13/05/2026
Pashko Vasa 1825 - 1892
O moj Shqypni, e mjera Shqypni,
Kush të ka qitë me krye n’hi?
Ti ke pas qenë një zonjë e rëndë,
Sa burrat e dheut të thirrshin nanë.
Ke pasë shumë të mira e begati,
Me varza të bukura e me djelm të ri,
Gja e vendit shumë, ara e bashtina,
Me armë të bardha, me pushkë litina,
Me burra trima, me gra të dlira;
Ti ndër gjith shoqet ke qenë ma e mira.
Por sot, Shqypni, pa më thuaj si je?
Po sikur lisi i rrëzuem përdhe,
Shkon bota sipër, më këmbë të shklet,
E një fjalë t’ëmblë askush s’ta flet.
Si mal me borë, si fushë me lule
Ke pas qenë veshun, sot je me çrulë,
E s’të ka mbetun as em’n as besë;
Vet e ke prishun për faqe t’zezë.
Shqiptar’, me vllazën jeni tuj u vra,
Ndër njëqind çeta jeni shpërnda;
Ca thonë “kam fë”, ca thonë “kam din”;
Njëri: “jam turk”, tjetri: “latin” –
Do thonë: “Jam grek”, “shkje” – disa të tjerë,
Por jemi vllazën të gjithë, more të mjerë!
Priftërinjt’ e hoxhët ju kanë hutue,
Për me ju damun, me ju vorfnue!
Vjen njeri i huaj e ju rri n’votër,
Me ju turpënu me grue e motër,
E për sa parê që do t’fitoni,
Besën e të parëve të gjith e harroni;
Baheni robt e njerit të huaj,
Që nuk ka gjuhën dhe gjakun tuaj.
Qani ju shpata e ju dyfeqe,
Shqiptari u zuni si zog ndër leqe!
Qani ju trima bashkë me ne,
Se ra Shqypnia me faqe në dhe!
E s’i ka mbetun as bukë as mish,
As zjarm në votër, as dritë, as pishë;
As gjak në faqe, as nder ndër shokë,
Por asht rrëzuem e bamun trokë!
Kujt i ban zemra me e lanë me dekë
Këtë farë trimneshe, që sot asht mekë?
Këtë nanë të dashtun a do ta lamë,
Që njeri i huaj ta shklasë me këmbë?
Nuk, nuk! Këtë marrë askush s’e do;
Këtë faqe t’zezë, gjithkush e dro!
Para se t’hupet kështu Shqypnia,
Me pushkë n’dorë le t’désë trimnia!
Çoniu, shqyptarë, prej gjumit çoniu,
Të gjithë si vllazën n’ninji besë shtërngoniu,
E mos shikoni kisha e xhamia:
Feja e shqyptarit asht shqyptaria!
Qysh prej Tivarit deri n’Prevezë,
Gjithkund lshon dielli vap’ e rreze,
Asht tok’ e jona, prind na e kanë lanë;
Kush mos na e preki, se desim t’tanë.
Të desim si burrat që vdiqnë motit,
Edhe mos marrohna përpara Zotit.
