19/11/2024
من أشهر قصص الأطفال العالمية
👱♂️👱♀️👱♂️👱♀️هانسل وغريتل👱♂️👱♀️👱♂️👱♀️
مترجمة للعربية
Hansel ve Gretel
Bir zamanlar Hansel ve Gretel adında iki kardeş varmış. Anneleri onlar daha bebekken ölmüş. Odunca olan babaları, anneleri öldükten birkaç yıl sonra tekrar evlenmiş. Oduncunun yeni karısı hali vakti yerinde bir aileden geliyormuş. Ormanın kıyısında virane bir kulübede oturmaktan ve kıt kanaat yaşamaktan nefret ediyormuş. Üstelik üvey çocuklarını da hiç sevmiyormuş.
Hansel ve Gretel çok soğuk bir kış gecesi, yataklarına yatmış uyumaya hazırlanırken, üvey annelerinin babalarına, “Çok az yiyeceğimiz kaldı. Eğer bu çocuklardan kurtulmazsak, hepimiz açlıktan öleceğiz,” dediğini duymuşlar.
Babaları bağırarak karşı çıkmış. “Tartışmaya gerek yok,” demiş karısı. “Ben kararımı verdim. Yarın onları ormana götürüp bırakacağız.”
“Endişe etme,” diyerek kardeşini teselli etmiş Hansel. “Evin yolunu buluruz.” O gece Hansel geç saatlerde gizlice dışarı çıkmış ve cebine bir sürü çakıl doldurmuş. Sabah olunca, ailece ormana doğru yürümeye başlamışlar. Yürürlerken Hansel cebindeki çakılları kimseye fark ettirmeden atıp, geçtikleri yolu işaretlemiş. Öğle üzeri babalarıyla üvey anneleri onlar için bir ateş yakmışlar ve hemen geri döneceklerini söyleyip ormanın içinde yok olmuşlar. Tabii geri dönmemişler. Kurtlar etraflarında ulurken tir tir titreyen Hansel ve Gretel ay doğana kadar ateşin yanından ayrılmamış. Sonra ay ışığında parlayan çakılları izleyerek hemen evin yolunu bulmuşlar.
Babaları onları görünce sevinçten havalar uçmuş. Üvey anneleri de çok sevinmiş gibi davranmış ama aslında kararını değiştirmemiş. Üç gün sonra onlardan kurtulmayı tekrar denemek istemiş. Gece, çocukların odasının kapısını kilitlemiş. Bu sefer Hansel’in çakıl toplamasına izin vermemiş. Ama Hansel zeki bir çocukmuş. Sabah ormana doğru yürürlerken, akşam yemeğinde cebine sakladığı kuru ekmeğin kırıntılarını yere saçıp arkasında bir iz bırakmış.
Öğleye doğru üvey anneleriyle babaları çocukları yine bırakıp gitmişler. Onların geri dönmediklerini görünce, Hanse ve Gretel sabırla ayın doğup yollarını aydınlatmasını beklemişler. Ama bu sefer geride bıraktıkları izi bulamamışlar. Çünkü kuşlar bütün ekmek kırıntılarını yiyip bitirmişler.
Bu defa çocuklar gerçekten de kaybolmuşlar. Ormanda, üç gün üç gece, aç açına ve korkudan titreyerek dolanıp durmuşlar. Üçüncü gün, bir ağacın dalında kar beyazı bir kuş görmüşler. Kuş onlara güzel sesiyle şarkılar söylemiş. Onlar da açlıklarını unutup kuşun peşine düşmüşler. Kuş onları tuhaf bir evin önüne getirmiş. Bu evin duvarları ekmekten, çatısı pastadan ve penceleri şekerdenmiş. Çocuklar tüm sıkıntılarını unutmuşlar ve eve doğru koşmuşlar. Tam Hansel çatıdan, Gretel de pencereden bir parça yiyecekken içeriden bir ses duyulmuş:
“Evimi kim kemiriyor bakiim?” Bir bakmışlar kapıda dünya tatlısı yaşlı bir teyze. “Zavallıcıklarım benim,” demiş kadın, “girin içeri.” İçeri girmişler ve hayatlarında hiç yemedikleri yiyecekleri yemişler. O gece kuş tüyü yataklarda yatmışlar.
Fakat sabah her şey değişmiş. Yaşlı kadın dikkatsiz çocukları tuzağa düşürmek için evini ekmek ve pastadan yapmış bir cadıymış meğer. Hansel’i saçlarından tuttuğu gibi yataktan kaldırmış ve onu bir ahıra kilitlemiş. Sonra da Gretel’i sürüye sürüye mutfağa götürmüş.
