Rawskie Włóczykije

31/05/2026

Hospital Kuks

Wszystko po kolei... Kuks byłby zapewne do dziś jedynie nazwą miejscową obok wioski Slotov, gdyby na swoją letnią rezydencję nie wybrał go František Antonín Špork – wybitny mecenas sztuki przełomu XVII i XVIII wieku oraz jedna z najciekawszych postaci czeskiego baroku. To dzięki niemu powstała tutaj wyspa barokowej sztuki inspirowana wieloma europejskimi wzorcami – obraz idealnego świata, którego częścią, obok życia tętniącego w hrabiowskiej rezydencji i uzdrowisku, był także element duchowy i charytatywny w postaci klasztoru z szpitalem. Całość wieńczyła krypta fundatora oraz cmentarz pensjonariuszy – symbol wieczności i śmierci. Śmierć i życie, rozrywka i kontemplacja w przemyślanej scenerii, dokładnie tak, jak widział to barok.

Równie barwny i pełen kontrastów był sam pan na Kuksie. František Antonín Špork (1662–1738), jako syn westfalskiego żołnierza, który w XVII wieku dorobił się majątku i stopnia cesarskiego generała, przez całe życie cierpiał na kompleks niskiego pochodzenia, przez co stara szlachta patrzyła na niego z pewnym lekceważeniem. Tym gorliwsza była wszelka działalność Šporka, w której – znów jak w baroku – światła chwalebnych czynów przeplatały się z cieniami osobistych i epokowych przywar.

W jego otoczeniu działali najlepsi artyści swoich czasów (rzeźbiarz Matyáš Bernard Braun, rytownik Michael Heinrich Rentz, architekt Giovanni Battista Alliprandi czy malarz Petr Brandl), a jego wpływy sięgały całej Europy (Johann Sebastian Bach).

Już w 1696 roku hrabia Špork zdecydował, że w swoich dobrach (hradistské panství) założy dom dla podeszłych wiekiem weteranów z okolicy. Po tym, jak na lewym brzegu Łaby w Kuksie zaczęły wyrastać łaźnie Šporka wraz z rezydencją, na miejsce przyszłego instytutu wybrano przeciwległy, prawy brzeg.

Budowa szpitalu się rozpoczyna
Od 1707 roku, według planów włoskiego architekta Giovannigo Battisty Alliprandiego, budowano kościół Najświętszej Trójcy, nad którym pracował budowniczy Pietro Nettola. Kościół został wyświęcony dopiero 20 sierpnia 1717 roku. Niemal jednocześnie z kościołem, którego krypta służyła jako grobowiec hrabiowski, powstawały budynki po obu stronach świątyni – konwent bonifratrów oraz skrzydło przeznaczone dla pensjonariuszy szpitalu. W tym samym czasie zakładano ogród, za którym powstał jeszcze cmentarz z kaplicą.

Monumentalny charakter całego budynku podkreślają rzeźby alegorii Cnót i Występków z warsztatu Matyáše Bernarda Brauna (1684–1738), umieszczone na tarasie przed szpitalem w 1720 roku. Ich instalacja symbolicznie kończy budowę szpitalu, choć do czasów współczesnych przeszedł on liczne przebudowy. Z innych dzieł Brauna warto wymienić osiem podziwianych rzeźb Błogosławieństw, anioły Błogosławionej i Żałosnej Śmierci czy posągi Wojowników Chrześcijańskich. Oprócz Brauna w dekorację rzeźbiarską kompleksu szpitalu zaangażowany był również Holender Bartholomeo Zwengs, a po nim Jan Bedřich Kohl-Severa.

Czy wiedzieli państwo, że hrabia Špork nie dożył uruchomienia szpitalu w celu opieki nad starszymi, emerytowanymi żołnierzami? František Antonín zmarł 30 marca 1738 roku, natomiast działalność szpitalu rozpoczęła się w roku 1743, kiedy to na zaproszenie córki hrabiego, Anny Kateřiny, do Kuksu przybył zakon bonifratrów (milosrdných bratří).

Działalność szpitalu
Pierwszy przeor bonifratrów, Narcis Schön, przybył do szpitalu w Kuksie w 1743 roku. Wraz ze swoimi współbraćmi w pierwszej kolejności założył aptekę. Nazwano ją „Pod Granatowym Jabłkiem”, które jest symbolem odrodzenia. Na półkach tej drugiej najstarszej zachowanej apteki barokowej w Europie Środkowej do dziś znajdziemy naczynia apteczne (stojaki) na smoczą krew, raczej oczy czy proszek z czaszki wisielca.

Pensjonariusze – jak nazywano podopiecznych w Kuksie – znaleźli schronienie w przestronnych pokojach zachodniego skrzydła, mieszkając po dziesięciu mężczyzn w każdym. Wykonywali jedynie lżejsze prace; nie wolno im było przeklinać ani spierać się o to, kto pokonał więcej wrogów, a także odwiedzać szynków. Mieli obowiązek utrzymywania swoich rzeczy w czystości, a przede wszystkim gorliwego uczestnictwa w codziennych mszach świętych.

Szpital funkcjonował aż do 1938 roku, kiedy to na mocy układu monachijskiego bonifratrzy wraz ze swoimi podopiecznymi musieli opuścić budynek. Dom zaczął służyć częściowo jako magazyn mienia poaryzacyjnego, przeniesiono tu szkołę rolniczą z Liberca i prowadzono muzeum krajoznawcze. Od 1942 roku działał tu okręgowy dom poprawczy dla młodocianych przestępców. Pod koniec wojny schronienie w budynku znalazły niemieckie kobiety i dzieci uciekające przed nadciągającą Armią Czerwoną.



Od wojny do dziś
Po drugiej wojnie światowej budynek szpitalu przeszedł pod zarząd ONV (Powiatowej Rady Narodowej) w Jaroměři. W jednym skrzydle aż do 2001 roku prowadzono badania w oddziale Archiwum Państwowego Kraju Wschodnioczeskiego. W drugim skrzydle do końca lat 60. funkcjonował szpital dla przewlekle chorych. Centralną część wokół kościoła przejęła po 1946 roku Narodowa Komisja Kultury.

Pod koniec lat 50. rozpoczęła się powolna i żmudna droga do ratowania barokowego kompleksu. Najważniejszym dokonaniem było jednoznacznie przeniesienie oryginałów rzeźb Cnót i Występków do pomieszczeń dawnego szpitala, dzisiejszego lapidarium, uroczyście otwartego w 1984 roku.

W 1946 roku odbyły się pierwsze zorganizowane zwiedzania rzeźb przed szpitalem oraz barokowej apteki wewnątrz. W 1958 roku budynek został uznany za zabytek kultury, jednak ze względu na ówczesną ideologię błędnie jako Pałac Państwowy Kuks (Státní zámek Kuks). W 1995 roku – już jako hospital Kuks (szpital Kuks) – został podniesiony do rangi narodowego zabytku kultury.

Marzenia o rekonstrukcji szpitalu spełniły się w 2010 roku, kiedy wystartował projekt „Kuks – Granatowe Jabłko”. Przekształcił on obiekt w nowoczesny zabytek mieszczący regionalne centrum edukacyjne, oczywiście przy zachowaniu pełnego szacunku dla narodowego dziedzictwa kulturowego. Odnowiony szpitalu został ponownie otwarty dla zwiedzających w marcu 2015 roku, po rocznej przerwie.

20/05/2026

Zamek w Opocznie

Według prze­ka­zów kró­lew­skie­go do­ku­men­ta­lis­ty Jan­ka z Czarn­ko­wa wa­row­ny za­mek w Opocz­nie zbu­do­wa­ny zos­tał z fun­da­cji Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go w la­tach 1360-65 ja­ko wspól­ny e­le­ment pow­sta­łe­go w tym sa­mym o­kre­sie sys­te­mu for­ty­fi­ka­cji miej­skich. Peł­nił on funk­cje u­rzę­do­we i ad­mi­nis­tra­cyj­ne - sta­no­wił sie­dzi­bę miej­sco­wych sta­ros­tów, o czym in­for­mu­ją za­cho­wa­ne do­ku­men­ty z 1399 ro­ku. W XVI stu­le­ciu gmach u­legł ja­kimś znisz­cze­niom i przez dłuż­szy ok­res stał o­pus­to­sza­ły i nie­za­gos­po­da­ro­wa­ny. Znaj­du­jąc się w częś­cio­wej ru­i­nie pod­u­padł tak bar­dzo, że w ro­ku 1599 za poz­wo­le­niem Zyg­mun­ta III Wa­zy w je­go zew­nętrz­nym mu­rze prze­bi­to no­wą bra­mę miej­ską, a wew­nętrz­ny dzie­dzi­niec przek­ształ­co­no w uli­cę. Oko­ło 1620 ro­ku wa­row­nia zos­ta­ła od­bu­do­wa­na z przez­na­cze­niem na iz­by kan­ce­la­rii grodz­kiej, ale już 30 lat póź­niej woj­ska szwedz­kie po­now­nie do­pro­wa­dzi­ły ją do u­pad­ku, po któ­rym po raz ko­lej­ny przy­wró­co­no ją do ży­cia, lecz już w in­nej, moc­no zmie­nio­nej for­mie. W XVIII wie­ku zam­ko­wa wie­ża być mo­że wy­ko­rzys­ty­wa­na by­ła jesz­cze ja­ko wię­zie­nie, z cza­sem jed­nak gmach zos­tał o­pusz­czo­ny i już w po­ło­wie XIX stu­le­cia stra­szył ru­i­ną.

Po 1874 ro­ku ów­czes­ne wła­dze po­wia­to­we na fun­da­men­tach sta­rej sie­dzi­by kró­lew­skiej pos­ta­wi­ły dla sie­bie no­wy gmach, nie zwią­za­ny sty­lis­tycz­nie z wcześ­niej­szym za­ło­że­niem. Je­go su­ro­wą bry­łę w la­tach 20. XX wie­ku u­at­rak­cyj­nio­no do­da­jąc re­ne­san­so­we at­ty­ki, bo­nio­wa­ne por­ta­le i ar­ka­do­wą we­ran­dę. Pod­czas dru­giej woj­ny świa­to­wej Niem­cy wy­bu­rzy­li za­chod­nią część po­łud­nio­we­go skrzyd­ła zam­ko­we­go w ce­lu prze­bi­cia szo­sy w kie­run­ku Ra­do­mia. Po za­koń­cze­niu dzia­łań wo­jen­nych bu­dy­nek wy­ko­rzys­ty­wa­no ja­ko szpi­tal miej­ski i bib­lio­te­kę po­wia­to­wą, a od 1976 ro­ku ma tu­taj swą sie­dzi­bę Mu­ze­um Re­gio­nal­ne.

KAZIMIERZ WIELKI SPIJAŁ MIODEK U ESTERKI

Pięk­na Ży­dów­ka Es­ter­ka by­ła pos­ta­cią au­ten­tycz­ną, choć bar­dzo ską­pe prze­ka­zy his­to­rycz­ne i wy­o­braź­nia ludz­ka spra­wi­ły, że wo­kół jej o­so­by na­ros­ło mnós­two le­gend. Nie wia­do­mo do­kład­nie, skąd po­cho­dzi­ła o­raz w ja­kich o­ko­licz­noś­ciach poz­na­ła Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go. We­dług jed­nej tra­dy­cji u­ro­dzi­ła się na kra­kow­skim Ka­zi­mie­rzu, we­dług in­nej w Ra­do­miu, Opo­czy­na­nie zaś wie­rzą, że pan­na wy­wo­dzi­ła się z Opocz­na i by­ła cór­ką szyn­ka­rza Mar­do­che­u­sza Be­nia­mi­na. W mieś­cie zna­na jest le­gen­da, ja­ko­by Es­te­ra poz­na­ła swe­go przysz­łe­go chło­pa­ka w le­sie, kie­dy ten u­ra­to­wał ją sprzed ro­gów szar­żu­ją­ce­go tu­ra. Ka­zi­mierz szyb­ko roz­ko­chał się w ślicz­nej Ży­dów­ce, wzniósł dla niej na Ryn­ku w Opocz­nie (rze­ko­mo po­łą­czo­ną tu­ne­lem z zam­kiem) ka­mie­ni­cę i rzu­cił swą po­przed­nią wiel­ką mi­łość - nie­pos­po­li­tej cu­dow­noś­ci Czesz­kę Ro­ki­czan­kę. Bę­dą­ca u wiel­kich łask kró­lew­skich Este­ra nie pro­wa­dzi­ła ko­szer­ne­go ży­cia, ja­da­ła tref­ne po­tra­wy, nie przes­trze­ga­ła też sza­ba­su, co nie po­do­ba­ło się miej­sco­wej star­szyź­nie, więc po­sta­no­wio­no ją uka­mie­no­wać. W po­rę os­trze­żo­na dziew­czy­na wym­knę­ła się no­cą z mias­ta i uciek­ła na bo­sa­ka do Kra­ko­wa, do kró­la, któ­ry wy­wiózł ją w bez­piecz­ne miej­sce: we­dle jed­nych prze­ka­zów do kró­lew­skie­go zam­ku w Bo­chot­ni­cy, we­dług in­nych do nie­wiel­kie­go Łob­zo­wa, gdzie - jak gło­szą sło­wa pio­sen­ki - Ka­zi­mierz Wiel­ki ły­kał miód smacz­ny u Es­ter­ki.

ARCHITEKTURA

Nie wia­do­mo do­kład­nie jak wy­glą­dał śre­dnio­wiecz­ny za­mek Ka­zi­mie­rza Wiel­kie­go, nie za­cho­wa­ły się bo­wiem iko­no­gra­ficz­ne prze­ka­zy, nie pro­wa­dzo­no też do­tych­czas żad­nych ba­dań ar­che­o­lo­gicz­nych w ob­rę­bie je­go te­re­nu. Moż­na je­dy­nie przy­pusz­czać, że usy­tu­o­wa­na w po­łud­nio­wym na­ro­żu or­ga­niz­mu miej­skie­go wa­row­nia mia­ła for­mę zbli­żo­ną do funk­cjo­nu­ją­cych w blis­kiej od­le­głoś­ci zam­ków kró­lew­skich w Ino­wło­dzu i Ra­wie Ma­zo­wiec­kiej. Zbu­do­wa­na praw­do­po­dob­nie z ka­mie­nia po­sia­da­ła plan pros­to­ką­ta z jed­nym skrzy­dłem miesz­kal­nym i oś­mio­bocz­ną lub okrąg­łą wie­żą głów­ną. We­dług lus­tra­cji z 1620 ro­ku w zam­ku znaj­do­wa­ło się kil­ka po­ko­jów, kan­ce­la­ria grodz­ka, miesz­ka­nie bur­gra­bie­go o­raz poz­ba­wio­na wów­czas scho­dów wie­ża. W nas­tęp­stwie XIX-wiecz­nej "re­kon­struk­cji" pow­stał bu­dy­nek dwu­skrzyd­ło­wy, wznie­sio­ny z ce­gły, z ele­men­ta­mi cha­rak­te­rys­tycz­ny­mi w pos­ta­ci pseu­do­re­ne­san­so­wej at­ty­ki i skle­pio­nej bra­my, nad któ­rą od stro­ny pół­noc­nej za­wie­szo­no pły­tę z her­bem Odro­wąż.

STAN OBECNY

Współ­czes­na bry­ła 'zam­ku' nie­wie­le ma już wspól­ne­go ze śred­nio­wiecz­ną wa­row­nią - oprócz naz­wy ze sta­re­go za­ło­że­nia za­cho­wa­ła się część piw­nic i być mo­że trzy skle­pio­ne kom­na­ty. Poz­ba­wio­na za­byt­ko­we­go cha­rak­te­ru for­ma sta­no­wi dziś ra­żą­cy przy­kład, do cze­go mo­że do­pro­wa­­dzić re­kon­struk­cja o­par­ta nie na rze­tel­nej a­na­li­zie his­to­rycz­nej, lecz je­dy­nie na wy­o­braź­ni i włas­nym wi­dzi­mi­sie ar­chi­tek­ta. W bu­dyn­ku mieś­ci się Mu­ze­um Re­gio­nal­ne z eks­po­zy­cją his­to­rycz­no-et­no­gra­ficz­ną poś­wię­co­ną Zie­mi Opo­czyń­skiej.

11/05/2026

Osada Dwa Młyny w Ldzaniu
Część 3

11/05/2026

Osada Dwa Młyny w Ldzaniu
Część 2

10/05/2026

Osada Dwa Młyny w Ldzaniu
Część 1

30/04/2026

15/04/2026

Kościół pw. św. Anny - Nikiszowiec
HISTORIA PARAFII ŚW. ANNY W KATOWICACH - JANOWIE



W 1902 r. w Janowie powstało Towarzystwo Katolickich Obywateli, które zabiegało o budowę kościoła. Dotąd mieszkańcy należeli do parafii w Mysłowicach, odległej 4 - 5 km drogi.

W 1910 r. przy szybie "Wojciecha" przebudowano na koszt kopalni "Giesche", kotłownię na kościół tymczasowy.

22 października 1910 r. z Mysłowic przybył pierwszy duszpasterz ks. Paweł Dudek. Poświecenia kościoła tymczasowego dokonał ks. proboszcz Bresler z Mysłowic. Przez 17 lat kościół tymczasowy służył parafii. Probostwo i Urząd parafialny mieściły się w bloku przy ul. Oswobodzenia. Lokalia pod wezwaniem św. Anny liczyła 9548 katolików.

1 sierpnia 1912 r. kardynał Jerzy Kopp z Wrocławia erygował parafię i proboszczem mianował ks. Pawła Dudka.

BUDOWA NOWEGO KOŚCIOŁA



W dniu 6 maja 1914 r. rozpoczęto budowę nowego kościoła w stylu neobarokowym, o rozmiarach: długość 69, 5 m, szerokość w nawie poprzecznej 40 m, wysokość 17 m, w kopule 25 m, wysokość wieży 55 m, powierzchnia 2500 m2. Projektantami byli: Emil i Georg Zillmanowie z Berlina - Charlottenburga. Prace murarskie i ciesielskie powierzono budowniczemu Antoniemu Krafczykowi z Mysłowic.

Kamień węgielny położono 5 lipca 1914 r. Aktu poświecenia dokonał ks. dziekan Wiktor Schmidt z Katowic. W ciągu miesiąca doprowadzono mury do 3 metrów wysokości. Niestety wybuchła I wojna światowa i budowę kościoła przerwano.

Po zakończeniu wojny w 1918 r. natychmiast przystąpiono do dalszej budowy. Po kolejnych dwóch przerwach w 1921 r. dokończono wznoszenie murów i wybudowano wieże. W roku 1925 Franciszek Rozkoszny - budowniczy z Katowic, wykonał sklepienie. Konstrukcję żelazną kopuły i dachu wykonano w hutach "Król" i "Laura". Probostwo wybudowała firma "Kutz" z Katowic w 1927 r.

POŚWIĘCENIE KOŚCIOŁA



W dniu 23 października 1927 r. ks. bp Arkadiusz Lisiecki poświecił nowy kościół św. Anny. Było to wielkie wydarzenie dla parafii. W sobotę przeniesiono procesyjnie z orkiestrą relikwie świętych męczenników Placyda i Klemencji, z kościoła tymczasowego na plac przy nowym kościele i złożono pod namiotem. Orkiestra z wieży kościelnej długo grała pieśni.

W niedzielę o 7.00 rano ks. Biskupa przywitał burmistrz Janowa - Józef Szeja. Ks. Proboszcz przedstawił historię powstania nowego kościoła.

Fundatorami budowy kościoła byli: Kopalnia "Giesche" oraz Parafia Janów. Ks. Biskup podziękował fundatorom i parafianom. Nabożeństwo upiększył śpiew połączonych chórów. Śpiewało 160 osób pod dyrekcją organisty Maksymiliana Labińskiego. Kazania wygłosili: ks. prałat Pucher - polskie i ks. prałat Maśliński - niemieckie.

Ks. Proboszcz zapalił wieczną lampkę pod ołtarzem na znak obecności Pana Jezusa w kościele.





KALENDARIUM HISTORII PARAFII I KOŚCIOŁA ŚW. ANNY W JANOWIE



1902 - W Janowie zawiązało się Towarzystwo Katolickich Obywateli, które zabiegało o budowę kościoła. Dotąd mieszkańcy należeli do parafii w Mysłowicach, odległych 4 - 5 km drogi.

1910 - Przy szybie "Wojciecha" przebudowano kotłownie i poświęcono jako tymczasowy kościół. Duszpasterzem został ks. Paweł Dudek. Lokalia pod wezwaniem św. Anny liczyła 9548 katolików.

1912 - Kardynał Jerzy Kopp mianował proboszczem ks. Pawła Dudka i erygował parafię św. Anny w Janowie.

1914 - 6 maja rozpoczęto budowę nowego kościoła w stylu neobarokowym o rozmiarach: długość 69, 5 m, szerokość w nawie poprzecznej 40 m, wysokość 17 m, w kopule 25 m, wysokość wieży 55 m, powierzchnia 2500 m2, 700 miejsc siedzących. Projektantami byli Emil i Georg Zillmanowie.

1915 - Pierwsze Prymicje w naszej parafii ks. Wiktora SIWKA

1921 - Dokończono wznoszenie murów, wybudowano wieże.

1923 - 16 luty powstaje Chór św. Cecylii

1925 - Wykonano sklepienie, konstrukcję kopuły i dachu.

1927 - 23. X. ks. bp Arkadiusz Lisiecki poświęcił nowy kościół św. Anny. Główny ołtarz, ambona, chrzcielnica, prospekt organów, figury św. Antoniego i św. Teresy zostały wykonane przez artystę Jerzego Schreinera w Monachium. Witraże wykonał Jerzy Schneider w Ratysbonie. 5 dzwonów wykonała firma Schillinga w Appoldzie k. Weimaru: największy Paweł - 2666 kg, Maria - 1474 kg, Józef - 1025 kg, Barbara - 667 kg, Anna - 581 kg. Organy 75 - głosowe pneumatyczne, 5350 piszczałek wykonała firma Rieger w Karniowie. Żyrandol brązowy, barokowy wg projektu E. i G. Zillmanów wykonano w Berlinie - Charlottenburgu.

Kościół św. Anny został zbudowany na podobieństwo świątyń średniowiecznych w formie krzyża, o bazylikowej kopule wieńczącej skrzyżowanie trójnawowego transeptu z osią boczną. Wejście główne stanowi potrójny portal przedstawiający w symbolicznym ujęciu postacie świętych. Sufit kościoła utworzony jest częściowo ze sklepienia beczkowego, a częściowo krzyżowego. Pilastry i sklepienie są gładko otynkowane. W ołtarzu znajdują się relikwie świętych męczenników Placyda i Klemencji.

1928 - Poświęcone zostały stacje Drogi Krzyżowej malowane na metalowych płytach przez artystę Kowalewskiego z Katowic, według mistrza malarstwa Fugla.

1932 - 4. XII ks. bp Stanisław Adamski poświęcił ołtarz św. Barbary dłuta Langmannów z Krakowa.

1933 - Msza św. o. Leonarda PIECHY

1934 - Msza Prymicyjna ks. Stanisława STEFANIAKA

1943 - Okupant zabrał 4 dzwony, zostawiając najmniejszy dzwon "św. Annę".

1945 - Administratorem parafii zostaje ks. Alfons TOMASZEWSKI.

1946 - Administratorem parafii zostaje ks. Lucjan PITLOK.

1950 - Staraniem ks. proboszcza Lucjana PITLOKA artysta malarz Kazimierz Idczak rozpoczął malowanie kościoła.

1951 - Msza Prymicyjna ks. Jana LUBECKIEGO

1952 - Jubileusz 25 - lecia konsekracji kościoła.

1955 - Msza Prymicyjna ks. Arkadiusza MISIA i ks. Józefa STACHA

1956 - Został ufundowany przez parafian boczny ołtarz Matki Boskiej, wykonany przez artystę rzeźbiarza Egona Kwiatkowskiego z Katowic. Ołtarz w stylu renesansowym, postacie Matki Boskiej i błogosławiącego Pana Jezusa rzeźbione w drewnie, utrzymane w ciemnej tonacji, suknie złocone. Tło stanowią postacie pięciu panien męczenniczek: św. Agnieszka, św. Katarzyna, św. Małgorzata, św. Barbara i św. Łucja. Z dwóch stron rzeźby świętych związanych z kultem Matki Boskiej: Dawid, Izajasz, św. Łukasz, św. Jan, św. Stanisław Kostka oraz św. Ludwik Maria Grignion de Monfort.

1961 - Msza Prymicyjna ks. Jerzego KNAPPIKA

1966 - czerwiec - Msza św. Prymicyjna ks. Henryka KOŁODZIEJA

1974 - nagle umiera ks. proboszcz Lucjan Pitlok, w jego miejsce 16 października proboszczem parafii zostaje ks. Jan Klemens.

1975 - Staraniem ks. proboszcza Jana Klemensa przeprowadzono remont dachu kościoła i wież.

1975 - Msza św. Prymicyjna ks. Henryka STEGMANNA

1976 - Msza św. Prymicyjna ks. Antoniego ODRÓBKI

1977 - 27. X. ks. bp Herbert Bednorz poświęcił 2 nowe dzwony na jubileusz 50 - lecia kościoła: Józef - 2080 kg, ufundowany przez Józefa Węgrzyna, Maria - 1400 kg, ufundowany przez parafian wykonane przez ludwisarza Eugeniusza Felczyńskiego z Przemyśla.
Przeprowadzono również remont okien w Zakładzie Witraży Mieczysława Paczka i w Zakładzie Ślusarskim Andrzeja Wolnickiego w Krakowie.

1980 - Malowanie kościoła wg projektu Witolda Pałki wykonał Stanisław Bolczyk. Nowy wystrój prezbiterium wg projektu architekta Michała Kuczmińskiego wykonali: inż. Gotfryd Wolny i Krystian Kahler. Remont generalny organów przeprowadził Zdzisław Zasada.

1986 - Rozpoczęto budowę domu katechetycznego wg projektu dr inż. Zbigniewa Webera.

5. XI. 1992 - Ks. abp Damian Zimoń poświęcił dom katechetyczny.

1998 - Remont dachu kościoła.

1989 - rozpoczyna w naszej parafii działalność Klub Inteligencji Katolickiej - sekcja Janów

1995 - maj - Msza św. Prymicyjna ks. Mirosława RATAJA

1999/2000 - Wykonano odgrzybianie ścian kościoła i organów. Malowanie kościoła wykonała firma Benedykta Bolczyka według dotychczasowej kolorystyki. Zainstalowano nowe wieczne lampy i nową radiofonizację.

