19/05/2026
“Nüfus 13 milyondu, 11 milyonu köyde yaşıyordu. 40 bin köy vardı, 37 bininde okul yoktu ...
30 bin köyde cami yoktu. Traktör sayısı sıfırdı, biçerdöver sayısı sıfırdı.
Ayçiçeği üretimi yoktu, şeker üretimi yoktu. Ekmeklik un ithaldi, pirinç ithaldi. Bütün memlekette sadece beş bin hektar alan sulanabiliyordu ...
Bit'le başa çıkılamıyordu. Beş bin köyde sığır vebası vardı. Hayvanlar kırılıyor, insanlar kırılıyordu ...
Bir milyon kişi frengiydi, iki milyon kişi sıtmaydı, üç milyon kişi trahomluydu. Verem, tifüs, tifo salgını vardı ...
Bebek ölüm oranı yüzde 40'ın üstündeydi. Dünyaya gelen her iki bebekten biri ölüyordu. Anne ölüm oranı yüzde 18'di. Her beş anneden biri ölüyordu ...
Ortalama ölüm yüzde 40'tı. Memlekette sadece 337 doktor vardı. Sadece 60 eczacı vardı, sadece sekizi Türk'tü. Sadece dört hemşire vardı, sadece 136 ebe vardı ...
Yanmış bina sayısı 115.000, hasarlı bina sayısı 12.000'di. Komple kül edilmiş köy sayısı binin üzerindeydi. Ülkeyi yeniden inşa etmek gerekiyordu, kiremit bile yoktu ...
Limanlar, madenler yabancıya aitti. Demiryollarının bir metresi bile bize ait değildi. Toplam sermayenin sadece yüzde 15'i Türk'tü.
Osmanlı'dan ayakta kala kala 4 fabrika kalmıştı : Hereke ipek, Feshane yün, Bakırköy bez, Beykoz deri ...
“Sanayi" denilen işletmelerin yüzde 96'sında motor yoktu. 10'dan fazla işçi çalıştıran sadece 280 işyeri vardı. Bunların da 250'si yabancılarındı...
Kişi başına milli gelir 45 dolardı. Elektrik sadece İstanbul, İzmir ve Tarsus'ta vardı.
Güya vardı demek daha doğru olur ...
Çünkü elektrik üretimi sadece 50 kilovat sattı.
Dört mevsim kullanabilen karayolu yoktu. Otomobil sayısı sadece 1490'dı. Sadece dört şehirde otomobil vardı ..."
