09/05/2026
📌 “Liang D**g” Ceremony – Worship of Pu Sae & Ya Sae
The Ancient Spiritual Belief of Lanna
🗓 Saturday, May 30, 2026
📍 Doi Suthep–Pui National Park Office 4 (Mae Hia), Moo 2, Mae Hia Subdistrict, Chiang Mai
“Liang D**g” is an ancient Lanna ritual dedicated to the spirits of Pu Sae and Ya Sae — legendary giant guardian spirits believed to protect the forests surrounding Doi Suthep and the people of Chiang Mai.
Beneath the sacred forests near Doi Kham in Chiang Mai lies a centuries-old legend deeply rooted in Lanna culture and spirituality. According to local folklore, Pu Sae and Ya Sae were ancestral spirits of the Lua people who once lived at the foothills of Doi Suthep. They were regarded as protectors of the ancient city before other guardian spirits later assumed that role, leaving Pu Sae and Ya Sae as guardians of the forests and surrounding communities.
The legend appears in ancient Chiang Mai chronicles and the history of Wat Doi Kham. It tells that when the Buddha visited the foothills of Doi Kham, He encountered a family of three giants — father, mother, and child — who survived by consuming animals and humans.
As the giants prepared to attack Him, the Buddha radiated loving-kindness until they surrendered peacefully. He then taught them the Five Precepts. However, Pu Sae and Ya Sae admitted they could not fully abstain from killing, and initially requested permission to consume two humans each year. Over time, this request was gradually reduced until only animal offerings remained. The Buddha instructed them to seek permission from the ruler of Chiang Mai.
Since then, the rulers of Chiang Mai permitted an annual buffalo sacrifice ritual, which became known as the “Liang D**g” ceremony, or the worship ceremony of Pu Sae and Ya Sae — one of the most significant traditional rituals in Lanna culture.
In the past, the ceremony was attended by kings, nobles, and villagers alike. Today, the communities of Suthep and Mae Hia continue the tradition at “D**g Ya Sae” near Doi Kham during the ninth lunar month of the northern calendar, around June each year.
The ritual includes the construction of 12 bamboo spirit houses, with the shrines of Pu Sae and Ya Sae being the largest. Offerings include spicy minced meat dishes, raw and cooked meat, rice, rice whisky, flowers, incense, candles, and traditionally, a black buffalo sacrifice according to ancient beliefs.
During the ceremony, spirit mediums known as “Ma Khee” invite the spirits to descend and receive the offerings. It is believed that during possession, the spirits consume meat and alcohol while blessing the land and community with peace, fertility, and protection. The entire ritual symbolizes the sacred relationship between humans, forests, and supernatural forces.
Interestingly, after Buddhism became influential in the region, the Liang D**g ritual gradually blended indigenous beliefs with Buddhist practices. Merit-making ceremonies, offerings to monks, and the presence of sacred Buddhist scriptures became integrated into the event, reflecting the harmonious coexistence between traditional Lanna spirituality and Buddhism.
Although the modern world has changed greatly, the worship ceremony of Pu Sae and Ya Sae continues to survive as a spiritual heritage of Chiang Mai. It remains a powerful reminder of the Lanna worldview — one that respects forests, nature, ancestral spirits, and the unseen forces believed to protect the land.
“Pu Sae and Ya Sae” are therefore not merely ghost legends, but reflections of a cultural philosophy in which forests, mountains, nature, and spirits are all considered living beings deserving of reverence and balance.
**g2026
📌“ประเพณีเลี้ยงดง บวงสรวงปู่แสะ-ย่าแสะ ความเชื่อเเห่งเมืองล้านนา
วันเสาร์ ที่ 30 พ.ค. 69 ณ สำนักงานอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย ที่ 4 (แม่เหียะ) ม.2 ต.แม่เหียะ จ.เชียงใหม่
“เลี้ยงดง” ตำนานผีปู่แสะย่าแสะ
ยักษ์ผู้พิทักษ์ป่าดอยสุเทพ กับพิธีกรรมโบราณแห่งล้านนา
ใต้เงาป่าดอยสุเทพ เชิงดอยคำ จังหวัดเชียงใหม่ ยังมีตำนานความเชื่อเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี นั่นคือเรื่องของ “ผีปู่แสะย่าแสะ” ผียักษ์ผู้ปกปักรักษาผืนป่าและบ้านเมืองของชาวล้านนา
ตำนานกล่าวว่า เดิมปู่แสะย่าแสะเป็นผีบรรพบุรุษของชาวลัวะ ซึ่งอาศัยอยู่บริเวณเชิงดอยสุเทพ มีฐานะเป็นผีผู้ดูแลรักษาเมืองเชียงใหม่ในยุคแรก ก่อนจะมีผีประจำเมืองตนอื่นเข้ามาทำหน้าที่แทน จึงเหลือบทบาทในการคุ้มครองพื้นที่ป่าและชุมชนรอบนอกเมือง
เรื่องราวของปู่แสะย่าแสะปรากฏอยู่ในตำนานเชียงใหม่ปางเดิมและตำนานวัดดอยคำ เล่าว่า ครั้งเมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมายังเชิงดอยคำ ได้พบยักษ์สามตน พ่อ แม่ และลูก ซึ่งดำรงชีพด้วยการกินเนื้อสัตว์และเนื้อมนุษย์
เมื่อยักษ์ทั้งสามหมายจะเข้าทำร้าย พระพุทธองค์ทรงแผ่เมตตาจนยักษ์ทั้งสามยอมสยบ และทรงแสดงธรรมให้รักษาศีลห้า แต่ปู่แสะย่าแสะไม่อาจถือศีลได้ครบ จึงต่อรองขอกินมนุษย์ปีละสองคน ก่อนลดลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงการขอกินสัตว์แทน พระพุทธองค์จึงตรัสให้ไปขออนุญาตจากเจ้าเมือง
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เจ้าเมืองเชียงใหม่จึงอนุญาตให้มีการเซ่นสรวงด้วยควายปีละครั้ง กลายเป็นที่มาของพิธี “เลี้ยงดง” หรือ “เลี้ยงผีปู่แสะย่าแสะ” อันเป็นพิธีกรรมสำคัญของชาวล้านนา
ในอดีต พิธีนี้เป็นงานใหญ่ที่ทั้งกษัตริย์ ขุนนาง และชาวบ้านร่วมกันประกอบพิธี ต่อมาชาวบ้านตำบลสุเทพและตำบลแม่เหียะรับหน้าที่สืบทอดประเพณี โดยจัดพิธีบริเวณ “ดงย่าแสะ” เชิงดอยคำ ในช่วงเดือน 9 เหนือ หรือราวเดือนมิถุนายนของทุกปี
ภายในพิธีจะมีการสร้าง “หอผี” จากไม้ไผ่จำนวน 12 หอ โดยหอของปู่แสะและย่าแสะจะใหญ่ที่สุด มีการจัดเครื่องเซ่นทั้งลาบ เนื้อดิบ เนื้อสุก ข้าว เหล้า ดอกไม้ ธูปเทียน และนำควายดำมาบวงสรวงตามความเชื่อโบราณ
เมื่อเริ่มพิธี “ม้าขี่” หรือร่างทรง จะทำหน้าที่เชิญผีปู่แสะย่าแสะลงมารับเครื่องเซ่น เชื่อกันว่าขณะเข้าทรง ผีจะกินเนื้อ ดื่มสุรา และอวยพรให้บ้านเมืองอยู่เย็นเป็นสุข พิธีทั้งหมดเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ผืนป่า และอำนาจเหนือธรรมชาติ
ที่น่าสนใจคือ ภายหลังเมื่อพุทธศาสนาเข้ามามีอิทธิพล พิธีเลี้ยงดงก็ผสมผสานความเชื่อดั้งเดิมเข้ากับพุทธศาสนา มีการทำบุญเลี้ยงพระ และอัญเชิญพระบฎเข้าร่วมในพิธี สะท้อนให้เห็นการปรับตัวของความเชื่อพื้นเมืองล้านนาให้ดำรงอยู่ร่วมกับพุทธศาสนาอย่างกลมกลืน
แม้ปัจจุบันโลกจะเปลี่ยนไปมาก แต่พิธีเลี้ยงผีปู่แสะย่าแสะยังคงได้รับการสืบทอดในฐานะ “มรดกทางจิตวิญญาณ” ของชาวเชียงใหม่ และเป็นหลักฐานสำคัญที่บอกเล่ารากเหง้าความเชื่อของผู้คนล้านนา ที่เคารพทั้งผืนป่า ธรรมชาติ และบรรพชนผู้คุ้มครองแผ่นดินแห่งนี้
“ปู่แสะย่าแสะ” จึงมิใช่เพียงเรื่องผีในตำนาน หากแต่เป็นภาพสะท้อนโลกทัศน์ของคนล้านนา ที่มองว่าป่า ภูเขา และสิ่งเหนือธรรมชาติ ล้วนมีชีวิตและต้องอยู่ร่วมกันด้วยความเคารพ
#เลี้ยงดง2569