“Kardeşin bir deri bir kemik!” demiş cırtlak bir sesle. “Ona yemekler pişir! Onu şişmanlat! Eti budu yerine gelince ağzıma layık bir yemek olacak! Ama sen hiçbir şey yemeyeceksin! Bütün yemekleri o yiyecek.” Gretel ağlamış, ağlamış, ama çaresiz cadının söylediklerini yapmış. Neyse ki Hansel’in aklı hâlâ başındaymış. Gözleri pek iyi görmeyen cadıyı kandırmaya karar vermiş. Cadı şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamak için her sabah Hansel’in parmağını yokluyormuş. Hansel de parmağı yerine bir tavuk kemiği uzatıyormuş ona. “Yok, olmaz. Yeterince şişman değil!” diye bağırıyormuş cadı. Sonra da mutafa gidip Gretel’e daha fazla yemek yapmasını söylüyormuş.
Bu böyle bir ay sürmüş. Bir gün artık cadının sabrı taşmış. “Şişman, zayaf fark etmez. Bugün Hansel böreği yapacağım!” diye haykırmış Gretel’e. “Fırına bak bakalım hamur kıvama gelmiş mi!” Korku içinde yaşamasına rağmen Gretel’in de Hansel gibi hâlâ aklı yerindeymiş. Cadının onu fırına iteceğini anlamış.
“Başımı fırına sokamıyorum! Hamuru göremiyorum!” diye sızlanmış. Cadı elinin tersiyle Gretel’i hızla kenara itmiş ve başını fırına sokmuş. Gretel bütün gücünü toplayıp yaşlı cadıyı fırının içine itmiş, sonra da arkasından kapağı kapamış.
Hansel böylece kurtulmuş, ama hâlâ eve nasıl gideceklerini bilmiyorlarmış. Tekrar ormana dalmışlar. Bir süre sonra karşılarına bir dere çıkmış. Bir ördek önce Hansel’i sonra da Gretel’i karşı kıyıya geçirmiş. Çocuklar birden bulundukları yeri tanımışlar. Hızla evlerine doğru koşmuşlar. Onları karşısında gören babaları çok mutlu olmuş. Sevinç gözyaşları içinde, onları ormanda bıraktıktan kısa bir süre sonra o acımasız üvey annelerinin ailesinin yanına gittiğini söylemiş. Yaptıkları için üzüntüden nasıl kahrolduğunu anlatmış. Babalarını bir sürpriz daha bekliyormuş. Hansel ceplerinden, Gretel de önlüğünün cebinden cadının evinde buldukları altın ve elmasları çıkartmışlar. Ailenin tüm sıkıntıları sona ermiş böylece. O günden sonra da ömürlerini mutluluk içinde sürdürmüşler.
في قديم الزمان كان هناك أخوين يدعيان (هانسل وغريتل) ماتت والدتهما عندما كانوا صغارا . والدهم الذي كان حطابا تزوج مرة اخرى بعد عدة سنوات من وفاة والدتهم . زوجة الحطاب الجديدة أتت من عائلة ميسورة . وكانت تكره عيش البسطاء في كوخ رث على حافة الغابة . وبالطبع لم تكن تحب الأطفال بالتبني(أطفال زوجها) إطلاقا .
في ليلة شتاء باردة عندما كان هانسل وغريتل على فراشهما يستعدان للنوم سمعا صوت زوجة أبيهم وهي تقول لوالدهم : لم يتبقى لدينا سوى القليل من الطعام إذا لم نتخلص من هولاء الأطفال فسنموت جوعاً . صرخ والدهم قائلا :" لا داعي للجدال".
ردت عليه زوجة ابيهم :" لقد اتخذت قراري . غدا سوف نأخذهم الى الغابة ونتركهم هناك "
قال هانسل لأخته مطمئنا :"لا تقلقي سنعثر على الطريق الى المنزل ثانية".
في وقت متأخر من تلك الليلة تسلل هانسل إلى خارج الكوخ وملأ جيبه بالكثير من الحصى .
وفي الصباح بدأت العائلة بالمشي الى الغابة . بينما كانوا يسيرون كان هانسل يرمي الحصى من جيبه دون ان يلاحظ احد ، من أجل ان يميز الطريق الذي ساروا فيه .
في وقت الظهيرة اشعلت زوجة ابيهم النار لهم وقالت انهم سيعودون فوراً واختفت مع أبيهم في الغابة . وبالطبع لم يعودا .
عندما كانت الذئاب تنبح حولهم جلس هانسل وغريتل حول النار ولم يتركاها حتى يشع ضوء القمر ، ثم وجدوا الطريق الى المنزل فورا بمشاهدة الحصى المتلألئة على ضوء القمر .
عندما رآهم والدهم طار من الفرح ، بالطبع تصرفت زوجة ابيهم وكأنها سعيدة جداً ولكنها في الحقيقة لم تغير قرارها .
بعد ثلاثة أيام أرادت التخلص منها مجدداً . في تلك الليلة أغلقت باب غرفة الاطفال ولم تسمح ل هانسل بجمع الحصى . لكن هانسل كان طفلاً ذكيا فعندما كانوا يمشون الى الغابة في الصباح اخرج هانسل قطعة من الخبز الجاف كان قد خبأها في جيبه من طعام العشاء وترك فتات الخبز في الطريق الذي ساروا فيه دون ان يلاحظ أحد من أجل أن يميز طريق عودتهم إلى المنزل .
