Warszawskiesciezki

Warszawskiesciezki Warszawski przewodnik

Cechą wspólną którą posiadają wszystkie te budynki, jest...projektant.Antonio Corazzi (1792–1877), architekt włoskiego p...
01/06/2026

Cechą wspólną którą posiadają wszystkie te budynki, jest...projektant.

Antonio Corazzi (1792–1877), architekt włoskiego pochodzenia, przybył do Polski z inicjatywy Stanisława Staszica, działał tu w latach 1818–1847, m.in. jako budowniczy miasta Warszawy. Autor projektów budynków użyteczności publicznej, m.in. gmachu Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie, gmachu Teatru Wielkiego w Warszawie, pałacu Mostowskich autor projektu regulacji placu Bankowego w Warszawie.

Zespół budynków fabrycznych u zbiegu ul. Bema oraz Prądzyńskiego powstał na przełomie XIX i XX w. dla towarzystwa akcyjn...
31/05/2026

Zespół budynków fabrycznych u zbiegu ul. Bema oraz Prądzyńskiego powstał na przełomie XIX i XX w. dla towarzystwa akcyjnego "August Repphan", posiadającego już dwa zakłady w mieście przy ul. Waliców i Czerniakowskiej.
Zakłady posiadały własną bocznicę kolejową połączoną z torami kolei odwodowej.

W 1903 fabryka została sprzedana na licytacji domowi bankowemu Hipolita Wawelberga, który odsprzedał zakład Towarzystwu "Lilpop, Rau i Loewenstein". Przeniesiono tu większość produkcji, która dotychczas odbywała się w fabryce na rogu ul. Książęcej i Smolnej.

Zakłady „Lilpopa“ słynęły z produkcji parowozów, wagonów kolejowych i tramwajowych oraz maszyn parowych, a także samochodów.
Wielkim sukcesem firmy, było podpisanie w 1936 r. umowy licencyjnej z amerykańskim koncernem samochodowym „General Motors”.

Z tego miejsca pochodzi podwozie użyte do budowy legendarnego samochodu pancernego „Kubuś” używanego w czasie powstania warszawskiego.

Po powstaniu Niemcy wyburzyli większość rozległych zabudowań.
Z ogromnej fabryki zajmującej przed wojną powierzchnię 22 ha, zachowało się jedynie 5 budynków, za to w dość dobrym stanie.

W początkach kolei parowej wieże węglowe były wykonane głównie z drewna, na początku XX w. zastąpione je trwalszymi kons...
30/05/2026

W początkach kolei parowej wieże węglowe były wykonane głównie z drewna, na początku XX w. zastąpione je trwalszymi konstrukcjami betonowymi. Służyły one do zrzucania węgla na tender lokomotywy parowej.
Elementy 42 metrowej, osadzonej na czterech filarach wieży, znajdującej się na Odolanach, tuż po wojnie przebyły transatlantycką podróż w ramach pomocy Stanów Zjednoczonych, dla odbudowującej się po drugiej wojnie światowej Polski. Technologia, wówczas niezbyt znana nad Wisłą, nastręczyła sporo trudności ekipie, składającej tę olbrzymią konstrukcję. Mechanizm, wraz z taśmociągiem, dźwigiem, wiatą i podziemną komorą, służył do napełniania wagonów nie tylko węglem, ale też piaskiem, żwirem i koksem, znacząco przyspieszając proces załadunku. Wieżę na Odolanach oddano do użytku w połowie 1951 roku. W połowie lat 70-tych XX w. czyli z końcem ery parowozów, zakończono jej eksploatację. Dziś jest wpisanym do rejestru zabytkiem przypominającym o minionych czasach.

Adres

Sewastopolska
Warsaw
02-758

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Warszawskiesciezki umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria