Blog odkrywcy

13/06/2026

Podziemia Kopalni Zabrze Wschód

W 1779 Dyrektorem Śląskiego Wyższego Urzędu Górniczego został Fryderyk Wilhelm von Reden i rozpoczął przygotowania do wznowienia wydobycia kruszców w rejonie Tarnowskich Gór oraz otwarcia Kopalni Fryderyk w 1784 oraz huty w 1786. W celu zabezpieczenia dostaw paliwa rozpoczęto poszukiwania. W 1790 Salomon Izaak znalazł pokłady węgla w rejonie Pawłowa i Łagiewnik, gdzie założono kopalnie państwowe z czasem nazwane Królowa Luiza i Król.
24.11.1790 Izaak odkrył pokłady w dolinie Czarniawki blisko Pawłowa i Zabrza. W 1791 rozpoczęto głębienie pierwszych szybów i ten rok uznaje się za początek kopalni. W 1811 nadano jej nazwę Królowa Luiza na cześć zmarłej królowej Luizy Augusty Wilhelminy Amalii z Meklemburgii - Strelitz żyjącej w latach 1776 - 1810 zwaną też Luizą Pruską. Jako księżniczka została żoną późniejszego króla Prus Fryderyka Wilhelma III Hohenzollern. Wraz z rozbudową kopalni w 1869 lub 1870 rozpoczęły się prace z udostępnianiem węgla znajdującego się we wschodniej części Kopalni. Zaczęto zgłębiać szyby Poremba 1 i 2. W 1875 zakończono budowę szybu Poremba 3, a w 1890 Poremba 4. Gdy eksploatacja objęła niemal całe pole kopalni zaczęto ją dzielić na pole wsch. i zach. Na początku XX wieku z 4 szybów 1,2 i 3 służyły do wydobycia. Szyby 1 i 2 o gł. 347m obsługiwały poziom 340m. Szy 3 o gł. 260 obsługiwał poziom 260m. Szyb 4 o gł. 347m służył do zjazdów załogi. Pomiędzy poziomami 260 i 340 istniał jeszcze poziom 300, z którego urobek opuszczany był na poziom 340. Ponadto Pole Wsch. posiadało szyb peryferyjny Herman będący szybem materiałowym oraz służącym do transportu ludzi, który obsługiwał północną część pola wydobywczego. Przy szybie zbudowano łaźnię i cechownię. W południowej części pola zbudowano szyb wentylacyjny Paweł o głębokości 245m. Był wyposażony w wentylator systemu Pelzer. Część zużytego powietrza była usuwana poprzez szyby wentylacyjne Pola Zach. Szybem 4 odpompowywano na powierzchnię wodę w ilości 7-8 m/min. Przy szybie zamontowano duże parowe pompy tłoczące o mocy 950 km każda. Na poziomie 340 istniał przekop po którym transport węgla i załogi odbywał się z użyciem lokomotyw spalinowych. Po podziale Śląska w 1923 kopalnia została włączona do koncernu Preussag utworzonego przez sejmu niemieckiego w 1910. W 1929 kopalnia została rozdzielona na dwie kopalnie Królowa Luiza Wschód i Zachód. W dalszym ciągu oba zakłady posiadały wspólne kierownictwo, dyrektora i wiele wspólnych urządzeń, a w szczególności ukończoną w 1939 wysoką na 41,5m płuczkę węgla. 24.01 1945 kopalnia została zajęta przez Armię Czerwoną, a przekazanie kopalni przez Wojskową Administrację Radziecką Centralnemu Zarządowi Przemysłu Węglowego nastąpiło w kwietniu 1945. Obie kopalnie weszły w skład Gliwickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a nazwy zmieniono na Zabrze Wschód i Zabrze Zachód. Według ekspertyzy Kopalnia Zabrze Wschód w 1945 posiadała szyby 1a, 1b, 2,3 i 4 o głębokości od 320 do 660m. Ponadto posiadała szyb materiałowy Herman o gł. 316m, przy którym znajdowała się kotłownia oraz szyb wentylacyjny Paweł o gł. 340m. Kopalnia posiadała 3 poziomy wydobywcze 200, 340 i 400m. Do 1956 kopalnie działały osobno, jednak w dalszym ciągu korzystały ze wspólnych urządzeń i systemów jak instalacje podsadzkowe, wentylacja, płuczka. W 01.01.1957 połączono obie kopalnie pod nazwą Zabrze. 01.01.1976 połączono ją z Kopalnią Bielszowice pod nazwą Zabrze, a od 1983 nazwą Zabrze - Bielszowice stając się Ruchem 1. Jedną z największych inwestycji była budowa Szybu Poremba 5 ukończonego w 1968. W 1990 kopalnia wydobyła ok. 4 mln ton węgla przy zatrudnieniu ok. 10 tyś. osób. Lata 90 to początek zamierania kopalni wskutek wyczerpania złóż. W 1990 zasypano ostatni działający szyb na Polu Zach. a dyrekcję kopalni przeniesiono do Bielszowic. W dniu 01.03.1996 zarządzająca kopalnią Rudzka Spółka Węglowa postawiła Ruch Poremba w stan likwidacji. W styczniu 1997 wcielono potrzebne elementy kompleksu Ruch Poremba do Kopalni Bielszowice, a z nazwy Zabrze - Bielszowice pozostawiono Bielszowice. Ostatni węgiel wyciągnięto szybami Poremba 31.03.1998. W 2000 zakończono likwidację kopalni oraz zasypywanie szybów.

12/06/2026

Tarnogórskie, kolejowe ciekawostki

Włóczymy się po Tarnowskich Górach i po kolejowych miejscówkach.

11/06/2026

Ruiny Kopalni Zabrze Wschód

W 1779 Dyrektorem Śląskiego Wyższego Urzędu Górniczego został Fryderyk Wilhelm von Reden i rozpoczął przygotowania do wznowienia wydobycia kruszców w rejonie Tarnowskich Gór oraz otwarcia Kopalni Fryderyk w 1784 oraz huty w 1786. W celu zabezpieczenia dostaw paliwa rozpoczęto poszukiwania. W 1790 Salomon Izaak znalazł pokłady węgla w rejonie Pawłowa i Łagiewnik, gdzie założono kopalnie państwowe z czasem nazwane Królowa Luiza i Król.
24.11.1790 Izaak odkrył pokłady w dolinie Czarniawki blisko Pawłowa i Zabrza. W 1791 rozpoczęto głębienie pierwszych szybów i ten rok uznaje się za początek kopalni. W 1811 nadano jej nazwę Królowa Luiza na cześć zmarłej królowej Luizy Augusty Wilhelminy Amalii z Meklemburgii - Strelitz żyjącej w latach 1776 - 1810 zwaną też Luizą Pruską. Jako księżniczka została żoną późniejszego króla Prus Fryderyka Wilhelma III Hohenzollern. Wraz z rozbudową kopalni w 1869 lub 1870 rozpoczęły się prace z udostępnianiem węgla znajdującego się we wschodniej części Kopalni. Zaczęto zgłębiać szyby Poremba 1 i 2. W 1875 zakończono budowę szybu Poremba 3, a w 1890 Poremba 4. Gdy eksploatacja objęła niemal całe pole kopalni zaczęto ją dzielić na pole wsch. i zach. Na początku XX wieku z 4 szybów 1,2 i 3 służyły do wydobycia. Szyby 1 i 2 o gł. 347m obsługiwały poziom 340m. Szy 3 o gł. 260 obsługiwał poziom 260m. Szyb 4 o gł. 347m służył do zjazdów załogi. Pomiędzy poziomami 260 i 340 istniał jeszcze poziom 300, z którego urobek opuszczany był na poziom 340. Ponadto Pole Wsch. posiadało szyb peryferyjny Herman będący szybem materiałowym oraz służącym do transportu ludzi, który obsługiwał północną część pola wydobywczego. Przy szybie zbudowano łaźnię i cechownię. W południowej części pola zbudowano szyb wentylacyjny Paweł o głębokości 245m. Był wyposażony w wentylator systemu Pelzer. Część zużytego powietrza była usuwana poprzez szyby wentylacyjne Pola Zach. Szybem 4 odpompowywano na powierzchnię wodę w ilości 7-8 m/min. Przy szybie zamontowano duże parowe pompy tłoczące o mocy 950 km każda. Na poziomie 340 istniał przekop po którym transport węgla i załogi odbywał się z użyciem lokomotyw spalinowych. Po podziale Śląska w 1923 kopalnia została włączona do koncernu Preussag utworzonego przez sejmu niemieckiego w 1910. W 1929 kopalnia została rozdzielona na dwie kopalnie Królowa Luiza Wschód i Zachód. W dalszym ciągu oba zakłady posiadały wspólne kierownictwo, dyrektora i wiele wspólnych urządzeń, a w szczególności ukończoną w 1939 wysoką na 41,5m płuczkę węgla. 24.01 1945 kopalnia została zajęta przez Armię Czerwoną, a przekazanie kopalni przez Wojskową Administrację Radziecką Centralnemu Zarządowi Przemysłu Węglowego nastąpiło w kwietniu 1945. Obie kopalnie weszły w skład Gliwickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a nazwy zmieniono na Zabrze Wschód i Zabrze Zachód. Według ekspertyzy Kopalnia Zabrze Wschód w 1945 posiadała szyby 1a, 1b, 2,3 i 4 o głębokości od 320 do 660m. Ponadto posiadała szyb materiałowy Herman o gł. 316m, przy którym znajdowała się kotłownia oraz szyb wentylacyjny Paweł o gł. 340m. Kopalnia posiadała 3 poziomy wydobywcze 200, 340 i 400m. Do 1956 kopalnie działały osobno, jednak w dalszym ciągu korzystały ze wspólnych urządzeń i systemów jak instalacje podsadzkowe, wentylacja, płuczka. W 01.01.1957 połączono obie kopalnie pod nazwą Zabrze. 01.01.1976 połączono ją z Kopalnią Bielszowice pod nazwą Zabrze, a od 1983 nazwą Zabrze - Bielszowice stając się Ruchem 1. Jedną z największych inwestycji była budowa Szybu Poremba 5 ukończonego w 1968. W 1990 kopalnia wydobyła ok. 4 mln ton węgla przy zatrudnieniu ok. 10 tyś. osób. Lata 90 to początek zamierania kopalni wskutek wyczerpania złóż. W 1990 zasypano ostatni działający szyb na Polu Zach. a dyrekcję kopalni przeniesiono do Bielszowic. W dniu 01.03.1996 zarządzająca kopalnią Rudzka Spółka Węglowa postawiła Ruch Poremba w stan likwidacji. W styczniu 1997 wcielono potrzebne elementy kompleksu Ruch Poremba do Kopalni Bielszowice, a z nazwy Zabrze - Bielszowice pozostawiono Bielszowice. Ostatni węgiel wyciągnięto szybami Poremba 31.03.1998. W 2000 zakończono likwidację kopalni oraz zasypywanie szybów.

10/06/2026

Cegły z kuplą górniczą Kopalni Królowa Luiza Wschód

Podczas penetracji terenu dawnej kopalni natrafiamy na bardzo ciekawe cegły z kuplą górniczą.

06/06/2026

Kopalniane cegły z cyfrą 10 Kopalni Królowa Luiza Wschód w Zabrzu

Penetracja terenu dawnej kopalni przynosi kilka ciekawostek. Tym razem znajdujemy cegły z oznaczeniem górniczym.

05/06/2026
03/06/2026

Historia powstania zakładu rozpoczyna się krótko po okresie plebiscytu po 1921, kiedy to podzielono obszar górniczy kopalni Szarlej Biały ( Bleischarley) granicą państwową. Po podziale Śląska w 1922 potężna kopalnia cynku i ołowiu należąca do koncernu Georg von Giesches Erben została podzielona nowo powstałą granicą. Spółka chcąc nadal wydobywać po niemieckiej stronie granicy, przystąpiła w 05.01.1925 do budowy kopalni o nazwie Deutsch Bleischarley Grube lub Neue Bleischarley Grube. Projekt kopalni powierzono znanym architektom Georgowi i Emilowi Zillmann, dla których była to ostatnia na Górnym Śląsku realizacja zabudowy przemysłowej. Produkcja na pełną skalę ruszyła 24.05.1926, choć źródła podają też 1928. Według niemieckiej prasy koszt budowy wyniósł 15 mln. marek, a sam zakład był jednym z największych i najnowocześniejszych w Europie. Wydobytą rudę przerabiano na miejscu dzięki zbudowaniu w 1928 nowoczenego zakładu przeróbczego. Najprawdopodobniej data oddania przeróbki jest jedną z dat przyjętych jako początek powstania zakładu. Jeszcze przed wojną wydobyto najbogatrze zasoby. W trakcie wojny i po jej zakończeniu przeniesiono eksploatację w rejon filaru ochronnego miasta Bytomia, gdzie stosowano podsadzkę suchą układaną ręcznie. W czasie działań wojennych w 1945 zakład został częściowo zniszczony i po kilkumiesięcznej odbudowie ponownie uruchomiony w 1946. Niewielkie wydobycie w 1946 rudy siarczkowej i galmanowej wynoszące łącznie 90 tyś. ton przesyłano na Szyb Krakus kopalni Orzeł Biały. Zatrudnienie w tym czasie wynosiło 350 pracowników, którzy schodzili do kopalni drabinami szybem Chrobry i pieszo szli do oddziałów. W tym też roku wznowiono w szybie wydobycie, które w 1948 wyniosło 315 tyś t rudy przy zatrudnieniu 650 osób, a w zakładzie przeróbczym 290 osób, w tym 180 kobiet. Produkcja koncentratu blendy cynkowej wyniosła 112 t i 11 t koncentratu galeny na dobę. Kopalnia posiadała szyby Georg von Giesche ( Chrobry), szyb Förster ( Postęp) przy ul. Brzezińskiej, szyby Inmergrün, Grenz oraz Wolfgang. Wyrobiska schodziły na gł. 90 i 100m. Te na granicy były do 1929 zakratowane i oplombowane, co później zastąpiono 15 murowanymi tamami. Do 1932 wyrobiska łączące kopalnię z zakładem Szarlej Biały były kontrolowane przez dozorców granicznych, choć i tak były wykorzystywane do przemytu. W latach 30 ruda była wysyłana do huty w Magdeburgu. Po wojnie do 01.10. 1950 zakład nazwano Górniczo - Hutnicze Zakłady Nowy Orzeł Biały. Od 01.10. 1950 w źródłach można znaleźć Zakłady Górniczo - Hutnicze im. Juliana Marchlewskiego, Zakłady Górnicze Marchlewski oraz Zakłady Górnicze im. Juliana Marchlewskiego. Od 1953 lub 54 działała jedyna w Polsce wytwórnia ksantogenianów krystalicznych wykorzystywanych w procesie flotacji oraz jako katalizator w procesie produkcji kauczuku syntetycznego. Rudy cynku i ołowiu były w latach 50 transportowane do połączonych zakładów cynkowych Szopienice. Ołów do zakładu Walther Croneck, a cynk do huty Uthemann. Resztę surowców transportowano do zakładów górniczo - hutniczych im. L. Waryńskiego, ZGH Bolesław, Zakładów Górniczych Chrzanów, do huty Wełnowiec, czyli dawnej Hohenlohe hütte w Wełnowcu oraz huty Łazarz w Radzionkowie. Od 1959 prowadzono eksploatację w filarze ochronnym Bytomia z wykorzystaniem podsadzki betonowej. Materiały podsadzkowe jak kruszywo dolomitowe opuszczano rurociągiem w szybie Chrobry do wozów kopalnianych, natomiast cement w wozach specjalnych, z którego uzyskiwano mleczko cementowe. Wtłaczano je wraz z kruszywem do rurociągu transportującego od maszyny podsadzkowej, ciśnieniem sprężonego powietrza do podsadzanej zabierki. Z powodu co raz mniejszych zasobów rudy siarczkowej 20.07.1961 zakład połączono z Zakładami Górniczo - Hutniczymi Orzeł Biały. Połączone zakłady dzięki wybieraniu filarów ochronnych oraz przerabianiu w piecach obrotowych odpadów objęły krajowe przodownictwo w produkcji cynku i ołowiu. Liderem produkcji zakłady były do 1969, kiedy ustąpiły Z.G.H. Bolesław. W 1967 przyłączono Z.G.H. Waryński oraz rozpoczęto budowę kopalni Dąbrówka tworząc potężny kombinat Górniczo - Hutniczy pod nazwą Orzeł Biały. W 1981 otwarto nowoczesny oddział przerobu złomu akumulatorowego uzyskując znaczne ilości ołowiu. Eksploatacja górnicza została zakończona albo w 1981 albo 1985 wg. źródeł. Do dnia dzisiejszego przetrwały budynki laboratorium z 1928, cechowni i łaźni z 1926, dyrekcji z lat 1925 26, budynek warsztatów z 1926, maszynowni, rozdzielni, kotłowni, markowni, budynek pieców przewałowych z 1926.

28/05/2026

W drodze do Elektrociepłowni Szombierki

Idziemy do jednego z najbardziej niesamowitych obiektów industrialnych na Śląsku

27/05/2026

Schron w bytomskich dolomitach

Cały film na moim kanale YouTube na playliście Schrony.
Link do filmu w komentarzach

Wchodzimy do obiektu przypominającego schron znajdujący się na terenie kamieniołomu Blachówka w Bytomiu.

Katowicki PekinCały film na moim kanale YouTube na playliście Kolonie robotnicze.  Link do filmu w komentarzach.
26/05/2026

Katowicki Pekin

Cały film na moim kanale YouTube na playliście Kolonie robotnicze.
Link do filmu w komentarzach.

Adres

Pod Borem
Zabrze
41-808

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Blog odkrywcy umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Udostępnij