وفي الظهيرة أشعل ابيهم مع زوجته النار وأخبروهم أنهم سيعودا قريبا . وغادرا الغابة ولم يعودا . عندما رأوا انهم لم يعودا كان هانسل وغريتل ينتظران ظهور القمر بفارغ الصبر . ولكن هذة المرة لم يحالفهم الحظ فلم يجدوا الأثر الذي تركه هانسل ، فقد أكلت الطيور كل فتات الخبز .
هذة المرة ضاعوا في الغابة حقاً . ثلاثة ايام بلياليها كانوا يتجولون في الغابة مع الجوع والخوف والألم .
في اليوم الثالث رأوا طائر بياض الثلج على غصن شجرة ، غنى لهم العصفور بعض الأغاني بصوته الجميل . نسوا جوعهم وتتبعوا العصفور الذي أحضرهم إلى أمام منزل غريب جدا .
هذا المنزل من الخبز وسقفه من الكعك ونوافذه من الحلوى . الأطفال نسوا كل تعبهم وكل أوجاعهم وركضوا بسرعة الى البيت .
في نفس اللحظة التي كان فيها هانسل على السقف وغريتل تأخذ قطعة من الشباك سمعا صوتاً من الداخل !!!!
"لأرى من الذي يقضم(يأكل من) منزلي " !!!
نظروا فإذا بالباب عجوز طيبة نظرت اليهم قائلة :"أطفالي البائسين . إدخلوا الى المنزل"
دخل الأطفال الى المنزل وأكلوا من الاطعمة التي لم يأكلوا منها في حياتهم . في تلك الليلة ناموا على اسرة من ريش الطيور .
ولكن في الصباح تغير كل شي . تبين أن المرأة العجوز ساحرة صنعت منزل من الخبز والكعك من أجل أن توقع الاطفال الغير حذرين في الفخ . أمسكت الساحرة هانسل من شعره وأخذته من السرير وأغلقت عليه في الحظيرة . ثم بعد ذلك اخذت غريتل الى المطبخ .
قالت العجوز بصوت حاد "أخوكي جلد على عظم" إطبخي له الطعام من أجل أن يصبح سمينا حينها سيكون وجبة تليق بفمي . ولكن أنت لن تأكلي أي شي ، سوف يأكل هو كل الطعام .
بكت غريتل كثيرا لكنها فعلت ما قالته الساحرة ( العاجزة ليس بيدها حيلة ) . لحسن الحظ عقل هانسل لايزال في رأسه فقد قرر ان يخدع العجوز الساحرة التي لا ترى جيدا .
الساحرة كانت تتفقد إصبعه لتفهم إن كان اصبح سمينا أم لا ، هانسل كان يعطيها عظمة دجاجة بدلا من اصبعه .
الساحرة العجوز تصرخ :" لا مستحيل ، إنها ليست سمينة بما فيه الكفاية" بعدها ذهبت الى المطبخ وأخبرت غريتل أن تصنع المزيد من الطعام .
لقد استمروا شهر على هذة الحالة . وفي يوم من الايام نفذ صبر العجوز الساحرة وقالت "لايفرق ان كان ضعيفا او سمينا . اليوم سوف أصنع فطيرة من لحم هانسل" .
صاحت ل غريتل "انظري الى الفرن وانظري الى العجينة هل صارت قوامها جيد أم لا" .
وبالرغم من انها خائفة إلا أن عقلها لايزال في رأسها مثل هانسل ففهمت أن الساحرة كانت ستدفعها في الفرن .
أخبرتها انها لاتستطيع أن تدخل راسها في الفرن لترى العجينة . دفعت الساحرة غريتل الى حافة الفرن ووضعت الساحرة رأسها في الفرن لكن غريتل إستجمعت كل قوتها ودفعت بالساحرة في الفرن وبعد ذلك اغلقت الغطاء .
هكذا نجا هانسل ، لكنهم ما زالوا لا يعرفون كيف يعودون إلى المنزل عادوا في الغابة مرة اخرى . بعد فترة ، جاؤوا عبر جدول
حملت بطة هانسل ثم غريتل الى ضفة الجدول . الأطفال عرفوا المكان الذي هم فيه. هرعوا بسرعة المنزل كان والدهم سعيدًا جدًا برؤيتهم احتضنهم ودموع الفرح في عينيه ، وأخبرهم انه اعاد زوجته القاسية الى عائلتها بعد فترة وجيزة من تركهم في الغابة. وأخبرهم عن مدى أسفه لما فعله. كان يتوقع مفاجأة أخرى. أخرج هانسل من جيبه الذهب والماس الذي عثرت عليهما غريتل في منزل الساحرة . وهكذا انتهت جميع متاعب الأسرة . بعد ذلك اليوم عاشوا بسعادة كبيرة .
___________
