). Wycięcie pozwalało na przeciągnięcie skórzanego pasa mocującego do kufra lub skrzyni spedycyjnej, co umożliwiało kolei (Reichsbahn) prawidłowe sortowanie i dostarczenie przesyłki.
2️⃣ Tabliczka identyfikacyjna pojazdu kołowego. Ówczesne przepisy nakładały na właścicieli gospodarstw oraz przewoźników obowiązek trwałego znakowania wozów roboczych lub bryczek danymi właściciela.

Tego typu przedmioty stanowią cenny element dokumentacji przeszłości naszych ziem, obrazując codzienne funkcjonowanie dawnych mieszkańców.

Adres

Pieniezno
14-520

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Pieniężno opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij