Royal Padamyar Travel & Tour

09/12/2023

115 ကားရှင်း11:00

07/01/2023

မထေရ်မြတ်တို့ ပြောခဲ့သည် (၁)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဒကာ,ဒကာမတွေကို ပြောရဦးမယ်၊

ဘုန်းကြီးဆီမှာ ဆွမ်းကပ်နေတဲ့ အငယ်ဆုံးကိုရင်တစ်ပါးရှိတယ်၊

ရန်ကုန်ထဲက ကျောင်းတစ်ကျောင်းကပဲ လာအပ်ထားတယ်၊

အဲဒီကိုရင်ကို “မင်း ဟိုမှာနေတုန်းက ဆွမ်းခံသွားလို့ရှိရင် တစ်နေ့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရသလဲ”လို့မေးတော့ တစ်နေ့ ဆယ့်ငါးကျပ်လောက်တော့ ရတယ်၊
နှစ်ဆယ်လောက်ရတဲ့အခါ ရတယ်တဲ့၊

ဒီတော့ မခက်ဘူးလား၊

လှူတဲ့သူကလည်း လှူတယ်၊ ယူတဲ့သူကလည်း ယူတယ်။

ဒီကိုရင်တွေကို ပိုက်ဆံဆွမ်းလောင်းနေတာ ကုသိုလ်ရအောင်လို့လုပ်တာလား၊ သာသနာဖျက်တဲ့လုပ်ငန်း လုပ်တာလား၊

မသိလို့လုပ်တာလား သိရက်သားနဲ့လုပ်တာလားတော့ မသိဘူး၊

ဒါဖြင့် မင်း ရသမျှပိုက်ဆံတွေကို ဘယ့်နှယ်လုပ်သလဲမေးတော့၊ မုန့်ဝယ်စားပစ်လိုက်တာပဲတဲ့၊

ဘယ်အချိန်ဝယ်စားသလဲဆိုတော့ မနက်ရော,ညရော အချိန်မရွေး ဝယ်စားပစ်လိုက်တာပဲလို့ပြောတယ်၊

ဒါက ဒကာ,ဒကာမတွေ မလိမ္မာလို့၊

ဒီတော့ ဒကာ,ဒကာမတွေကလည်း ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ရှိရင် နားလည်ထားရတယ်၊

ဒါမျိုး လုပ်သင့် မလုပ်သင့်၊ ဒီလိုမျိုး လှူသင့် မလှူသင့်၊ လှူလို့ရှိရင် အကျိုးရှိမလား အပြစ်ရှိမလားလို့ ခွဲခြားနားလည်ထားရတယ်၊

သာသနာပျက်စီးစေလိုတဲ့ စိတ်နဲ့သာ လှူလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ မတွေးဝံ့စရာပဲ၊

ကိုယ့်မှာ အပြစ်က တစ်ပုံကြီး ဖြစ်သွားပြီ၊ အဲဒီလို ဖြစ်နေပါတယ်။

(သာသနာ့ဝန်ဆောင်ပန်းကုံးဆရာတော်)

ဩဝါဒဓမ္မကထာ၊ ဒုတိယတွဲ၊ ၄၀၅

05/01/2023

အေးငြိမ်းချမ်းသာရှိကြပါစေ

20/12/2022

ငါတို့ဟာ အတောင်ပန်ရှိလျက် ပျံသန်းခွင့် မရကြပါလား
photo crd

12/12/2022

ပန်းပမာ လန်းဖြာကြပါစေ
မွှေးပျံထုံသင်းရနံ အဆင်းလည်းလှပါစေ

12/12/2022

02/10/2022

တစ် ချိန် တစ် ခါ တုန်း က
ဘ ဝ ပေါင်း များ စွာ ကို
နိ စ္စ ဒူ ဝ
သယ် ယူ ပို့ ဆောင် ပေး ခဲ့ ရ ပြီး
ခု တော့ သံ ရည် ကြို ခံ ရ ပြီ ဖြစ် တဲ့
မ ဟာ ရန် ကုန် ရဲ့
ဗိုက် ပူ တွေ...။

photo credit > original uploader

02/10/2022

နေကောင်းကျန်းမာ စိတ်ချမ်းသာ ကြပါစေ

22/08/2022

#ချစ်နေရင်းကကြည်ညိုလို့မရခဲ့တဲ့သူတယောက်အကြောင်း

စားပွဲ ( ၁ )
========

ဒီညနေ
ထမင်းစားပွဲအသစ်ကလေးတစ်လုံး
ဝယ်ခဲ့တယ်။
ခေါက်စားပွဲ အဝိုင်းလေးပါ။

တကယ်တော့အိမ်မှာ
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းလေးတစ်ခုရှိပြီးသားပါ။
၁၉၈၈ ကတည်းက စားပွဲဆိုတော့
သက်တမ်းအားဖြင့် ၃၄ နှစ်ရှိပြီပေါ့။
သက်တမ်းကြာတဲ့အပြင်
အစကတည်းက
ကျကျနန လုပ်ထားတဲ့စားပွဲမဟုတ်ဘဲ၊
ဆိုင်မှာဒီတိုင်းတင်ရောင်းထားတဲ့
စားပွဲဆိုတော့
သိပ်တော့မကောင်းတော့ဘူး။
ပျဉ်ချပ်တွေကကွာလိုက်၊ပြန်ရိုက်လိုက်။
ခြေထောက်တွေက ယိုင်လာလိုက်၊
ဒေါက်ကလေးခံထားလိုက်နဲ့
ဟိုပြင်သည်ပြင်နဲ့ပဲ
သက်တမ်းရှည်နေတဲ့စားပွဲပေါ့။

အဲဒီစားပွဲ ကို
ကျမ ဆိုင်ကဝယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။
သူ့မှာ နဂိုက ပိုင်ဆိုင်တဲ့ပိုင်ရှင်ရှိပါတယ်။
သမိုင်းဆိုတာ လူတွေမှာပဲ
ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။
အရာဝတ္ထုတွေမှာလည်း ရှိတာပါပဲ။

ဒီစားပွဲ ဘယ်လောက်ဟောင်းဟောင်း၊
လူမြင်မကောင်းလည်း ၊
တခြားစားပွဲရှိလည်း၊
ဒီစားပွဲလေးကို လွှင့်မပစ်နိုင်ဘဲ
ဆက်ပြီးသုံးနေခဲ့တာ
အဲဒီစားပွဲရဲ့ မူလပိုင်ရှင်တွေကြောင့်ပါ။