1999 - powstaje w naszej parafii Podwórkowe Kółko Różańcowe Dzieci

2000 - 13 czerwca powstaje w naszej parafii Legion Maryi pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy

2003 - 27 lipca proboszczem parafii św. Anny w Janowie zostaje ks. Zygmunt KLIM. Ks. Kanonik Jan KLEMENS przeszedł na emeryturę.

2005 - 27 październik powstaje Grupa Modlitwy św. o. Pio

2006 - 23 kwietnia - 15 Alumnów Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach w naszej parafii przyjmuje Święcenia Diakonatu

2007 - maj - Msza św. Prymicyjna ks. Sebastiana KRECZMAŃSKIEGO

2007 - lipiec - Msza św. Prymicyjna ks. Adriana KOSZEMBARA

2007/2009 - Termomodernizacja budynku probostwa i kościoła (założenie nowego centralnego ogrzewania oraz ocieplenie stropu kościoła).

2010/2012 - Renowacja obrazów w prezbiterium kościoła.

2012 - 10 marca - powstaje w naszej parafii Bractwo św. Anny

2012 - październik - Uroczysta Msza św., podczas której brat Fortunat CEPA OFM, złożył Śluby Wieczyste

2014/2015 - Remont dachu i poddasza na probostwie.

2015 - 11 kwietnia - w Katowicach Panewnikach święcenia diakonatu przyjął nasz parafianin brat Dyzma Marcin GUL OFM

2016 - 3 kwietnia - Msza św. Prymicyjna o. Dyzmy Marcina GULA OFM

2016 - od 19 do 25 lipca - gościliśmy młodzież z Francji, która przyjechała na Światowe Dni Młodzieży do Krakowa

2017 - 23 października - Msza św. z okazji 90-lecia poświęcenia naszej świątyni

2018 - 20 października - Msza św. z okazji Jubileuszu 60-lecia kapłaństwa ks. Prałata Jana KLEMENSA

2018 - Malowanie kościoła według kolorystki zatwierdzonej przez Konserwatora Zabytków.

2018 - Remont dzwonnic.

2019 - 3 kwietnia odbył się pogrzeb naszego emerytowanego ks. Proboszcza Jana KLEMENSA, który zmarł 30 marca 2019 r.

2020 - Po przeniesieniu ks. proboszcza Zygmunta KLIMA do parafii św. Klemensa do Lędzin, dnia 23 sierpnia administratorem parafii zostaje ks. dr Tomasz SEWERYN.

2021 - 31 stycznia proboszczem parafii zostaje ks. Jacek STANIEC.

2021 - wrzesień remont tarasu wieży kościoła.

2022 - wrzesień rozpoczęcie remontu dachu kaplicy chrzcielnej kościoła, renowacja wieży na kopule kościoła oraz renowacja i odtworzenie pierwotnego (z 1927 roku) krzyża na niej. Remont dachu nad kaplicą przeprowadziła firma Pana Adama Heryka - Prefa Group Chorzów. Rekonstukcji krzyża i zwieńczenia wieży dokonał Pan inż. Józef Bardłowski, Firma Jobimet-Białystok. Kulę wyoblaną (kapsułę czasu) wykonał Pan Jan Tobola - Zakład Handlowo-Budowlany Komag z Brzeska. Projekt krzyża wykonał Pan architekt Adrian Poloczek z Firmy Reco w Katowicach. Nad całością prac czuwał Pan Marian Jaksik z Firmy Reco w Katowicach oraz Pan dr inż. Zbigniew Pająk z Bielska-Białej. Krzyż i zwieńczenie wieży na szczycie świątyni osadził Pan Józef Bulowski z synem Mikołajem i współpracownikami.

2022 - 12 października w czasie Misji Świętych poświęcenie nowego krzyża na cmentarz parafialny.

2023 - 8 maja poświęcenie nowego krzyża misyjnego.

2023 - sierpień poświęcenie nowego krzyża na ul. Szopienickiej (Korea).

2023 - remont dachu kopuły naszego kościoła.

2024 - remont dachu kościoła.

2025 - remont dachu nad krużgankiem - ofiarowania.