Bukadoo

07/12/2026

07/12/2026

Op vakantie?

07/05/2026

Citaat van de dag: "Wees trouw aan jezelf."

Deze beroemde zin komt uit Akte 1, Scène 3 van Shakespeares tragedie Hamlet. Hij wordt uitgesproken door Polonius, de belangrijkste raadgever van de koning van Denemarken, terwijl hij een reeks levenslessen geeft aan zijn zoon Laertes, die op het punt staat naar Frankrijk te vertrekken.

Het citaat moedigt ons aan om eerlijk te blijven tegenover onszelf, trouw te blijven aan onze principes en te voorkomen dat we ons anders voordoen dan we zijn.

Trouw zijn aan jezelf betekent:
Leven volgens je waarden.
Beslissingen nemen op basis van je geweten.
Weerstand bieden aan de druk om je integriteit te compromitteren.
Authentiek zijn in woord en daad.

Een waar karakter wordt niet gevormd door iedereen te behagen, maar door trouw te blijven aan wat goed is.

In een wereld vol verwachtingen, vergelijkingen en sociale druk is authenticiteit een van de grootste krachten.

Als je weet wie je bent en waar je voor staat, verdien je iets dat waardevoller is dan populariteit: zelfrespect.

07/04/2026

Sommige mensen dromen ervan in herenhuizen te wonen; ik droom ervan hier te verdwalen. Een plek waar de muren niet van bakstenen zijn gemaakt, maar van verhalen. Elke torenhoge stapel bevat duizend levens die ik niet heb geleefd, duizend lessen die ik niet heb geleerd en duizend werelden die wachten om ontdekt te worden.

Er schuilt iets moois in de chaos van oude boekhandels, de versleten kaften, de vergeelde pagina's, het stille geduld van boeken die jarenlang wachten op de juiste persoon om ze te vinden. In een tijd die te snel gaat en te gemakkelijk vergeet, herinneren plekken als deze ons eraan dat wijsheid niet schreeuwt; ze staat rustig op een plank te wachten op nieuwsgierige handen en open harten.

Geef me een klein hoekje, de geur van oud papier en genoeg tijd om rond te dwalen, en ik zou met plezier verdwijnen in dit labyrint van woorden, want sommige schatten zijn niet van goud; ze zijn gebonden in inkt en papier.

07/04/2026

Beautiful Book!

I picked up Theo of Golden because I kept hearing whispers about it. A friend mentioned it. Then another. Then I saw it had somehow climbed to #1 on the New York Times bestseller list—a self-published debut that became a word-of-mouth phenomenon .

I had to know what the fuss was about.

Let me tell you about Theo.

He's an 86-year-old man who arrives in the small Southern town of Golden one spring morning. He doesn't explain why he's there. He just wanders into a local coffee shop called The Chalice and discovers something that stops him cold: 92 pencil portraits of local residents, drawn by a talented artist, lining the walls .

And Theo does something extraordinary.

He buys every single portrait. One by one. Then he tracks down each person depicted—a young accountant, a night custodian, an unhoused woman with a mental illness, a street musician, a bookseller—and gives them their portrait . In exchange, he asks only for their story .

What follows is something I didn't expect.

Because as Theo meets these people—as he listens to their regrets, their grief, their small hopes—he doesn't just hand them a piece of art. He sees them. Really sees them. And somehow, that simple act of being truly witnessed changes everything .

Here's what I loved.

This book is gentle. Quiet. Almost meditative. Theo moves through Golden like a river, touching lives without fanfare, asking nothing in return. He pays medical bills for a child no one else can help. He gives a homeless woman the tools to start her own business. He remains anonymous, never seeking credit .

And slowly, we learn why.

Theo carries his own grief. A tragedy from decades ago that nearly destroyed him . And somewhere along the way, he discovered that the best way to heal his own broken heart was to help mend others.

There's a moment that stopped me cold. Theo tells someone: "I simply help people sit still long enough to see what is already there" . That line hit me hard. Because isn't that what we all need? Someone to help us see the beauty we've forgotten we have?

This isn't a fast-paced book. There are no car chases, no shocking twists. It's slow. Deliberate. Like sitting on a porch swing with someone who has all the time in the world to listen .

And honestly? That's exactly what I needed.

If you've been feeling like the world is too loud, too cruel, too rushed—read Theo of Golden. It's a reminder that kindness still matters. That one person, showing up with nothing but attention and care, can change everything.

I closed this book wanting to be a little more like Theo. A little more patient. A little more generous. A little more willing to see the people around me.

And maybe that's the whole point.

BOOK: https://amzn.to/4ewFUsj

You can ENJOY the AUDIOBOOK for FREE (When you register for Audible Membership Trial) using the same link above.

06/28/2026

https://www.facebook.com/share/p/1HGNXJv1BV/

With some 900 book-related businesses, Paju Book City, northwest of Seoul, is an intentional and euphoric celebration of books and the bookmaking process.

06/18/2026

De Uitgeverij en de Febo

Aan een drukke straat stonden twee zaken naast elkaar. Links een uitgeverij, rechts een Febo.

Beiden maakten een product. De uitgeverij produceerde boeken, de Febo kroketten en frikandellen. Beiden waren ervan overtuigd dat hun creaties het publiek zouden verrassen, ontroeren of op zijn minst een glimlach zouden opleveren.

Elke ochtend vulde de Febo haar automatiek met goudbruine kroketten. De uitgeverij deed hetzelfde, maar dan met nieuwe titels in de etalage. De één achter glas met een verwarmingslamp erboven, de ander achter glas met een spotje erop gericht.

Voorbijgangers keken, twijfelden en kozen.

Bij de Febo was het simpel. Een kroket die niet werd verkocht, verdween na verloop van tijd uit de automatiek. Niemand schreef er recensies over. Niemand organiseerde een debat over de artistieke waarde van de ragout.

Bij de uitgeverij lag dat anders. Een boek dat niet werd verkocht, bleef vaak nog maanden in de etalage liggen. Er verschenen recensies, juryrapporten en interviews waarin werd uitgelegd waarom het eigenlijk een uitstekend boek was, ook al wilde bijna niemand het lezen.

Op een dag vroeg de kroket aan het boek: "Hoe weet jij eigenlijk of je succesvol bent?"

Het boek dacht even na.

"Dat hangt ervan af wie je het vraagt. De schrijver kijkt naar de verkoopcijfers. De uitgever naar de winst. De recensent naar de stijl. De jury naar de literaire kwaliteit. En de boekhandel naar de ruimte die je inneemt."

De kroket knikte.

"Bij ons is het eenvoudiger. Als iemand een muntje inwerpt en mij opeet, ben ik geslaagd."

Het boek zweeg even en zei toen: "Misschien zijn we toch minder verschillend dan we denken. Uiteindelijk wachten we allebei achter glas op iemand die besluit dat wij de moeite waard zijn."

En terwijl een klant een kroket uit de muur trok en een andere klant een roman uit de etalage meenam, bleek dat succes soms verrassend eenvoudig te definiëren is:

Het product verlaat de vitrine.