သူတို့ဟာ
ဒီစားပွဲရဲ့သမိုင်းမှာ
အဓိကကျတဲ့သူတွေပေါ့။

ကျမ ရှစ်တန်းနှစ်တုံးက လမ်းထဲကို
အသက် လေးဆယ်ဝန်းကျင်လောက်
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်ပြောင်းလာတယ်။
သူတို့မှာ သားသမီးလည်းမထွန်းကားဘူး။

သိပ်မကြာပါဘူး။
သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ဦးစီးပြီး
၈ ၊ ၉, ၁၀ တန်းထိသင်တဲ့ သင်္ချာ၊
အင်္ဂလိပ်စာကျူရှင်တခု ဖွင့်လိုက်တယ်။
ကျမ မိဘတွေကလည်း ကျမကို
နီးနီးနားနား အဲဒီမှာပဲထားပါတယ်။

ယောက်ကျားလုပ်သူက ကျူရှင်မှာ
အင်္ဂလိပ်စာသင်တယ်။
ဇနီးကတော့ အစိုးရ ကျောင်းတကျောင်းက
အလယ်တန်းပြဆရာမ ပါ။
တခြားဆရာတွေကိုလည်း
ကျူရှင်အတွက်ထပ်ငှါးပြီး သင်ကြပါတယ်။

ဆရာတွေ အသင်အပြကောင်းကြလို့
ကျူရှင်လေးက အသင့်အတင့်လူများပြီး
အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။
ဆရာရော၊ဆရာမရော နှစ်ယောက်လုံးက
အင်မတန်သဘောကောင်းကြပါတယ်။

ကျမကိုလည်း
သမီးအရင်းတစ်ယောက်လိုချစ်ပြီး၊
လူလာတိုင်း သူတို့မွေးစားသမီးလို့
မိတ်ဆက်တတ်ပါတယ်။
အမေတို့ဆီကိုလည်း
ကျမကိုအမွေစားအမွေခံ
မွေးစားမယ့်အကြောင်း
မကြာခဏတောင်းတတ်ပါတယ်။
ညနေဘက်ကျူရှင်တက်ပြီးရင်ဆို
ထမင်းကိုသူတို့အိမ်မှာပဲ
အတင်းစားခိုင်းပြီးမှ
ပြန်လွှတ်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ ခင်မင်မှုသက်တမ်းတွေ
ကြာလာခဲ့ကြတယ်။
ဆရာမက လက်ဖွာတယ်။
အသုံးကြမ်းတယ်။
အလှူမကြာခဏလုပ်တယ်။
လှူရင်လည်း
ချိန်ဆပြီးလှူတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။
လောဘတကြီးလှူပြီး
မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင်ဖြစ်ရင်
တစ်ရပ်ကွက်လုံး မီးခိုးတိတ်
လျှောက်ဝေတတ်သူပါ။

၈၈ အရေးအခင်းမဖြစ်ခင်လေးမှာတော့
ဆရာမက သူ့ကျောင်းကထွက်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူ့အလုပ်သစ်ကို စလုပ်ပါတယ်။အလုပ်သစ်က ဘာလဲဆို
နိုင်ငံခြားကို လူပို့တဲ့အလုပ်ပါ။

အဲဒီခေတ်အခြေအနေတုံးက
နိုင်ငံခြားကိုလူပို့တယ်ဆိုရင်
အပွိုင့်မင့် ခေါ်တဲ့အလုပ်ခန့်စာအတုလုပ်၊
ခေါ်စာအတုတွေလုပ်ပြီး
ပတ်စ်ပို့လျှောက်ပြီး
နိုင်ငံခြားထွက်ရတာမျိုးပေါ့။

ဒီခေတ်ဆိုရင်တော့
ဒါဟာလုပ်လေ့လုပ်ထရှိတဲ့ အလုပ်ဆိုတာ၊
အားလုံးသိပြီးသားပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဟိုးလွန်ခဲ့တဲ့
အနှစ် သုံးဆယ်ကျော်တုံးကတော့
ဘယ်သိကြမှာတုံး။

အဲဒီခန့်စာတွေ၊ခေါ်စာတွေကို
အစစ်မှတ်နေကြတာကလား။

ဆရာမကလည်း အဲဒါတွေကို
အစစ်ပါပြောပြီး ထိုင်းကိုချည်းပို့တာပဲ။
ထိုင်းမှာ အိမ်ခန်းငှါးစားတဲ့
သူတစ်ယောက်နဲ့ချိတ်ဆက်ပြီး ‌
ဘန်ကောက်လေဆိပ်ကို လာကြိုခိုင်းတယ်။
ဒီကသွားတဲ့သူတွေကတော့
အလုပ်ကအဆင်သင့်ပဲထင်ပြီး
မျှော်လင့်ချက်အကြီးကြီးတွေနဲ့သွားကြ။

ဒါပေမဲ့ ဟိုရောက်တော့
အလုပ်ကတကယ်မရှိ။
အိမ်ခန်းမှာအငှါးနေရပြီး
ထမင်းစားရိတ်ကုန်၊ အခန်းခကုန် နဲ့။
အိမ်ကိုလွမ်းတာက တမျိုး၊
အလုပ်မရှိတာကတမျိုး၊
လူ ငါးယောက်သာဆန့်တဲ့အခန်းထဲ
လူ ၁၅ ယောက်လောက်
စုပြုံနေရတာတမျိုးနဲ့
စိတ်ဓါတ်တွေကျ။

နောက်ပြီး ဗီဇာသက်တမ်းကပြည့်ခါနီးပြီ ၊
အလုပ်ကမရသေး။
ပြောတော့ စင်ကာပူပါ၊ဩစီပါပြောပြီး
ဘယ်မှ မသွားရဘဲ ထိုင်းမှာပဲသောင်တင်။

ပိုက်ဆံတတ်နိုင်တဲ့သူက
နောက်ပိုက်ဆံကို ဟွန်ဒီနဲ့လွှဲ။
မတတ်နိုင်တဲ့သူတွေက
အကြွေးတွေတင်ပြီး
မျက်ရည်မျက်ခွက် ပြန်လာရ။

အဲ့တုံးက ရွှေတစ်ကျပ်သား
တစ်သောင်းဝန်းကျင်လောက်မှာ
သူ့ကိုပွဲစားခ သုံးသောင်းပေးရတယ်။
ဟိုမှာအိတ်ဆောင်ထည့်တာနဲ့ဘာနဲ့၊
ငွေက အနည်းဆုံး
တစ်သိန်းကျော်လောက်ကုန်တာ။

ဝက်သားပေါင်သား အစိတ်သားကို
ငါးကျပ်ပေးရတဲ့အချိန်၊
ငရုပ်သီးစိမ်းတစ်ပုံ
ဆယ်ပြားပေးရတဲ့အချိန်မှာ
ငွေ တစ်သိန်းဆိုတာ တော်ရုံအိမ်အဖို့
ဖြူကာပြာကာ ကျမတတ်ဖြစ်တော့တာပဲ။
ရှိတာလေးတွေ ရောင်း၊ ပေါင် ၊
အတိုးနဲ့ချေးငှါး သွားရတဲ့သူတွေ
ဘဝပျက်တော့တာပေါ့။

ဆရာမကတော့
အဲဒီကရတဲ့ငွေတွေနဲ့
ရွှေတွေဝယ်လိုက်၊
အလှူတွေလုပ်လိုက် နဲ့
သူများမျက်ရည်တွေကို
ဘာတာဝန်ခံမှု၊တာဝန်ယူမှု မှ မရှိဘူး။

သူ့အိမ်ရှေ့က လာဆဲလည်း ဂရုမစိုက်ပေါင်။
ကျမက ပထမတော့ နားမလည်ဘူး။
နောက်မှ တဖြည်းဖြည်းနားလည်လာတဲ့အခါ
ဆရာမကိုလန့်လာတယ်။

ကိုယ်က အဲဒီအချိန်မှာ
သမီးကြီးကိုမွေးပြီးလို့
ကလေးက နှစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။
သူ့မှာ ကျမက မွေးတဲ့
သမီးလေးကိုလည်း
ချစ်ရတာ။
ကလေးမွေးနေ့ဆို
ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေ။

ဒါပေမဲ့
အဲဒီလက်ဆောင်တွေကိုကြည့်ပြီး၊
ကျမ လန့်လာတယ်။
အဝတ်အစားနွမ်းနွမ်းလေးတွေဝတ်ပြီး
သူတို့ပိုက်ဆံလေးတွေပြန်ပေးဖို့
အသနားခံပြီး လာတောင်းတဲ့သူတွေ၊
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲကြတဲ့သူတွေ၊
စိတ်ဓါတ်အကြီးအကျယ်ကျပြီး
ဘဝပါပျက်သွားတဲ့ မိသားစုတွေ ၊
မကြာခဏမြင်လာရတဲ့အခါ
ကျမ သူ့ကို
တဖြည်းဖြည်းကြောက်လာတယ်။

ကျောင်းဆရာမဟောင်း၊
ကျူရှင်ထောင်သူ၊
ပညာရေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျင်လည်နေပြီး
သိက္ခာတရားနဲ့နေရမဲ့သူက
သိက္ခာတရား တစ်စက်ကလေးမှ မရှိတဲ့
အလုပ် တွေလုပ်နေတာဟာ
ကျမ အတွက်သူ့ကိုကြည့်ရင်း
ခြောက်ခြားလာတယ်။

သူ ပေးတာ၊ကျွေးတာတွေ
စားဖို့ဆိုတာလန့်လာတယ်။
သူက သူ့ဆီ အလုပ်အပ်တဲ့သူလာရင်
ကျမ ကိုလာခေါ်ပြီ။
ပြီးရင် ကျမ ကို ပုဏ္ဏားတိုင်ထားပြီး
လက်ညှိုးလေးညွှန်ကာ၊ညွှန်ကာနဲ့

ဒါ စာရေးဆရာ ဦးအောင်သင်းသမီးလေ။
မော်မော်သင်း တဲ့။
မယုံရင် မော်မော်သာမေးကြည့်ပါ။
ကျမနဲ့အလုပ်လုပ်ရင်
အဆင်ပြေတဲ့သူတွေချည်းပဲ။
ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား မော်မော်။

ကျမ မှာခေါင်းလည်းမညှိတ်ရဲ။
ထောက်လည်း မထောက်ခံရဲ။
သူ့ကိုပြောင်ထားပြီးလည်း
ဒါဟာ ညာနေတာလို့မပြောရဲ။
( အဲဒီအချိန်တုံးက ငယ်သေးတဲ့အချိန်၊
အားနာတာလည်းပါတယ်။
ဘာကိုကြောက်မှန်းမသိ၊
ကြောက်တာလည်းပါတယ်။ )
ဒါ့ကြောင့် ပြတ်ပြတ်သားသားမပြောနိုင်ခဲ့တဲ့ တချိန်ရှိခဲ့ဘူးတယ်။

ဒါ ပေ မယ့် ဒါဟာ ခဏပါပဲ။

လူဆိုတာ
ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်းအပေါ်
ကောင်းရုံမျှနဲ့ လူကောင်းလို့ဆိုနိုင်ပါ့မလား။
အားလုံးအပေါ်ကောင်းမှ
လူကောင်းစစ်စစ်လို့ ခေါ်နိုင်တာမဟုတ်လား။
မဟုတ်တာလုပ်တာကို
သပ်သပ်လေးတောင်မကြိုက်တဲ့ ကျမ
စဉ်းစားရပြီ။

နောက်တော့ အလုပ်အပ်တဲ့ သူလာလို့
ကျမ ကို သူလာခေါ်တိုင်း၊
ကျမ ဟာ သူထိုင်တဲ့ ထိုင်ခုံ နောက်မှာပဲ‌
‌နေရာ ယူပါတော့တယ်။

သူ့ရဲ့နောက်‌ကျော ဖြစ်ပြီး
အလုပ်အပ်တဲ့သူနဲ့ကျမ
မျက်နှာချင်းဆိုင်ပေါ့။

သူက ရှေ့က စကားကို
လေတစ်လုံးမိုးတစ်လုံးပြောနေချိန်တိုင်း၊
ကျမ ဟာ သူ့နောက်ကျောကနေ
မျက်ရိပ်မျက်ကဲနဲ့ ပြလိုက်၊
ခေါင်းရမ်းပြလိုက်၊
အသံမထွက်ပဲပါးစပ်လှုပ်ရုံနဲ့
မလုပ်နဲ့၊မလုပ်နဲ့ ပြောလိုက်။
လက်နှစ်ဖက်ကို cross လုပ်ပြလိုက်။

သူ့ client တွေဟာ
ကျမ ဘာဆိုလိုလဲဆိုတာ
အားလုံးသိကြပါတယ်။
စကားကိုကြည့်ကောင်းအောင်ပြောပြီး၊
အလုပ်မအပ်ကြတော့ပါဘူး။

အဲ့တုံးက ကျမ ဟာ
သူ့နောက်ကျောကို ဒါးနဲ့ထိုးတဲ့
အနီးဆုံးလူဖြစ်ခဲ့တာပါပဲ။
စိတ် တကယ်မကောင်းပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ခုထိ နောင်တလည်းမရဖူးဘူး။

သူကတော့ နောင် သိလေလား၊
မသိလလေားမသိဘူး။
သူ့နာမည်ပျက်ကြောင့်
နိုင်ငံခြားလူပို့တဲ့လုပ်ငန်း
ပျက်သွားပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လိမ်လည်ခြင်းဟာငွေကို
အလွယ်ဆုံးနည်းနဲ့ရတာပဲလို့
သဘောပေါက်သွားတဲ့ဆရာမဟာ
သူ့စားကျက်ကို နောက်တစ်လိုင်း
ပြောင်းလိုက်ပြန်ပါတယ်။

*****""*********************
စားပွဲ (၂ )
========

၈၈ အရေးအခင်းပြီးကာစလောက်မှာ
သိကြတဲ့အတိုင်း ဒဂုံမြို့သစ်တို့၊
ဝေဘာဂီတို့လိုနေရာတွေမှာ
အကွက်သစ်တွေဖေါ်ပြီး
ဆရာ/ ဆရာမတွေ၊ ဝန်ထမ်းတွေကို
မြေကွက်တွေ ပေးတဲ့ ခေတ်ရှိခဲ့ဘူးတယ်။

ဟိုးအရင်
တော်လှန်ရေးကောင်စီတက်ခါစလောက်က
တောင်ဥက္ကလာ၊မြောက်ဥက္ကလာတို့ကို
အကွက်သစ်ဖေါ်ပြီး
အိမ်တွေရွှေ့ခိုင်းတော့
လူတွေမှာ ပစ္စန္တရာဇ် ရောက်ပါပြီဆိုပြီး
စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ကြဘူးတယ်။

စိတ်ဆင်းရဲနေတဲ့ကြားကပဲ
ရယ်စရာလေးတစ်ခု
အဖေ ပြောခဲ့ဘူးတာလေး
ပြန်ပြောပြလိုက်ဦးမယ်။

အဖေက အဲ့ဒီအချိန်က
ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာတက်နေတဲ့အချိန်။
အိမ်တွေ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေကအစ
ဥက္ကလာတွေကိုရွှေ့ကြရတော့
လူတွေလည်းစိတ်ညစ်ကြ၊ငိုကြပေါ့။
တစ်နေရာမှာတော့
သွားရင်းလာရင်းတွေ့တာ။
ဘုန်းကြီးကျောင်းပါ
ပြောင်းရမဲ့အထဲပါတော့
ဘုန်းကြီးတွေခင်မြာ
သင်းပိုင်လေးတွေကို
ခါးထောင်းမြှောင်အောင်ကျိုက်ပြီး
မူလကျောင်းအဟောင်းကို
ထု ရိုက် ဖျက်ပြီးသယ်ကြရတာပေါ့။

အဲဒီ‌ ကျောင်းဖျက်နေတဲ့ နေရာမှာ
အဖေက ဘာတွေ့လည်းဆိုတော့
ကျောက်သင်ပုန်းအကြီးကြီးမှာ
စာလုံးကြီးနဲ့ ရေးပြီး ‌ထောင်ထားတာ။

လာမမေးနှင့်။
စိတ်တိုနေသည်။
ဥက္ကလာပ ပြောင်းရမည်။

ပုံ
ကျောင်းထိုင်။ တဲ့။

အခုလည်းအဲဒီလိုပေါ့။
ပညာရေးဝန်ထမ်းတွေ၊
တခြားဌာနတွေက
လုပ်သက် ၁၅ နှစ်အထက်
ဝန်ထမ်းတွေကို
အခုမှ ဖေါ်ခါစ၊
လယ်မြေအကွက်တွေမှာပေးတော့
ဝန်ထမ်းတွေခင်မြာလည်း
ယူသာယူထားရ၊
အိမ်လည်းမဆောက်နိုင်၊
မြွေပါးကင်းပါးတွေနဲ့
ရွှံတွေ ပလပျစ်နဲ့ သွားလည်းမနေနိုင်။

ဘတ်စ်ကားလိုင်းတော့လုပ်ပေးပါရဲ့၊
တစ်နာရီတောင်တစ်စီး
ဖျစ်ဖျစ်မြည်အောင်လာတဲ့
ဘိုက်ပူဘတ်စ်ကားကြီးတွေနဲ့၊
ရုံးမမှီ၊ကျောင်းမမှီဆိုတော့
မြေကွက်သာရထားတယ်။
ဘာအိမ်မှသွားမဆောက်သလို
နေလည်းမနေကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို နေရင်းကပဲ
ဘယ်သူကအမိန့်ထုတ်လိုက်တယ်မသိဘူး။
ရ ထား တဲ့မြေကွက်တွေမှာ
အိမ်မဆောက်ရင် မြေကိုပြန်သိမ်းမယ်
ဆိုတဲ့အမိန့်ထွက်လာတယ်။

အဲဒီအမိန့်ဟာ
အင်မတန်နွမ်းပါးရှာတဲ့
ဝန်ထမ်းတွေအတွက်
ငှက်ဆိုးထိုးသံဖြစ်သလောက်၊
ဆရာမအတွက်ကတော့
ကရဝိတ်သံကြိုးကြာသံပေါ့။

တချို့ဌာနဆိုင်ရာတွေနဲ့
ဘယ်လိုပေါင်းပြီး
ကြံလိုက်တယ်မသိဘူး။
အခုနက မြေလေးတွေမှာ
တန်ဖိုးသင့်အိမ် ဆောက်ဖို့
ကန်ထရိုက်ရသွားလေရဲ့။

လူက ဥပဓိရုပ်ကလည်းကောင်း၊
အပြောကလည်းကျအောင်
ပြောတတ်တဲ့အခါ
မြေကွက်ရထားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေခင်မြာ
သူ့ကိုကယ်တင်ရှင်ကြီးထင်ပြီး၊
ရှိမဲ့ရှိစုလေးတွေ ရောင်းပေါင်ပြီး
အိမ်ဆောက်ဖို့ပိုက်ဆံတွေ
သူ့လက်ထဲထည့်ကြပြန်ရော။

ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေသာကြာသွားတယ်။
တိုင်အရိုးတွေ ထောင်ထားတာကလွဲပြီး
ဘာမှဖြစ်မလာပြန်ဘူး။
သူကတော့ ရွှေလက်ကောက်တွေ တတောင်ဆစ်လောက်နဲ့။
ပရိုက်ဗိတ်တက်ဆီ တဝီဝီနဲ့။
အရင်တုံးကခေတ်စားတဲ့
P.S လက်ကိုင်အိတ်ကြီးနဲ့။

ရှိတာလေး အကုန်အောပေးလိုက်ရတဲ့
ဝန်ထမ်းတွေခင်မြာ၊
ကြေငြာချက်ကတမျိုး၊
သူလိမ်ထားတဲ့ပိုက်ဆံတွေကတမျိုးနဲ့
စိတ်တွေဆင်းရဲကြတာ။

ရပ်ကွက်ကောင်စီလူကြီးအိမ်မှာ၊
ကောင်စီရုံးမှာတစ်နေ့ တစ်နေ့
လူပြတ်တယ်ကိုမရှိဘူး။

ဒီကြားထဲမှာ ပြောဖို့ကျန်ခဲ့တာ
သူနဲ့ကျမ ဆက်ဆံရေး။

နိုင်ငံခြားပို့တဲ့ကိစ္စမှာ
ကျမ စနက်ပါမှန်းရိပ်မိတယ်ထင်ပါရဲ့။
ကျမ ကို သိပ်ဟက်ဟက်ပက်ပက်
မရှိတော့ဘူး။

ကျမကလည်း
ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။
သူ့ကိုကြည်ညိုလို့မရတော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့
သံယောဇဉ်ကိုဖြတ်မရဘူး။
သူနဲ့တွေ့လို့နှုတ်ဆက်တိုင်း
ရင်ထဲမကောင်းခြင်းကသပ်သပ်၊
လှိုက်လှဲခြင်းကသပ်သပ် ဖြစ်နေတုန်း။

သူက ဆွမ်းကပ်ချင်လို့
မော်မော်ရေ၊
လူငါးဆယ်စာလောက်ချက်ပေးပါဦး၊
ပြောရင်လည်း ဈေးသွားတာကအစ၊
ဘုန်းကြီးကပ်တာအထိ
ကူပေး၊ချက်‌ပေးတုံး။

အသက် ၁၅ နှစ်လောက်စ ပြီး
တစ်စားပွဲတည်း ထမင်းအတူတူစားခဲ့တယ်။
ကျမမွေးနေ့တိုင်းလက်ဆောင်တွေပေး၊
မင်္ဂလာဆောင်တော့လည်း
လိုလေသေးမရှိ ကူညီခဲ့သူ။
ကျမ စိတ်ညစ်လို့ရင်ဖွင့်တိုင်း
မညည်းမငြူ နားထောင်ပြီး
နှစ်သိမ့်တတ်သူ။

အဲဒီလို့ ရင်းနှီးတဲ့သူကို
ကျမ သစ္စာဖေါက်မိတယ်။ ‌
သူများမျက်ရည်တွေထပ်မကျအောင်
ကျမ တားလိုက်နိုင်ပေမဲ့
ကျမ ဟာသူ့အတွက်တော့
မိတ်ဆွေကောင်းမဟုတ်ခဲ့ဘူး။
တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့၊
သူ့ကိုမကြည်ညိုနိုင်၊
မကြိုက်နိုင်တာ ဖြစ်နေတာတောင်
သူတောင်းတဲ့အကူအညီကို
ကျမ လိုက်လျောမိတုံးပဲ။

လိုက်လျောနေရင်းကပဲ
တစ်နေ့တစ်နေ့ ကောင်စီရုံးက
ပြသနာတွေကြားတိုင်း
သူ့အစားရှက်တာရော၊
အထင်သေးတာရော ခံစားနေရတုံးပဲ။

သူကတော့ ကျမ နေရာအစားထိုး
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်နဲ့။
သူပြောတိုင်း ဝါးတားဖေါလိုး၊
ဖစ်ရှ်ဖေါလိုးလုပ်ပြီး သူ့အကြိုက်ဆောင်၊
သူလုပ်သမျှမြှောက်ပေးပြီး
သူ့ဆီက ရတတ်သလောက်
စားနေတဲ့သူတွေပေါ့။

အဲဒီအချိန်မှာ
သူ့ခင်ပွန်းသည်ဆရာကတော့
အရက်ကိုတော်တော်စွဲစွဲမြဲမြဲ
သောက်နေပြီ။

သူလည်သလောက်၊
သဘောကောင်းပြီး ရိုးတဲ့ ဆရာဟာ
နေ့တိုင်းအရှက်ကွဲရတဲ့ဒဏ်ကို
မခံစားနိုင်တော့ဘူးထင်ပါရဲ့။
အရက်ဝယ်တဲ့အချိန်ကလွဲလို့
အပြင်မထွက်တော့ပဲ
ခေါင်းမထူနိုင်အောင် သောက်တော့တာပဲ။

ဒီတစ်ခါတော့ လည်လွန်းတဲ့ဘီး၊
ချေးသင့်သွားပါပြီ။
အားလုံးသောဝန်ထမ်းတွေ စုပြီး
လက်မှတ်ထိုးတရားစွဲလိုက်ကြတာ ၊
သူ ဘယ်လိုမှရှောင်မရတော့ပဲ
အချုပ်ထဲရောက်သွားပါတော့တယ်။
အမှုဖြစ်ပြီးအမိန့်ချတော့
ထောင်ကျသွားပါတယ်။
နှစ်အရေအတွက်တော့ သေချာမမှတ်မိဘူး။
သုံး လေး နှစ်လောက်ထင်ပါရဲ့။

ကျမမှာ သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှက်တာရော၊
ရင်နာတာရော၊စိတ်မကောင်းတာရော ၊
စိတ်ပျက်တာရော၊ခံစားချက်တွေစုံလို့။

စိတ်မကောင်း အဖြစ်ဆုံးကတော့
သူ့ကိုအမိန့်ချလိုက်တဲ့နေ့မှာ၊
လူကြုံနဲ့မှာလိုက်တာ။

မော်မော့်ကိုပြောပေးပါ။
ဆရာ့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ တဲ့။

++++++++++++++++++++++
စားပွဲ ( ၃ ) ဇာတ်သိမ်း
================

ဆရာမလည်းထောင်ကျ။
ဆရာ့ဘက်က
တူမလေးတစ်ယောက်ကတော့
ဆရာမတစ်အိမ်လုံးနဲ့တကွ၊
ဆရာ့ကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပါတယ်။

ငွေရေးကြေးရေးကတော့
ဘယ်လိုဖြစ်လဲမသိဘူး။
သူ့အမှုလိုက်ရတာတွေ
ထောင်ဝင်စာတွေနဲ့
အတော်ကုန်တယ်ထင်ပါရဲ့။
လက်ဝတ်လက်စားတွေလည်း
မတွေ့တော့ဘူး။

တူမလေး ယူတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။
နောက်ပိုင်း စားဖို့သောက်ဖို့တောင်
အခက်အခဲဖြစ်လာလို့၊
ဟိုကသည်က
ချေးရငှါးရတာတွေ ရှိလာတယ်။

ဆရာမတူမလေးကလည်း
ကျမနဲ့မတိမ်း မယိမ်း၊
သဘောကောင်းသူမို့
တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ခင်မင်ကြပါတယ်။

တစ်ညတော့
အဲဒီတူမလေးရောက်လာတယ်။

မမော်ရေ ၊ဦးကြီးကအခေါ်ခိုင်းလို့။

ဆရာက ခေါ်ခိုင်းတယ်ဆိုလို့
ကျမ မြန်မြန်ပဲလိုက်သွားပါတယ်။
ဟိုရောက်တော့ ဆရာက သိပ်မမူးသေးဘူး။
ကျမ ကိုကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက
သိပ်သနားစရာကောင်းတာပဲ။

အင်္ဂလိပ်စာ အသင်ကောင်းတဲ့ဆရာ၊
ဥပတိရုပ်ခံ့ညားပြီး
သဘောကောင်းလှတဲ့ဆရာ၊
အမြဲတမ်းသပ်သပ်ရပ်ရပ်
ဝတ်စားတတ်တဲ့ဆရာဟာ
နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင်
အိန္ဒြေပျက်ယွင်းသွားလိုက်တာ။

လာ၊သမီး။ ထိုင်။
ဆရာ သမီးကိုရောင်းစရာလေးရှိလို့။
ဟောဟိုက ထမင်းစား စားပွဲလေး
သမီးဝယ်ပါ့လား။ တဲ့။

သူတို့ စပြောင်းလာကတည်းက
ပါလာတဲ့ ထမင်းစားပွဲလေးကို
ကျမ ကို ခေါ်ရောင်းနေတာ။

ဆရာတို့ဝယ်တုံးက
တစ်ရာ့အစိတ်ပေးရတယ်။
သမီးအခု ခုနှစ်ဆယ့်ငါးကျပ်ပဲပေးတော့။
ယူသွား။
တကယ်က သမီးကိုအမွေပေးချင်တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဆရာအခက်အခဲဖြစ်နေလို့။
သမီးဝယ်ပါ။

ကျမ မျက်ရည်ကျမိတယ်။
ဖြစ်ချင်တော့ အရေးအခင်းအတောတွင်း၊
ကျမမှာ ပိုက်ဆံက ၁၀၀ လောက်ပဲရှိတယ်။
အိမ်စရိတ်နဲ့ ။

ဆရာ့ကို သမီး ငါးဆယ်ပေးပါ့မယ်။
စားပွဲလည်းမယူပါဘူး။
ဆရာလိုရင် သမီးပေးပါ့မယ်။

လူဖြောင့်လူရိုးတွေရဲ့ မရှိမာနဟာ
အရေးအကြောင်းမှာ ထွက်လာတာပဲ။
သူ့မိန်းမလုပ်သရွေ့ မတားနိုင်ခဲ့တဲ့ဆရာ၊
ရှက်တတ်တဲ့ဆရာ၊
ခုနက ကျမကိုကြည့်တဲ့
သနားစရာမျက်လုံးလေးတွေဟာ
ချက်ချင်း ဆတ်ကနည်း
အရောင်ပြောင်းသွားတယ်။ မာနရောင်။

ဟေ့၊ ငါ ကလေးတွေဆီက
ဘာတစ်ခုမှအလကားမလိုချင်ဘူး။
နင့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင်မဝယ်နဲ့။
ငါဒိပြင်လူကိုရောင်းမယ်။
ပိုက်ဆံတော့အလကားမယူဘူး။

ကျမ စားပွဲကို ၇၅ ကျပ်နဲ့
အိမ်ကိုသယ်ခဲ့ရပါတယ်။
အတိုချုံးပြီးပြောရရင်တော့
ဆရာဟာ ဆရာမ ထောင်ကမထွက်ခင်မှာပဲ
အသည်းရောဂါနဲ့ဆုံးသွားရှာပါတယ်။
အစားကိုဘယ်လိုကျွေးကျွေး မစားတော့ဘဲ
အရက်ချည်းသောက်နေတော့
လူက ဒဏ်မခံနိုင်တော့သလို၊
ဆေးမကုနိုင်တော့တာလည်း ပါပါတယ်။

ဆရာမ က ကျမကိုစောင့်ရှောက်ဖို့မှာပေမဲ့
တစ်လမှ ၁၈၅ ကျပ်ရတဲ့
မူလတန်းပြဆရာမလေးဟာ ၊
ဆရာ့အတွက် ဟင်းလေးတွေ
ချက်ပို့တာကလွဲလို့
သေချာမစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

နောက်နှစ်တွေမှာတော့
ဆရာမ လွတ်လာပါတယ်။
သူများဆီက လိမ်တယ်ဆိုပေမဲ့
ပါးစပ်ကနေ စောက် ဆိုတာ
တစ်လုံးမထွက်ခဲ့ဘူးတဲ့ ဆရာမဟာ
ထောင်ကထွက်လာပြီးချိန်မှာတော့
တော်တော်လေး ကြမ်းလာပါတယ်။

ကျမ ကအဲဒီအချိန်မှာ
အမေတို့အိမ်ကနေ အိမ်ခွဲပြီး
အလုံကိုပြောင်းသွားတော့
ဆရာမနဲ့သိပ်မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူး။
တွေ့တဲ့အခါကျရင်‌လည်း
တစ်ရာမျိုး၊နှစ်ရာမျိုးချေးတတ်တယ်။
ပြန်ပေးမယ်နော်လို့ ဘယ်လိုပြောပြော၊
ပြန်မရမှန်းသိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူချေးတိုင်း
ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာဆို
ပေးလိုက်တာပါပဲ။
အဆုံးသတ်မှာတော့
ဆရာမဟာလည်း သူ့ဘဝတလျှောက်လုံး
ဘယ်သူကမှ ယုံကြည်ခြင်းမခံရတော့ဘဲ၊
ချို့ချို့တဲ့တဲ့နဲ့ပဲ ဆုံးသွားရှာပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ ထမင်းစားပွဲလေးကတော့ဖြင့်
ကျမ ဆီမှာ ခုထိရှိနေတုံးပါပဲ။
ကျမ သမီးလေးတစ်ယောက်
ရတဲ့အချိန်က စ လို့
ကလေးတွေ၊မြေးတွေနဲ့
အိမ်‌ထောင်စုကြီး ဖြစ်လာသည်အထိ
တခြားကောင်းတဲ့စားပွဲ ရှိခဲ့ရင်တောင်
အဲဒီစားပွဲလေးကိုပဲ သုံးခဲ့ပါတယ်။

ကျမ ဘဝအတွက် ချစ်နေရင်းက၊
ကြည်ညိုလို့ မရခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို
အမြဲအမှတ်ရနေဖို့ အဲဒီစားပွဲတစ်လုံးနဲ့ပဲ
လုံလောက်ပါတယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီစားပွဲပေါ်မှာပြင်ထားပြီး
စားခဲ့တဲ့ ထမင်းဝိုင်းတိုင်းမှာ
သူများမျက်ရည်တွေ မပါဖို့
အင်မတန်သတိထားပြီး စားခဲ့ပါတယ်။

လူတိုင်း၊လူတိုင်း ဟာ
နေ့တိုင်း နေ့တိုင်းမှာ
အစားဆိုတာတော့
မဖြစ်မနေစားကြရတာပါပဲ။

ကြမ်းပေါ်ပဲချစားစား၊
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းလေးနဲ့ပဲ ထိုင်စားစား၊
ပေါ်လစ်ရောင်ပြောင်နေတဲ့
ဆုံလည်စားပွဲကြီးနဲ့ပဲစားစား၊
ကိုယ်စားတဲ့ အစားအသောက်တိုင်းမှာ
သူများရဲ့ အသည်းနှလုံးတွေ၊
မျက်ရည်‌တွေ ပါမနေရင်တော့
အကောင်းဆုံးပေါ့။

ကျမအဖို့တော့ အဲဒီစားပွဲလေးတစ်ခုကပဲ၊
သူများမျက်ရည်နဲ့ ထမင်းမစားသရွေ့
သူများက ကိုယ့်ကိုကြည်ညိုသလို၊
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း
ကြည်ညိုအောင် နေတတ်ဖို့
သင်ပေးခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့။
++++++++++++++++++++++++++

ပြီးပါပြီ။
Maw Maw Thin
မော်မော်သင်း
၁၈-၈-၂၂

14/07/2021

သူငယ်ချင်း မြင်ဖူးလား

ရှမ်းပြည်ဘက်က အင်းလေးကန်မှာ
ဟိုးအဝေးကြီးအထိဝင်သွားရင်
အမြင့်ကြီးတက်ရတဲ့ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိတယ်
အဲ့ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ
ထူးဆန်းတာတွေအများကြီးရှိတယ်

ကယားဘက် မှာ
လွိုင်ကော်အလွန် ဆက်တက်သွားရင်
အောက်မှာလေ မြစ်ကြီးတစ်ခု
ချောင်းကြီးတစ်ခုလို ရေစီးသန်တဲ့
ဂူကြီးတစ်ခုရှိတယ်
အထဲမှာသဲသောင်ပြင်ဘောလုံးကွင်းတောင်ကစားလို့ရတယ်
အောက်ကိုဆင်းတဲ့လမ်းမရှိဘူး
ဝါးလုံးနဲ့ဆင်းရတယ်
အောက်ရောက်သွားရင်အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်
မြေအောက် ကမ္ဘာတစ်ခုကိုရော့သွားသလိုပဲ
အရမ်းလည်းလှတယ်
ရေလည်းကူးလို့ရတယ်
ရေကလည်းကြည်တောက်နေတာပဲ
တစ်ကယ့်မြေအောက် ကမ္ဘာအလှတစ်ရားတစ်ခုပဲ

ပုဂံမှာလေ ညဘက်တစ်ယောက်တည်းသွားထိုင်လို့အရမ်းကောင်းတဲ့ဘုရားရှိတယ်သိလား
ဘုရားဖူးလို့လည်းအရမ်းကောင်းတယ်
အရမ်းလည်းအေးချမ်းတယ်
လူတွေသိပ်မသိကြဘူး

နောက်တစ်ခုလည်းလူတွေသိပ်မသိကြဘူး
ပုဂံမှာ ညဘက်ကြယ်တွေကြည့်လို့အရမ်းကောင်းတဲ့ဘုရားရှိတယ်
တန့်ကြည့်တောင်
အခုတော့ နောက်ပိုင်းလူတွေက
တစ်ရက်အတွင်းဆွယ်တော်လေးဆူဖူးကြတော့
ညဘက် တန့်ကြည်တောင်မှာ မအိပ်ကြဘူး

အိပ်ကြည့်လိုက်
ွဘုရားပေါ်ကနေထိုင်ပြီး
ကြယ်တွေရေတွက်ရတာ
အောက်ကစီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ရဲ့အလှ
တစ်ဖက်ကမ်းက မီးရောင်ပြပြတွေ
မှိတ်တုတ်မှိတ်တုပ်ကြယ်လေးတွေကကိုယ့်ဘေးနားမှာ

ပုပ္ပါးရောက်ရင်တောင်ကလပ်ဘက်မတက်နဲ့
တောင်မကြီးကိုတက်
လမ်းမှာစားဖို့ အောက်ကနေ
ဩဇာသီးခြင်းလိုက်ဝယ်သွား
အပေါ်ရောက်ရင်အမောလေးကိုပြေနေရော
မြင်ကွင်းကလည်းလှ လေလေးကလည်းအေး
ဩဇာသီးလေးကလည်း ချိုမွှေးနေရော

တောင်တွင်းကြီးနဲ့မကွေးကြားမှာမြို့ဟောင်းလေးတစ်ခုရှိတယ်
ဗသနိုးတဲ့
အရပ်ကလူတွေပြောတာတော့ အဲ့အရှေ့ကလူရုပ်ကြီးက
ညဘက်လာသာချိန်ဆိုလမ်းလျှောက်ပြီးလိုက်တတ်တယ်တဲ့ 😁
ပုံပြင်တွေအများကြီးနဲ့မြို့ဟောင်းပေါ့
ညနေနေဝင်ဆည်းဆာမှာ
ဗသနိုးမြို့ဟောင်းရဲ့ ကုန်းကမူလေးပေါ်မှာထိုင်ပြီး
အဲ့မြို့လေးရဲ့နေဝင်ချိန်ကိုထိုင်ကြည့်
ပြီးတော့ပုံပြင်လေးတွေနားထောင်ကြည့်အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်
ကျိန်စာတွေလည်းအရမ်းကြမ်းတယ်
ကိုယ့်လူတစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ်မကြားဖူးတာတွေကြားရလိမ့်မယ်
ငြင်းစရာတွေလည်းတစ်ပုံတစ်ပင်ထွက်လာလိမ့်မယ်

မွန်ပြည်နယ်က
ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားကိုတော်တော်များများရောက်ဖူးတယ်
ဒါပေမယ့်မတူတာက
ညဘက် ကြီးမီးတုတ်ကိုင်ပြီးမတက်ဖူးကြဘူး
လူလျှောက်လမ်းကနေ
သူငယ်ချင်းတွေအုပ်လိုက်
မီးတုတ်ကြီးကိုင်ပြီး
ညဆယ့်နှစ်နာရီလောက်တက်ကြည့်ပါလား
မနက်လည်းမိုးအလင်းတောင်ပေါ်လည်းအရောက်ပဲ
ကိုယ့်လူတစ်သက် မှာ တစ်ခါမှမရဘူးတဲ့
ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ
ပျော်ရွင်စရာတွေ
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့စုံတိုင်းပြောစရာတွေတစ်သသနဲ့ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်

မေမြို့ရောက်ဖူးတယ်မဟုတ်လား
ဒါပေမယ့် မေမြို့မှာ အက်ဘန်ချာထရစ်အနေနဲ့
မသွားဖူးဘူးမဟုတ်လား

ကိုယ့်လူဘုရားဆူး
ဒီနေရာတွေမေမြို့မှာရှိပါလားဆိုတာမေးယူရမယ့်အထိ
အံ့ဩစရာနေရာတွေမေ မြို့မှာရှိတယ်
ရေတံခွန်အသစ်တွေ
တောတွင်းအတွေ့အကြုံအသစ်တွေအများကြီးရမယ့်နေရာတွေရှိတယ်

နေဦး ကိုယ့်လူ တောင်ကြီးက မီးပုံပျံပွဲမှာ
မီးပုံးမချိတ်ဖူးသေးဘူးမို့လား

ချိတ်ကြည့်
မီးပုံးပျံကြီးတက်သွားတဲ့အချိန် ယမ်းတွေပေါက်တဲ့အချိန်မှာ လွတ်အောင်ပြေးကြည့်

ွမြန်မာပြည်ရဲ့ဟိုးအောက် မှာ
ကျွန်းတွေရှိတယ်
အဲ့ကျွန်းတွေကိုလျှောက်သွား
တစ်ယောက်တည်းမသွားနဲ့
သူငယ်ချင်းတွေအုပ်လိုက်သွား
ေမာ်တေယ်ဘုတ်ပုတ်ပြတ်ဌား
မော်တေါ်ပေါ်မှာနား မော်တော်ပေါ်မှာစား
ကျွန်းတွေပေါ်တက် ရေငုတ်
ဒေသထွက်အစားအစာတွေစား
ရေစာလို့ခေါ်တဲ့ပင်လယ်စာတွေအဝစား
နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေမှာငွေကုန်ကြေးကျအများကြီး
ပေးရတဲ့အလှအပတွေကိုတစ်ဝကြီးခံစား

ကရင်ပြည်ကိုသွား
ဂူတွေစုံအောင်သွား

မွန်ဘက်ကိုဆင်း
နိုင်ငံခြားတွေမှာ ခဏခဏမြင်ဘူးတဲ့
ရာဘာတောတွေကြားကဘွားကနဲပေါ်လာတဲ့
ကားလမ်းလေးကိုရေးအဝင်နားမှာမြင်ရမယ်

ဟိုးအောက်ဘက်မှာ
တနသ်ာရီမြစ်ဘေးကတောင်ကို
ကပ်ပြီးဆင်းသွားတဲ့ကားလမ်းလေးဟာ
ဒါမြန်မာပြည်မှဟုတ်ရဲ့လားလို့ထင်ရလောက်အောင်
လှပတယ်

စောရီး ကိုယ့်လူဒါတွေမခံစားရသေးဘူးမဟုတ်လား
နေကောင်းအောင်နေ
မြန်မာပြည်ကြီးနေကောင်းတဲ့အချိန်မှာ
ကိုယ့်လူရောက်အောင်သွားသင့်တဲ့နေရာတွေအများကြီးကျန်သေးတယ်

လုပ်စရာတွေလည်းအများကြီးကျန်သေးတယ်
ဖိုက်တင်း

အားတင်းထား မြန်မာ ပြည်သူများ

13/07/2021

ကပ်ကြီးသုံးပါဘေးအန္တရာယ်မှ ကျော်လွှားနိုင်ကြပါစေ