05/09/2016
Bolivia: het land waar vooral de hoogte en de cultuur in onze kop bleef hangen! Heel veel hoogtepunten, letterlijk én figuurlijk!
De laatste dagen in San Pedro, Chili, waren we overweldigd door de natuurpracht, maar dit was slechts een voorbereiding op hetgeen nu zou komen.
Het busje bracht ons in de vroege morgen naar grote hoogte en daar waar de asfaltweg stopt, begint de stofferige Boliviaanse Altiplano! Vanaf hier stapten we in onze Jeep voor onze 3-dagen durende trip doorheen het zuiden van Bolivië.
Bergen en meren in alle mogelijke kleuren (groen, wit, rood, zwart,..) vol flamingo’s, versteende koraalzeeën, geysers, vulkanen en zelfs de alledaagse lucht en wolken lijken zóveel mooier op de Altiplano.
Op dag 3 van ons Jeep-avontuur vertrokken we nog voor de zonsopgang richting de grootste zoutvlakte ter wereld...
Sneeuwwitte zeshoekjes tot zover je kan kijken met een ongeziene rust en stilte. De perfecte schoonheid, genaamd El Salar de Uyuni!
Na het bewonderen en het aanschouwen en het adoreren en het ... verbleven we 1 nacht in het stadje Uyuni, waar de cultuur en locale folklore terug volledig was. Panfluiten, bloemenmarktjes en vele bolhoeden brachten ons in het authentieke Zuid-Amerika.
Wat echt citytrippen deden we in de volgende steden Potosi, Sucre en Cochabamba. De Boliviaanse hoogte (+4000m!) maakte zelfs de simpele dingen lastig, vooral Ciske had soms zo zijn momentjes. :D De enige remedie is doen zoals de locals: alles tranquilo en véél coca-thee.
Klein, maar door Ché Guevara wel op de kaart gezet, is Samaipata een heel mooi local dorpje waarbij de trektocht doorheen de jungle met eeuwenoude varens niet kon ontbreken. In het spoor van onze Rambo-gids trokken we door het Parque Nacional Amboro waar El Che stierf in zijn laatste guerilla.
We trokken verder langs de grens met Chili en stopten in het Sajama/Lauca nationaal park, dat zich uitstrekt over beide landen. De meest geïsoleerde dorpjes liggen hier op grote hoogte, gelukkig konden we hiervoor rekenen op hulp van sympathieke Boliviaanse truckers en ‘los carabineros’ om ter plaatse te geraken.
Met een ei in ons broek kropen we op een veel te klein busje richting El Alto/ La Paz. De vele verhalen van overvallen, ontvoeringen, drugsbendes, orgaandiefstallen, zouden ons moeten overhaald hebben om er met een grote boog omheen te reizen, maar het kriebelde... Dus bezochten we ze wel, en hoe!
Door het ritme en de mix van verschillende inheemse en modernere bevolkingsgroepen is deze miljoenenstad enorm fascinerend. De tal van activiteiten in de stad zoals Cholita Wrestling, de teleferico’s, de grootste lokale markt van Zuid-Amerika, ... en de adembenemende scenery buiten de stad, houden je dagenlang bezig. Nooit gedacht dat La Paz ons zo kon boeien, een stad om nooit meer te vergeten!
Tijd voor actie nu, met de WORLDS MOST DEADLIEST ROAD!!
De spectaculaire maar zo gevaarlijke oude weg van La Paz naar Coroico was vroeger de enige weg naar de Amazone en wij deden die, jawel... met de fiets! Van op een hoogte van 4700m gaat het enkel maar bergaf langs de meest steile bergwanden naar Yolosa op 1200m. En óf we op het einde van de dag stonden te trillen op onze benen!
De rest van de weg naar de Amazone deden we met de bus, maar het werd een helse rit. Meer dan waarschijnlijk de gevaarlijkste busrit van onze hele reis! 18u langs enorme afgronden en bij elke tegenligger was het even je adem inhouden... Toen arriveerden we in het paradijs van de Amazone: Rurrenabaque!
Met onze groep en lokale gids vaarden we in een samengetimmerd bootje, zittend in onze tuinstoel, de wateren van de Pampas af. Zwemmen met de roze rivierdolfijnen, ‘jagen’ op Anacondas, ’s nachts op zoek naar krokodillen en vissen op piranha’s... Voor ons was het jungle-avontuur compleet!
We zeiden de hitte en muggen van de jungle vaarwel en trokken door naar de wieg van de Inca-cultuur: het Titicaca-meer!
Bolivianen kunnen feesten als de beesten en dat mochten we ervaren in het volgende stadje Copacabana. De dansende locals liepen al behoorlijk scheef en de noten van de straatmuziekanten klonken al niet meer zo helder. Nog nooit zo een dronke bedoening gezien en wij zijn al wat gewend. ;)
Onze laatste avond brachten we door op het heilige eiland aan de overkant: Isla Del Sol. Toen we de zon zagen ondergaan over het Titicaca-meer konden we niet meer ontkennen dat we verliefd geworden waren op dit fascinerende land!
Bolivië is zo prachtig en leerde ons zoveel bij, maar vooral hun manier van leven zal ons het meeste bijblijven: “Todo es possible en Bolivia, nada seguro!!”
Cis & Veerle
